Hadriana

De Afhaallijst

2010-03-25T18:26:00.004+01:00

Met de eetlust valt het af en toe nog een beetje tegen maar sinds kort heb ik daar wat op gevonden.
Een paar dagen geleden viel hier de afhaallijst van een Chinees-Indisch restaurant in de bus met maar liefst 215 gerechten.Nu weet ik uit ervaring dat je beter Indisch kunt gaan eten in een echt Indisch restaurant maar hier staan wel lekkere Chinese gerechten op de kaart, ook voor mensen die wel vis maar geen vlees eten en voor iemand die dol is op garnalen helemaal.
Een kleine bloemlezing:
12. Saté Oedang (grote garnalen)
172. Ma Ton Ha (grote gebakken garnalen met een honing-sesam saus)
181. Sechuan Ha Yan (Chinese grote garnalen à la Sechuan.
185. Chong Pauw met grote Chinese garnalen Wat Chong Pauw is weet ik niet maar ik laat me graag verrassen.
Zo af en toe neem ik de lijst door en dan krijg ik vanzelf weer trek.

Coming in on a wing and a prayer.

2010-03-18T14:35:00.011+01:00

Zoals ik in mijn vorige blogje al schreef zou ik een stent in mijn slokdarm geplaatst krijgen.
Dat zou maandag 15 januari om half negen gebeuren maar op zondag voelde ik me zo ellendig dat ik me in een taxi naar het ziekenhuis heb laten vervoeren. Ik werd opgenomen en direct aan een infuus gelegd. De volgende dag zou het plaatsen van de stent gewoon doorgaan.
Van het plaatsen van die stent heb ik helemaal niets gemerkt, ze hadden het over een roesje maar voor mijn gevoel ben ik echt van de wereld af geweest.
Het zou allemaal in één dag gebeurd zijn en dan zou ik weer naar huis kunnen. Helaas besliste het lot anders en zit ik nu nog in het ziekenhuis.
Mijn kamergenoten vormen een feestelijk gezelschap, een Marokkaanse man van ongeveer 70 jaar, een homomeneer die niet veel jonger is dan de Marokkaanse meneer en een vrouw van 71 jaar, die wat later binnenkwam.
De Marokkaanse meneer bidt elke dag met zijn gezicht naar Mekka, hij schijnt te weten waar dat precies ligt vanuit Delft gezien. Persoonlijk zou ik er de voorkeur aan geven om te bidden in de speciaal daarvoor bestemde Islamitische gebedsruimte. Het moet voor die meneer een echte provocatie zijn om met een homomeneer en twee vrouwen op één kamer te liggen maar als dat zo is laat hij er weinig van merken.
De homomeneer is inmiddels vertrokken, hij kreeg een chemokuur en de avond daarvoor is zijn hoofd preventief kaalgeschoren door zijn schoonzuster onder het mom, als ik het dan toch allemaal kwijtraak dan maar in één keer. 't Was een heel sympathieke vent trouwens en zijn partner ook.
Maar goed, genoeg over het gezelschap,nu heb ik dus nu een stent. Ik dacht en hoopte dat er weer werelden voor mij open zouden gaan op culinair gebied, maar nee, de eerste dag mocht ik alleen vloeibaar voedsel hebben, en dat terwijl de bouillon en nutridrinks me al driewerf de neus uitkwamen van de periode voor de stent.
De volgende dag bracht een nieuwe verrassing bij het onbijt. Ik mocht dik vloeibaar eten.
''Wat dacht u van Brinta?' vroeg de voedingssassistente. Uit de koeling haalde ze een kuipje waarop stond dat er Brinta inzat. Moedeloos knikte ik, alweer zoete troep.
Ze verdween met het kuipje om het te verwarmen. Toen ze ermee terugkwam moest ik goed kijken. Wat was dat??
Op het deksel van het kuipje lagen sliertjes, getver, het leken wel meelwormen!
Ik vatte moed en schepte de 'meelwormen' van het deksel af. Daaronder zaten gaatjes en toen begreep ik waar de 'meelwormen' vandaan kwamen. Door de magnetron was een gedeelte van de brinta door de gaatjes geperst.
Ik haalde het deksel van het kuipje en nam een hap. Stijfsel!
Culinaire verwennerij had ik echt niet verwacht maar stijfsel? Op die manier leer je het eten wel af.
Het avondeten was ook een flink karwei. Het was een omelet met spinazie en aardappelpuree. De omelet zag er best aardig uit maar daar was dan ook alles mee gezegd. De aardappelpuree was bijzonder stevig , je kon er zo de vork rechtop in zetten en over de spinazie kunnen we het maar beter helemaal niet hebben. Ik heb er een paar happen van genomen en toen hield ik het voor gezien.
Wat wel een openbaring bleek was mijn eerste beschuitje met oude kaas. Die beschuitjes die later nog volgden waren ook lekker maar die eerste was een groot genot. Wow!
Vrijdag mag ik hopelijk het ziekenhuis uit, er is al een diëtiste langsgeweest met een lijstje van do's en don'ts en verder zien we wel waar het schip strandt.

Hoe moet je daar nou mee omgaan?

2010-03-04T19:05:00.008+01:00

Ik heb me vaak afgevraagd of je nou op zo'n blog alles moet vertellen. Er gebeuren net zoals bij anderen leuke dingen, bizarre dingen en soms ook trieste dingen in mijn leven.En als ze belangrijk genoeg zijn komen ze uiteindelijk wel op je blog terecht.
Gisteren kreeg ik te horen dat ik een kwaadaardige tumor heb in mijn slokdarm. Daar ia natuurlijk wel het één het ander aan voorafgegaan. Ik kon niet goed eten de laatste weken en daardoor ben ik behoorlijk vermagerd. En toen ik uiteindelijk naar de huisarts ging en bijna direct in een mallemolen terechtkwam van spoedafspraken had ik ook wel het idee dat ze vermoedden dat het ernstig was.
Volgende week krijg ik een stent, dat is een metalen buisje dat de tumor opzij duwt zodat ik weer redelijk normaal kan eten. Op dit moment leef ik van Nutridrink (astronautenvoeding) en soep.
Onze nationale cup of soup fabrikant heeft er een goede klant bijgekregen, broccoli-crème en bospaddestoelen vind ik het lekkerst. Ik voeg daar dan nog een flinke dot room aan toe want dat mag allemaal en alles wordt opgeschreven. Calorieën tellen om te voorkomen dat ik nog meer afval.
Verder is er niet veel veranderd. Nou ja, er gaat wel iets veranderen. Dat valt hier te lezen Ik kijk net zoals bijna elke avond naar het journaal, Nova en P&W. Op de BBC kijk ik naar Masterchef en ik geniet er net zo van als vorig jaar. Ik voel me ook niet ziek.
Ik ga gewoon alleen nog doen wat ik leuk vind.
Dat zouden meer mensen moeten doen

Aardvark

2010-02-14T20:37:00.008+01:00

Aardvark is een nieuwe door Google opgekochte dienst waaraan je vragen kunt stellen die 7 van de 10 keer beantwoord worden. Ben had me er op gewezen en hij had er ook iets over geschreven in een stukje.
Zoiets moet je natuurlijk direct uitproberen en ik heb me ingeschreven. Ze vragen dan of je zelf ook bereid bent om vragen te beantwoorden en je kunt dan de categorie van je expertise opgeven. Ik heb opgegeven dat ik vragen wilde beantwoorden over klassieke muziek en vegetarisme.
Ze vragen dan of je bereid bent om te chatten en in mijn geval heb ik dus mijn gmailadres gegeven.
Het is een Amerikaanse dienst en ze gaan ervan uit dat je in Amerika woont dus ik woon in Denver, Colorado.
En dan moet je een vraag stellen. Je kunt natuurlijk niet vragen hoe je boerenkoolstamppot moet maken of waar je een hoogwerker kunt huren dat mag duidelijk zijn.
Mijn vraag luidde: I want to build a website, what is the best Content Management System to use?
En toen gebeurde er van alles, ik kreeg er een nieuw adres bij in mijn lijst: Aardvark-g205, en ik kreeg een chatverzoek. Toen ik dat opende kreeg ik een mededeling van Aardvark dat ik drie antwoorden had op mijn vraag en die werden doorgestuurd. Net was ik van de schrik bekomen of tringg daar was weer een chatverzoek, ditmaal met twee antwoorden.
Dat waren er vijf binnen drie minuten. Tien minuten later kreeg ik nog twee antwoorden per mail binnen. Zeven antwoorden in totaal en ze waren bijna gelijkluidend.Ik heb ook drie vragen aan mij binnengekregen, ene Gary wilde weten wat de bezienswaardigheden waren in Denver.
Oeps! Ik heb maar gauw Pass ingetypt. Daarna kwam er nog een verzoek over hoe wat de beste samenstelling was van een vegetarische maaltijd,
Vaochtend om een uur of twaalf kwam er weer een chatverzoek binnen: de vraag kwam van een 22 jarige jongen die Peter heet: I hate meateaters, they are nastly people, killing innocent animals, what are your feelings about that?
Ik wilde eerst antwoorden: You are an intolerant little asshole maar ik heb keurig geantwoord:
Hating people because they eat meat is not solving the problem. It is much better to explain to them in a friendly manner why eating meat is harmful to themselves and to the animals.
Ik ben maar niet begonnen over de ecologische voetstap. Peter was nieuw had Aardvark mij verteld dus ik denk dat het ook een probeervraag was.
Aardvark is een goed idee. Het Engelse taalgebied is heel groot dus er zit heel veel expertise denk ik.

De bus naar Heiloo

2010-02-04T06:42:00.008+01:00

Iedere keer als ik naar Egmond ga valt het mij op hoe gemoedelijk en relaxed de mensen daar in de omgeving zijn, of je nou met de bus gaat of boodschappen doet in de supermarkt.

Als je in Den Haag in een supermarkt per ongeluk met je karretje tegen iemand aanrijdt moet je niet verbaasd zijn als hij/zij direkt roept: ken je Godverdomme niet uitkijke?

De buschauffeurs zijn ook niet buitensporig vriendelijk of behulpzaam al kan ik me wel voorstellen dat dat af en toe een behoorlijk stressvolle baan kan zijn.

Gisteren stond ik in Egmond op de bus te wachten naar Heiloo. Er kwam een bus aan waar Geen Dienst op stond. De bus stopte, de deuren gingen open en de chauffeuse vroeg: "moet je naar Heiloo?"

Toen ik zei dat dat inderdaad zo was maar dat er Geen Dienst op die bus stond zei ze dat ik gewoon in moest stappen, de computer van de bus was kapot, ze reed die route vandaag voor het eerst en niets deed het in die bus. Ze wees me op een soort Tomtom die het dus ook niet deed zodat ze niet eens precies wist hoe ze moest rijden.

Ik betoonde mijn medeleven met de situatie, kocht een kaartje en ik ging voorin zitten.

"Eigenlijk heb ik de pest aan computers," vertelde ze. "Een mailtje sturen dat lukt nog wel maar voor de rest snap ik er helemaal niets van. Mijn dochter is er heel handig mee, dan is ze bezig met copiëren en plakken en dat gaat mij allemaal veel te vlug. En van dat internetbankieren moet ik ook niets hebben. Gek hè, vroeger als we een nieuwe tv kregen of een nieuwe videorecorder had ik direct door hoe alles werkte maar nu je tegenwoordig alles met de afstandsbediening moet doen kan ik er niet meer mee overweg."

Intussen had ze er flink de sokken ingezet en ik begon me al bezorgd te maken dat ze met een rotgang het station voorbij zou rijden.

"Zie je die bushalte daar?" vroeg ze. Ja, die zag ik. "Daar woont een collega van mij die veertig jaar in dienst is en voor de gelegenheid hebben ze een bushalte voor zijn deur gemaakt. Als we dan langsrijden stoppen we even om flink te toeteren."

Ik vertelde haar dat ik het een leuk idee vond en ze vroeg waar ik eruit moest.

"Bij het station," vertelde ik.

Ze trapte keihard op de rem. "Dat is hier, was ik er toch bijna voorbijgereden. Nou goeie reis dan maar. Doei en tot ziens!

Ik heb nog even naar haar gezwaaid toen ze wegreed. Ik vond het een leuk mens.

De zondagsschool

2010-01-23T13:49:00.006+01:00

Mijn vader kwam uit een atheïstisch gezin en moeder had een christelijke achtergrond.
Hoe mijn moeder het voor elkaar kreeg om mijn vader te bekeren tot het christendom is mij nooit verteld maar het resultaat daarvan was dat mijn broer en ik gedoopt zijn in de Ned Hervormde kerk en dat we op heel jeugdige leeftijd naar zondagsschool werden gestuurd.
Toen ik nog klein was vond ik dat allemaal wel interessant maar toen ik wat ouder werd werd het stomvervelend.
De leidster, juffrouw Hulsentop, een zeer dikke dame van het formaat slagschip, was wel lief maar ze kon toch niet voorkomen dat ik overwoog om te gaan spijbelen.
Ik wist alleen niet hoe ik de tijd moest doorbrengen want het was een kwartier lopen naar die zondagsschool, dan nog een kwartier terug en zo'n sessie duurde minstens een uur.
Toen het zomer werd kwamen er wat kermisattracties op de boulevard en omdat ik altijd geld meekreeg voor de collecte besloot ik dat eens uit te proberen. Het geld bleek ruimschoots genoeg te zijn voor wat rondjes in de draaimolen en de botsauto's.
Ik had de tijd van mijn leven, weg met de zondagsschool!
Dat ging een paar weken goed tot een kennis van mijn ouders ze vertelde dat ze mij in de draaimolen had zien zitten op zondag.
Uiteraard waren toen de rapen gaar en ik werd er ernstig over onderhouden.
Toen ik ze wist te overtuigen dat de zondagsschool niet aan mij besteed was hoefde ik er goddank niet meer heen.
Dat legde de grondslag voor een lang en gelukkig atheïstisch leven.

Wat las ik in de Volkskrant?

2010-01-19T22:26:00.005+01:00

AMSTERDAM - Dikke mensen die willen vliegen met luchtvaartmaatschappijen KLM en Air France moeten binnenkort mogelijk dubbel gaan betalen.

Want mensen die niet goed in een stoel passen, moeten een tweede ticket boeken. Dat heeft een woordvoerster van KLM dinsdag laten weten.

'Het is nieuw beleid. De reden is de vliegveiligheid, op deze manier kunnen we die garanderen en daarnaast een stukje comfort bieden', aldus de zegsvrouw. De nieuwe regel gaat per 1 april in.

Als vanaf die datum in het vliegtuig blijkt dat iemand toch niet in een stoel past, wordt de passagier geweigerd.

Het criterium hiervoor is dat de leuningen van de stoel op en neer moeten kunnen. Dikke mensen die een tweede stoel moeten boeken, krijgen wel 25 procent korting. Als het vliegtuig niet is volgeboekt, kan de passagier zijn tweede ticket terugkrijgen.

Dan zou het eigenlijk ook zo moeten zijn dat twee heel magere mensen die in één stoel passen met grote korting zouden moeten kunnen vliegen. Maar dat zal dan wel weer niet. Leer mij de KLM-AF kennen! Gelukkig geven ze die dikke mensen nog enkele weken om wat kilo's af te vallen door het in april in te laten gaan.

De foto van die dikke meneer is genomen door een stewardess van de American Airlines. Die meneer is niet alleen dik maar ook erg lang. Misschien kan hij zijn tweede ticket van de belasting af trekken?

Mannen onder elkaar

2010-01-19T18:01:00.012+01:00

Even inhakend op een stukje van Berend Quest met de titel: mannen onder elkaar zou ik daar graag nog wel het één het ander aan willen toevoegen. In dat stukje schreef hij o.m.

De vrouwen zijn niet gecharmeerd van onbehouwen, sexueel en derhalve denigrerend gedrag van ons.

Ik weet niet hou oud de schrijver is maar het schijnt hem toch aardig wat tijd te hebben gekost om daarachter te komen
Ik ben al tamelijk lang vrouw en ik ben het daar helemaal mee eens. Met dat vrouw zijn zeker maar ook met het statement van Berend. Maar ik heb ook lang genoeg tussen de mannen gewerkt om te weten dat als ze onbehouwen sexueel getint gedrag vertonen je ze het best op een onbehouwen manier manier kunt zeggen: Opzouten klootzak!
Dan ben je van ze af. (Dat hoop je dan)
Waar ik ook niet van gecharmeerd ben zijn mannen (en ik bedoel dan vreemde mannen, in een relatie vind ik het wat anders) die het nodig vinden om uitgebreid kond te doen van hun stoelgang.
Gisteren zat ik een paar uurtjes op twitter en ik zag daar regelmatig tweets voorbij komen waarin aangekondigd werd dat de schrijver van de tweet even moest gaan poepen of kakken.
Ik vind dat eigenlijk gewoon een afknapper en ik weet dat ik niet de enige vrouw ben die daar zo over denkt. Het wordt zomaar even als een zak oude sinaasappelschillen in iemands gezicht gegooid. Ik weet zeker dat heel veel mannen er ook niet gecharmeerd van zouden zijn als vrouwen dat doen.
Op mijn afdeling zat een vrouw die regelmatig winden liet. Daar spraken de mannen schande over. Dat een vrouw zoiets doet! Vrouwen horen dat niet te doen. Ik vond dat toch wel getuigen van een dubbele moraal. En de manier waarop ze er mee omgingen leek heel sterk op de manier waarop kleine kinderen lachen om pies en poep.
Dat wou ik even kwijt.

Shoplifting?

2010-01-16T00:15:00.004+01:00

Het zal een jaar of wat geleden zijn geweest dat ik met een vriendin in de stad was en dat we Vroom en Dreesmann in wilden gaan.
Nietsvermoedend liepen we door het poortje en een venijnig penetrant gepiep werd hoorbaar.
Christine, mijn vriendin en ik keken elkaar en ze vroeg: Piep jij of piep ik? Ik wilde net even de zaak uitlopen om te kijken of ik het was maar daar kwam de bewaking al aangesneld.
Het was een gezette man en aan zijn gezicht was duidelijk te zien dat er niet met hem te spotten viel. Ook zag hij er niet uit alsof hij veel gevoel voor humor had. Maar ik heb nog nooit een bewaker gezien die eruit zag alsof hij gevoel voor humor had. Dat past denk ik ook niet bij dat beroep.
Hij pakte zijn portofoon en riep een collega op die er ook binnen de kortste keren was.
Christine vertelde heel vriendelijk dat het niet nodig was om het leger in te schakelen omdat we naar binnen gingen en niet naar buiten en dat we daarom niets gestolen konden hebben bij V&D.
De eerste bewaker verklaarde dat hij dat niet had gezien en hij wilde dat we één voor één even door het poortje liepen om te kijken wie van ons de veroorzaker was van het gepiep.
Dat bleek ik dus te zijn. Inmiddels werd het een gênante vertoning, veel mensen stonden vol belangstelling te kijken naar onze 'aanhouding' maar Christine sprak ze wel even toe.
"U kunt rustig doorlopen hoor, dames en heren, wij regelen dit wel met de bewaking".
De bewakers wilden in mijn tas kijken. Heel vervelend want in mijn tas kun je van alles vinden, ja het is toch je privéleven wat in zo'n tas zit en om daar nou zo'n vreemde snoeshaan in te laten kijken is echt niet leuk.
In mijn tas zat niets van hun gading dus vroegen ze mij om mijn jas uit te doen en nogmaals door het poortje te gaan.
En ja hoor, weer begon het poortje te piepen.
"Hebt u hier misschien onlangs iets gekocht?" vroeg de eerste bewaker.
"Ja", zei ik,"de trui die ik aanheb."
"Wilt u" begon de bewaker. "Nee", zei Christine, "verder gaat ze niet hoor, ze heeft er niets onder aan."
Eén van de verkoopsters schoot te hulp en vroeg of ze even mocht kijken.
Aan de binnenkant van de trui bleek een stripje te zitten met een stukje metaal erin. Op het stripje stond dat dit verwijderd moest worden voor het eerste gebruik. Ik gaf het stripje aan Christine en liep nog een keer door het poortje. Oorverdovende stilte!
Ik deed mijn jas weer aan en pakte mijn tas. Christine gaf met een poeslief gezicht het stripje aan de bewaker die zeer verbouwereerd keek en wij gingen weer naar buiten.
"Weet jij nog waarom we hier naar binnen wilden?" vroeg ik aan Christine terwijl we stonden te grinniken.
"Nee, laten we maar een ijsje gaan eten", zei ze.
Dat hebben we toen maar gedaan.

Treinreis,

2010-01-04T23:07:00.005+01:00

Ik was lekker lang bij Ben in Egmond aan Zee maar vandaag moest ik terug omdat ik morgen een afspraak heb. Dus vandaag trotseerde ik moedig het weer en stapte op de bus van Egmond naar Alkmaar. Op het troittoir voor het station lag een laag sneeuw met daaronder bagger en als je dan zo'n koffer hebt met wieltjes is dat alles behalve prettig.
Maar goed, ik heb netjes een kaartje gekocht bij de automaat. Als je weet hoe dat werkt valt het allemaal wel mee maar het moet een ramp zijn voor toeristen of voor mensen die dat nog nooit eerder hebben gedaan.
Toen kwam nog het moeilijkste stuk, ik moest twee trappen af naar beneden met die zware koffer. Er stond een man de trap te dweilen en toen hij mij zag riep hij met een Surinaams accent: Wacht maar, ik ga jou helpen hoor! De schat pakte mijn koffer en zette hem beneden neer. Ik was hem zeer dankbaar want het ding was niet te tillen (voor mij dan).
En dat was dan de zoveelste keer dat een behulpzame allochtoon mij hielp met een koffer.
Ik ben ook wel eens geholpen door een lieve vrouw met een hoofddoekje om.
Eat that Geert Wilders!

Thank God, it's over.

2010-01-02T18:28:00.003+01:00

En dan bedoel ik daarmee dat het kerstgedoe weer voorbij is. De ballen kunnen weer in de doos en naar de zolder, de feestverlichting kan weer weg. Opgeruimd met die kitsch! We hoeven in de winkels geen liedekens meer aan te horen over het kindeke Jezus. Over twee maanden is het weer maart, het is nog wel even doorbijten, maar 8 weken zijn zo voorbij.
Ik wens iedereen een heel gelukkig en gezond 2010!

Kerstblues revisited.

2009-12-26T13:34:00.005+01:00

De kerstblues is voor mij het dieptepunt van het jaar. De zondagsblues waar ik ook jaren last van heb gehad kan ik tegenwoordig wel verdrijven door de kerkklokken te negeren en in de middaguren naar de Turkse supermarkt te gaan. In de binnenstad van Den Haag zijn ook alle winkels open op zondag dus ook daar kun je de calvinistische wolk uit je hoofd laten wegwaaien.
Voor mij is het voornamelijk het idee dat het kan, dat je de keus hebt om op een zondag hetzelfde te doen als op elke andere willekeurige dag.
Ik heb ook nog een tijd gehad dat ik naar de sportschool ging op zondag en op de terugweg de gereformeerden (vrijgemaakt) tegenkwam die met mij een beschuldigende blik aankeken.
Daar heb je weer zo'n Goddeloze zag je ze dan denken.
Alleen met Kerst lijkt het wel alsof de wereld gesloten is. De dagen ervoor wordt je al doodgegooid met kerstmuzak in de winkels of waar je ook komt. De Kerstmaffia slaat weer toe. En dan komt op 25 december het absolute dieptepunt. Verlaten straten, grijze luchten.
Vrolijk Kerstfeest!

Leve de trein!

2009-12-14T11:47:00.005+01:00

Zoals altijd als ik naar Egmond ga neem ik het één en ander mee dat mijn tas of koffer behoorlijk zwaar maakt. Kleding neem ik al lang niet meer mee want mijn halve kledingkast is hier al naar toe verhuisd. Ik neem altijd 2 boeken mee en voor de rest de hoeveelheid electronica die ik denk nodig te hebben voor de duur van mijn verblijf. Deze keer was dat aardig wat omdat ik van plan was om een paar weken te blijven. En zonder oplader is zelfs het meest vernuftige apparaat niets waard dus die opladers moesten ook allemaal mee.
Ik heb een heel grote weekendtas die als je hem op zijn kant zet voortbewogen kan worden op wieltjes. Daar ging het spul in, de laptop in een paar handdoeken gewikkeld. Op weg naar de trein nog even 2 broodjes en een flesje drinken gehaald bij AH To go. En toen kwam het grote kunststuk; met handtas, weekendtas en een plastic tasje de trein instappen. Soms schiet iemand te hulp maar meestal niet. Toen dat eenmaal gebeurd was stond er nog een huzarenstukje op het programma. De Nederlandse treinen hebben twee verdiepingen dus als je ergens wilt gaan zitten moet je of een trapje af of een trapje op. Ik kies er altijd voor om de trap af te gaan omdat ik denk dat als er teveel mensen boven zitten en die trein een scherpe bocht maakt hij wel eens om zou kunnen vallen. Voor zover ik weet is dat nog nooit gebeurd maar je weet het maar nooit.
Helaas gaat het helemaal niet gemakkelijk om het trapje af te dalen met die tassen, vooral niet omdat je om de treincoupé binnen te komen ook nog door een klapdeur moet. Ik maakte een geweldige entree omdat mijn tas bleef steken in de deuropening; toen ik mijn tas in een positie manouvreerde dat hij wel door de deur kon viel mijn eerste broodje op de grond. Tijdens het oprapen van het eerste broodje viel het tweede broodje. Nadat ik alle etenswaren veilig had neergezet viel mijn weekendtas om, midden in het gangpad.
Mensen keken mij meewarig aan, dachten zeker dat ik een vrouwelijke Mr. Bean was. So what?
Ik vraag me wel eens af of ze bij Prorail wel eens hebben nagedacht over passagiers die met zware koffers reizen en die in de sneltreinen met die koffers ook nog trappen moeten lopen.
Ik weet niet hoe het in andere landen is maar dit is echt doodvermoeiend voor mensen die eigenlijk geen zware dingen kunnen tillen.
Deze keer ben ik niet in Alkmaar de trein uitgestapt maar in Heiloo. Prachtig station, geen trappen en je staat zo buiten bij de bushalte. Het scheelt ook nog zomaar een kwartier reistijd. Daar zouden ze in Castricum en Alkmaar wel een een voorbeeld kunnen nemen.

Het paard.

2009-12-09T19:37:00.005+01:00

Vanmiddag moest ik even naar de Mediamarkt. Die zit in de binnenstad van Den Haag. Ik kom daar zelden, ik ben niet zo'n shopper. Ik besloot met de tram te gaan. Je kunt tegenwoordig in de tram ook met je OVChipkaart terecht.
Midden in de stad rijdt de tram diep onder de grond en ik reed natuurlijk een halte te ver door.
Never mind.
In de Mediamarkt was ik snel klaar en ik besloot door de Bijenkorf naar de tramhalte te lopen.
Op weg naar de Bijenkorf zag ik dat er in Den Haag een echte Chinatown zit met een prachtige Chinese toegangspoort. Helaas had ik mijn camera niet bij me anders had er een foto van boven dit stukje gestaan,
In de tram zie je nog eens wat. Als je in je auto zit hoor je op de weg te letten maar als je in de tram zit kun je heerlijk overal ongegeneerd naar binnenkijken en zo kwam dat ik langs een kantoorgebouw reed op de grens van Den Haag en Voorburg en daar zag ik het. Een levensgroot paard midden in een kantoorkamer. Het leek me geen levend paard , maar het leek verduiveld echt in die paar minuten dat de tram stond te wachten tot het licht op groen sprong.
Een paard in een kantoor had ik nog nooit eerder gezien en ik vroeg me af wat het daar deed.
Stond het daar ter decoratie? Kon je erop gaan zitten? Ik moet eerlijk zeggen dat het me al een tijdje bezighoudt. Wat moet dat paard daar? Anybody?

For dummies

2009-11-21T18:45:00.006+01:00

Na een flink aantal boeken bij Gutenberg en Bebook gedownload te hebben wilde ik wel eens weten of er ook wat meer eigentijdse boeken in ebook vorm te downloaden waren.
Daarvoor ben ik bij usenet gaan kijken en dat bleek inderdaad het geval te zijn.
Er stonden boeken van Harry Mulish, Jan Wolkers en van Willem Frederik Hermans.
Van elke schrijver één boek. Niet veel dus.
Maar wat ik wel leuk vond is dat er ook boeken stonden over programmeren en computers in het algemeen. Ook stonden er ook heel veel boeken uit de for dummies serie.
Het lijkt wel alsof er geen onderwerp meer is waar geen for dummies book voor bestaat.
Zo zag ik de volgende titels langs komen:

Cake decorating for dummies
Fibromyalgie for dummies
Schizophrenia for dummies
Negotiating for dummies
Eating disorders for dummies. (Ik weet niet of je uit dit boek kunt leren hoe een 'eating disorder' te krijgen of hoe je er één moet bestrijden.)

De laatste titel die ik zag vond ik toch wel heel erg vreemd: Grieving for dummies.
Dat schijn je dus uit een boek te kunnen leren. Ik vraag me af of je er ook examen in kan doen.
Nee, ik heb het boek niet gedownload, ook die andere vijf niet.

Cut and paste!

2009-10-27T15:20:00.005+01:00

Veel Nederlanders houden van knippen en plakken. Als er op een pak een waardebon zit kun je er in de meeste gevallen donder op zeggen dat die wordt uitgeknipt en bewaard.
Zo kwam het dat toen mijn moeder naar een verzorgingshuis ging ze mij een plastic zak gaf met allerlei uitgeknipte zegels en bonnetjes, er waren volgens mij nog Douwe Egberts punten bij uit de zestiger jaren.
Thuis heb ik ze in een la gestopt en ik heb er jaren niet meer naar omgekeken behalve als ik zelf zo af en toe een zegel uitknipte uit een koffiepak of theedoosje en dat bij de voorraad in het laatje deed.
Van de week toen ik aan het opruimen ging besloot ik ze eens te tellen en ik kwam tot 6500 DE punten.
Daarna ben ik op de website gaan kijken om te zien wat je met 6500 punten kon doen. Toen rolde ik bijna van mijn stoel van het lachen. Een theemuts, of twee oilily kopjes. Veertig jaar bonnen uit lege pakken knippen om die in te kunnen ruilen voor een theemuts, wat een enorme tijdverspilling!
Omdat ik eigenlijk wel interesse had in een expresso machine heb ik eens berekend hoe lang je punten zou moeten sparen voor een espresso pistonmachine van 299 euro.
Bij gebruik van 2 pakken van 250 gram per week kom je dan op 57,5 jaar.
Voor een luxe uitvoering, de Philips One touch komt dat dan uit op 173 jaar.
We hebben het dan over twee pakken koffie per week.
Ik gebruik 1 pak koffie per twee weken dus voor die machine van 299 euro moet ik 230 jaar blijven knippen en voor de luxe uitvoering van 899 euro wel 692 jaar.
Het begrip eeuwig krijgt zo wel een heel nieuwe betekenis. Mijn god, zo raak je toch nooit uitgeknipt?

Stille hint...

2009-10-24T19:31:00.004+02:00

Ed heeft gelijk, ik moet weer wat meer op mijn blog schrijven. Waarover dan? Over de reden waarom ik niet op mijn blog heb geschreven dan maar.
Daar zijn verschillende redenen voor. Ten eerste heb ik het nieuws over de ondergang van de DSB bank met veel belangstelling gevolgd, ten tweede hadden ze op de BBC een nieuwe serie Masterchef, die ik van mezelf moest volgen en ten derde heb ik me gestort op nieuwe studies.
Eerst een crashcursus CSS gedaan en daarna wilde ik Joomla gaan doen. Dat had nogal wat voeten in aarde want je moet dan eerst een webserver installeren met PHP en SQL.
Dat was allemaal nog niet zo moeilijk maar ik kreeg Joomla niet aan de praat. Achteraf bleek dat ik een oudere versie van PHP moest hebben omdat Joomla niet werkte met de versie die ik erop had gezet.
Maar alles werkt nu en als ik alles heb doorgrond wil ik voor mezelf beginnen met websites bouwen en templates maken voor blogger en Joomla.
Daar kun je het dus even heel druk mee hebben. Maar ik zal mijn leven beteren.

Lang geleden

2009-10-08T13:08:00.004+02:00

Het is alweer enige tijd geleden dat ik iets op mijn blog heb gezet. Ik verkeer in blakende welstand dus daar ligt het niet aan. Nee, ik heb het druk met het sleutelen aan en vullen van een heel grote website.
Ter compensatie wilde ik een een mooi Youtube muziek filmpje plaatsen maar nee, de Buma-Stemra wil daar geld voor hebben. Voor 130 euro mag je 6 filmpjes plaatsen op je blog (of Hyves, of Facebook).
Als je een link naar hetzelfde Youtube filmpje plaatst hoef je daar niet voor te betalen.
Wat daar voor logica achterzit weet ik niet, misschien wil ik het ook niet weten.
Ik denk dat de Buma-Stemra het liefst Youtube helemaal zou willen opruimen maar dat zal wel niet gaan.

Identiteitsvervreemding?

2009-09-04T20:38:00.005+02:00

Er blijkt iemand te zijn die eindelijk eens een keer heeft uitgezocht hoe dat nu zit met Geert Wilders.
Nee, niet met zijn haar natuurlijk. Dat zit voor geen meter, dat is overduidelijk. De kapper zou beter met een tondeuse over zijn hoofd kunnen gaan voor een budgetcoupe.

Nee, Geert Wilders heeft een tweede generatie Indisch trauma volgens antropologe Lizzy van Leeuwen. Deze mevrouw heeft een boek geschreven over de ídentitetisvervreemding van veel Indische Nederlanders en hun worsteling met het verleden.
Zij heeft onderzoek gedaan naar de voorouders van meneer Wilders en daaruit blijkt dat zijn familie van moeders kant uit voormalig Nederlands-Indië kwam.
Daar had ze geen onderzoek naar hoeven doen want dat kun je gewoon nalezen in Wikipedia of misschien heeft haar onderzoek zich beperkt tot het lezen van de informatie die op Wikipedia te vinden is.
Nog steeds, zo zegt van Leeuwen zijn veel Indo's erg conservatief en verbitterd over het verloren gegane Indië van weleer.
Ook de manier waarop de PVV-leider politiek bedrijft, past volgens van Leeuwen in deze traditie. Een guerillatactiek van iets roepen en dan niet in debat gaan.
Dat was bon ton in het Indié van voor de oorlog. Tropenjournalistiek heette dat.
Ik vind dat mevrouw van Leeuwen wel een beetje doorschiet door de oorzaak van Wilders' gedrag te zien als een gevolg van de identiteitsvervreemding van zijn moeder.
Het is gewoon gedrag van een despoot. Een despoot roept iets en wil niet in debat. Maar zelfs al zou zijn gedrag voortkomen uit een tweede generatie Indisch trauma, wat moeten we dan met deze informatie?

Een prachtige video.

2009-08-24T21:11:00.004+02:00

Let yourself feel. from Esteban Diácono on Vimeo.

De meiden van het vlees

2009-08-06T17:38:00.006+02:00

Alie en ik zijn nu 35 jaar. Alie is me zuster. En ik ben Miepie.Nee ze is niet mijn tweelingzus, zij is in januari geboren en ik in november van hetzelfde jaar.

Dus twee maanden per jaar zijn we even oud. Leuk hè?

We hebben ook allebei hetzelfde vak, dat komt: wij konden niet zo best leren op school en je moet toch wat doen voor de kost.

En omdat we allebei nogal stevig gebouwd zijn kwamen we in het vlees terecht.

Nee, ik zit je niet te dollen, we zitten natuurlijk ook goed in het vlees maar wij hebben van het vlees ons beroep gemaakt.

Wat wij precies doen in het vlees is het volgende: we hebben een grote bestelauto met stangen erin. Aan die stangen hangen haken en daar hangen halve koeien, halve varkens en af en toe een lammetje aan.

Die halen we op in het slachthuis en dat is nog een hele onderneming. Alie helpt mij dan om een halve koe op mijn schouders te hijsen en die hangen we samen aan de haak in onze bestelauto. Halve varkens en lammetjes kunnen we nog wel in ons eentje aan.

En als de auto vol is gaan we rijden langs de slagers. We hebben allebei een witte schort aan en een witte muts waaronder we onze haren wegstoppen.Die schort blijft natuurlijk niet lang wit, dat krijg je van al dat vlees.

Maar in onze auto liggen nog twee schone schorten en na de schaft trekken we weer een schone aan.

Laatst kwamen we bij een slager en die zei: daar heb je de mutsen weer. Die heeft meteen een dreun gekregen want dat pikken we natuurlijk niet.

Ik heb dat heel link aangepakt, hij stond naast me en ik had een half varken op mijn schouder. Even een kwart slag draaien en hij kreeg dat halve varken in ze nek. Eigen schuld. Ik heb nog wel sorry gezegd maar hij wist best dat ik het expres deed. Had-ie ze mond maar moeten houden, die droplul.

Alie stond d'r eigen rot te lachen.

Maar meestal zijn ze wel aardig hoor. We hebben altijd wel veel bekijks als we uit de bestelauto over de stoep lopen.

Ja, 't is een mooi beroep en je komt nog eens ergens.

Nee, zelf eten we niet veel vlees. Als je de hele dag met varkens en koeien loopt te zeulen hoef je dat 's avonds niet meer zo. Nou ja, een speklapje gaat er af en toe nog wel in maar meestal eten we een stukje kip of wat vis. Of in de winter lekkere erwtensoep met spek en worst.

Nou, de groeten, want we moeten weer verder.

Doeiii!

Cashloze supermarkten

2009-08-05T12:18:00.003+02:00

Een week of wat geleden las ik in een krant dat supermarkten het liefst willen dat iedereen met zijn pinpas betaalt, sterker nog, men wil op de lange duur over naar cashloze supermarkten.

De reden daarvoor is dat men hoopt dat door deze maatregel het niet meer interessant is voor overvallers om een supermarkt te beroven.

Dat is natuurlijk zonder meer waar, geen cashgeld in de kassa betekent dat het weinig zin heeft om een overval te plegen.

Maar het geeft wel een aantal andere problemen. Zo zag ik gisteren een oud vrouwtje in de supermarkt een poging doen tot betalen met haar pinpas, ze had de pincode met een ballpoint op haar arm gezet want die kon ze maar niet onthouden hoorde ik haar zeggen. Ze had ook haar bril niet op en uiteindelijk moest de kassajuffrouw de pincode voor haar intoetsen.

En wat moeten toeristen die hier zijn en geen pinpas bezitten waarmee ze hier kunnen betalen?

Oh, die hoeven niets te kopen in een supermarkt? Ach ja, daar hoeven we geen rekening mee te houden natuurlijk.

En als je je zoontje van 13 vraagt om nog even bij de supermarkt op de hoek dat pak suiker te kopen dat je vergeten bent geef je hem ook gewoon je pinpas mee met de pincode. Geen enkel probleem.

En als iedereen braaf overal pint kunnen de skimmers weer vaker toeslaan, want die worden ook steeds brutaler.

Zelf pin ik niet graag. Zeker geen kleine uitgaven , die betaal ik liever contant.

Er zijn een aantal dingen die ik erop tegen heb:

Je kunt het slachtoffer worden van skimmen. Je krijgt misschien uiteindelijk het geld wat ze van je rekening halen wel weer terug, maar het is een hoop ellende.
Je koopgedrag wordt vastgelegd en nu gebeurt daar nog niets mee maar wie zegt dat in de toekomst levensverzekeringsmaatschappijen niet checken waar je je geld aan uitgeeft.
Als ze kunnen zien dat je iedere dag een fles jenever koopt denken ze echt niet dat je dat aan de planten geeft. Maar ook de banken hebben inzicht in hoeveel geld je waaraan uitgeeft en je weet nooit of die gegevens niet in verkeerde handen komen.
Als je veel pint krijg je elke maand een dik pak bankafschriften en als je aan internetbankieren doet is het ook niet zo gemakkelijk om overzicht te krijgen van wat je betaald hebt.
Door gewoon wekelijks geld op te nemen voor je boodschappen weet je steeds hoeveel geld je nog hebt te besteden. Dat zal niet voor iedereen belangrijk zijn maar voor mensen met een krap budget is dat veel overzichtelijker. Natuurlijk kun je elke avond bij je bank inloggen om te zien wat je allemaal hebt uitgegeven maar er zijn nog steeds mensen die geen computer hebben en dus geen internet.
Voor oudere mensen met een slecht geheugen is dat gepin een ramp.
En last but not least het volgende: ik heb al twee keer meegemaakt dat het hele pingebeuren plat lag, één keer bij groothandel Ven en een keer bij de Konmar. Beide keren kon je alleen nog maar met contant geld betalen of je moest je boodschappen laten staan.
Nog niet zo lang geleden was er ook een storing in de betaalautomaten van de parkeergarage in de Haagse Tramtunnel. Je kon alleen nog maar bij één automaat terecht waar je met contant geld kon betalen. En daar stond dan ook iedereen te vloeken en te tieren.

Als het in de toekomst niet meer mogelijk is om in winkels met contant geld te betalen neem ik gewoon een tweede rekening waar ik wekelijks geld op stort. Een rekening waar je niet rood mag staan. Als ik dan het slachtoffer wordt van skimmen is de schade in ieder geval beperkt.

Alleen hoe dat dan moet met die flessen jenever weet ik nog niet.

Bookcrossing

2009-07-15T12:47:00.007+02:00

Als je, zoals ik, overvolle boekenkasten hebt en je wilt wat boeken kwijt kun je die te vondeling leggen in een trein, een bus, een wachtkamer of een café. Er zijn mensen die een boek ergens achterlaten met hun emailadres erin met het verzoek een mailtje te sturen als je zo'n boek gevonden hebt.

Je kunt het echter ook georganiseerd doen en je aansluiten bij Bookcrossing.

Er is ook een Nederlandse site waar je uitleg kunt vinden over wat het allemaal inhoudt maar je kunt je voorlopig alleen nog maar inschrijven op de Engelstalige site.

Als je je inschrijft krijg je een eigen pagina waar je details over de boeken in kunt zetten die je de wijde wereld in gaat sturen. Elk boek krijgt een uniek Bookcrossing Id. De vinder van ht boek kan dan (anoniem) bij Bookcrossing melden dat hij of zij een boek heeft gevonden met dat Id.

Het zou het leukst zijn als de vinder van het boek het na lezing ook weer ergens achterlaat zodat de oorspronkelijke eigenaar een beeld heeft van wat er allemaal met zijn/haar boek gebeurt.

Je kunt bij Bookcrossing etiketten kopen om in de boeken te plakken, je kunt ook zelf etiketten afdrukken , een voorbeeld staat hierboven, je kunt het verhaal ook in je boeken schrijven.

Er zijn ook al enthousiaste mensen die hun eigen etiketten hebben ontworpen.

Is er trouwens een betere plaats om het boek Roodkapje achter te laten?

Stroomstoring!

2009-07-10T13:19:00.003+02:00

Vanochtend viel hier plotseling de stroom uit voor één of twee seconden. Daarna ging alles weer aan. dit werd gevolgd door een dingdong van mijn laptop die overging op de batterij.
Maar ook de oven en de magnetron piepten en mijn muzikale koelkast liet een jingle horen.
Toen moest ik alle klokjes weer bijzetten , ook de wekker boven was de tijd kwijt.
Dat waren wel even vervelende klusjes want ik moest wat gebruiksaanwijzigingen opzoeken.
Maar om één uur hoorde ik op het nieuws dat er een grote stroomstoring was in de regio Den Haag en dat Den Haag, Rijswijk en een gedeelte van Voorburg zonder stroom zaten.
Trams in Den Haag stonden stil en stoplichten werkten niet.
Eigenlijk moet ik dus niet mopperen over die vervelende klusjes want een lange tijd zonder stroom zitten is natuurlijk veel erger. Er bleken ook mensen zonder water te zitten omdat ergens een pomp van de waterleiding niet werkte.
Waarom hier direct weer stroom was weet ik ook niet. Er zal wel een hulpaggregaat ingeschakeld zijn.

De OV-chipkaart

2009-07-02T10:05:00.004+02:00

Toen ik vorig jaar een voordeelurenabonnement nam bij de NS ontving ik een lange brief met daarin de mededeling dat het identiteitsbewijs tevens een persoonlijke OV-chipkaart was.
Op jubelende toon werd uitgelegd hoe handig dat wel niet zou zijn. Die kaart zou je op allerlei punten kunnen opladen.
Deze week ontving ik weer een brief omdat het abonnement verlengd moest worden , er stond ook in dat als ik het abonnement niet wilde verlengen ik het identiteitsbewijs altijd kon gebruiken als persoonlijke OV-chipkaart. Informatie over de OV-chipkaart zou ik kunnen vinden op de website.
Ik zag dat wel zitten, dat gehannes met die strippenkaarten vind ik niet zo handig dus húp naar de website.
Daar stond erg veel informatie over hoe je die ov-chipkaart moest gebruiken. Je moet inchecken en als je het OV verlaat moet je ook weer uitchecken, wat te doen bij verlies, wat kost een niet persoonlijke chip-kaart etcetera. Ook was er een handig kaartje waarop je kon zien in welke delen van Nederland de chipkaart al ingevoerd was met een lijstje van de OV-maatschappijen die meedoen.
In Noord-Holland en Zuid-Holland was de chipkaart inmiddels ingevoerd zag ik en de HTM en Connexxion stonden op het lijstje van deelnemende OV-maatschappijen.
Toen bleef er nog één grote vraag. Hoe krijg ik saldo op dat ding?
Welnu, bij een oplaadpunt. Dat ik daar niet eerder opkwam!
Er was ook een mogelijkheid om via internet automatisch saldo op je kaart te krijgen en als het saldo dan beneden de vijf euro liep, zou het automatisch weer aangevuld worden tot 25 euro.
Ik besloot om dat te doen en ik worstelde me door een paar schermen heen. Vlak voordat ik de transactie definitief af kon sluiten las ik dat je na de machtiging om de bedragen van je rekening af te schrijven je je chipkaart moest activeren. Daarbij stond een link met verkooppunten en oplaadpunten waar je dat kon doen. De link leidde naar een aantal adressen in Amsterdam en Rotterdam. Geen adressen in Den Haag en omstreken.
Ik besloot de transactie af te breken en maar eens op te bellen. Ik kreeg een heel vriendelijke juffrouw aan de telefoon die mij vertelde dat het klopte dat je het automatisch opladen van je OV-chipkaart alleen in Amsterdam en Rotterdam kon activeren.
Op de vraag waar ik dan handmatig saldo op mijn OV-chipkaart kon storten had ze geen antwoord. Ik moest dan maar de OV-maatschappij bellen waarmee ik wilde reizen.
Dat deed de deur dicht. Ik weet niet hoe lang ze nu al bezig zijn met die OV-chipkaart maar voorlopig lijkt het alleen in gebruik in Amsterdam en Rotterdam. En dat ze op hun website hebben gezet dat hij in heel Noord-Holland en Zuid-Holland geimplementeerd is zal wel wishful thinking zijn. Ik heb het nu al gehad met de OV-chipkaart.
Ik ga gewoon bij de supermarkt een strippenkaart kopen!

Geeks Anonymous

2009-06-10T14:47:00.012+02:00

Ok, ik ben een nerd. Of liever gezegd een geek. Ontkennen helpt niet. Het is begonnen op de dag dat de eerste computer hier het huis in kwam (het was liefde op het eerste gezicht) en vele computers later is het nog steeds zo. Eigenlijk is het alleen maar erger geworden.

Zelfs mijn zoon zegt tegen iedereen: m'n moeder is een nerd.

Je ziet het niet meteen, ik voldoe niet aan het algemene beeld, ik zie er redelijk normaal uit vind ik zelf en bij mij thuis ligt het ook niet vol met lege pizzadozen, frisdrankblikjes en andere verpakkingen. Ik doe gewoon de was en de afwas en ik kook elke dag.

Boven heb ik twee computers, beneden heb ik een laptop en ik heb nog een netbook voor als ik onderweg ben, want ook in de trein wil ik kunnen internetten.

Daar heb ik een Web en Walk stick voor van T-Mobile. Een handig apparaatje dat je in een USB poort kunt stoppen, het installeert zichzelf en je zit binnen een paar minuten op het internet.

Eenmaal geinstalleerd vraagt hij bij een volgende keer om een pincode , je klikt op verbinden en daar gaat-ie.

Het enige probleem dat ik met dat apparaatje heb is dat het weliswaar in de trein en hier thuis prima werkt maar zodra ik in Egmond ben is het zo traag als als een slak.

Vandaag heb ik maar eens gebeld om te vragen hoe dat komt. Ik kreeg bij T-Mobile een jongen aan de telefoon die klonk alsof hij net uit de luiers was, nee niet zoals Marc Marie Huybregts, die ziet er trouwens ook nog uit alsof hij net uit de luiers komt maar daar gaat dit stukje niet over.

Na enig heen en weer gepraat begreep hij dat ik het over mobiel internet op de pc had en niet over mobiel internet op een GSM.

Hij vertelde mij dat de dekking niet overal in Nederland optimaal was en hij vroeg de postcode van Egmond aan Zee.

Toen ik hem die gaf vertelde hij dat de dekking daar niet optimaal was maar als ik naar buiten zou gaan zou het wel beter gaan.

Dus ik zou met mijn netbook op een stoel voor de deur moeten gaan zitten. Nou, daar beginnen we natuurlijk niet aan.

Ik zie het al gebeuren:

"Ik ga buiten zitten hoor met mijn netbook."

"Je lijkt wel gek, het vriest tien graden buiten, dat is toch veel te koud"

"Ja, maar de dekking is buiten beter."

Om een lang verhaal kort te maken, ik heb met hem afgesproken dat ik ga kijken hoe het op andere plaatsen werkt en als het daar ook zo traag gaat moet ik even met die stick naar T-Mobile.

Dus als je vandaag of morgen op een zonnige dag iemand aan de kant van de weg ziet zitten met een klein wit netbookje dan zou ik dat wel eens kunnen zijn.
Dan zit ik de dekkingsgraad te controleren.

Te land, ter zee en in de lucht.

2009-06-07T20:20:00.007+02:00

Bij de TROS , onze nationale, publieke, gezellige familieomroep zenden ze al voor zolang ik me kan herinneren: Te land, ter zee en in de lucht uit.

Dat is een ontzettend feestelijk familieprogramma en het heeft een hoge amusementswaarde.

Het bestaat uit verschillende onderdelen:

Fiets 'm d'r in
Hoog en droog
Gein op het plein
Tobbedansen
Snel naar de ~~hel~~ bel

Volgen mij heeft de variant: Vlieg er eens uit ook bestaan maar helemaal zeker ben ik er niet van.

De foto boven dit stukje is een opname van: Fiets 'm d'r in. Eigenlijk is dat wel het leukste onderdeel. De bedoeling is dat je met een zelfgemaakt voertuig met trappers over een smal plankier fietst, het liefst zo gek mogelijk uitgedost. Met een glunderend gezicht zie je ze bij de start verschijnen.

Uiteraard gaat bijna iedereen roemloos ten onder met voertuig en al . Hoe sneller hoe leuker.

Er is geen beter vermaak dan leedvermaak tenslotte. Als iedereen aan de beurt is geweest en met een vergenoegd gezicht het water in is gereden worden de winnaars bekend gemaakt.

Ik weet niet welke normen ze daarvoor hanteren maar ik denk dat degene(n) die het langst uit het water zijn gebleven de winnaars zijn.

Als iedereen weer droge kleren aan heeft getrokken treedt er nog vaak een artiest op zodat de verliezers en de toeschouwers ook nog een plezierige avond hebben. De aanstekers kunnen weer aan en iedereen zingt gezellig mee.

Aan het einde van de dag, op weg naar huis, kunnen we dan vreugdevol terugkijken op een echte Hollandse feestdag.

Maak van uw laptop een TV!

2009-06-06T09:23:00.005+02:00

Een tijdje geleden heeft mijn TV in de huiskamer het begeven en een nieuwe aanschaffen zag ik niet zo zitten.
In mijn werkkamer staat een portable teeveetje en dat was eigenlijk meer dan genoeg tot ik vorige week terugkeerde van een (overigens heerlijke) week bij Ben.
Het was prachtig weer en we hebben heerlijk gewandeld, op terrasjes gezeten, genoten van muziek en van elkaars aanwezigheid maar ook van het Roland Garros tennistournooi dat in Parijs wordt gehouden.
En nu ik weer in Voorburg ben mis ik behalve Ben ook het tennissen. Ik weet wel dat het zondag weer is afgelopen maar over twee weken begint Wimbledon en dat wil ik ook wel erg graag zien.
Ik heb een Acer laptop en ik ben begonnen met het bellen naar Acer om te vragen of het type laptop dat ik bezit uitgebreid kon worden met een tv card tuner.
Ja, dat kon, in een vrij slot zou ik een PCMCIA TV kaartje kunnen plaatsen, geen probleem, een kind kan de was doen.
Maar hoe kom je nou aan zo'n TV kaartje? In een paar winkels hadden ze wel een USB stick met een antenne waarmee je digitale tv zou kunnen ontvangen en bij één bedrijf in Gouda hadden ze wel wat ik bedoelde maar daar zat een levertijd op van drie weken.
Opeens bedacht ik dat Computer Collectief in Amsterdam zoiets wel zou hebben en ja hoor!
Op hun website bleek dat je het daar zó kon bestellen. Gistermiddag heb ik de bestelling geplaatst, het kaartje was op voorraad en zou binnen één à twee werkdagen bezorgd worden.
Vanochtend om half negen ging de bel en daar stond TNT al met het pakje.
Volgens de gebruiksaanwijzing kun je niet alleen TV ontvangen (digitaal en analoog) maar ook opnemen op je harde schijf. Vanmiddag en morgenmiddag kijk ik naar de finale van het Ronald Garros tounooi op mijn laptop!

Anatomische les.

2009-05-21T20:13:00.008+02:00

Op een blog van Ben uit 2007 las ik een keer de zin: ik legde het boek even op mijn billen.

Ik probeerde me daar toen een voorstelling van te maken en omdat ik niet beter wist dan dat je billen aan de achterkant zitten kreeg ik daar toch wel vreemde beelden bij.

Ik heb toen verder ook niet gevraagd wat hij nou precies bedoelde en in de loop van de tijd dacht ik er niet meer aan.

Toen ik een tijdje geleden bij hem was zaten we te praten en hoe het gesprek erop kwam weet ik niet meer maar tijdens dat gesprek bleek dat hij met billen dijen bedoelt.

Ik was er even stil van. Spraakverwarring! En hoe zit het dan met billenkoek en dijenkletser?

En die Duitse muzikanten in hun lederhosen slaan die dan op hun billen in plaats van op hun dijen? Toen ik daaraan dacht kreeg ik uiterst komische beelden voor mijn ogen.

Dit kwam allemaal weer naar boven toen ik op het blog van een Vlaamse een verslag van een voorstelling las, ik meen een cabaretvoorstelling. Ze schreef dat het zo leuk was dat ze op haar billen sloeg van het lachen. Kijk, als je dan niet weet hoe het met die billen zit krijg je daar ook weer een heel verkeerd beeld van.

Toch zou ik wel willen weten hoe het nou precies zit als je je dijen billen noemt. Wat zijn dan je dijen?

Wolfram Alpha en de klerenkast.

2009-05-19T12:50:00.010+02:00

Mijn vorig stukje over Wolram Alpha heb ik per ongeluk voortijdig wereldkundig gemaakt. Ik had er bv nog een link in willen zetten en een leuk plaatje erbij. Al mijn bevindingen stonden er ook nog niet in maar ik werd steeds minder enthousiast dus ik laat het er maar bij.
Bij deze dan de link
Van het plaatje zie ik verder maar af.
Toen ik op de blog van Madame las dat zij schoenen wilde opruimen maar uiteindelijk besloot om ze toch maar te bewaren kwamen bij mij de herinneringen boven aan vorig jaar toen ik ook een poging waagde om me te ontdoen van overbodige kleding en schoenen.
Kort daarvoor had zoonlief al eens opgemerkt dat mijn schoenenbezit op dat van Imelda Marcos begon te lijken.
Het is mij nogal eens overkomen dat ik schoenen paste die in de winkel lekker zaten en toen ik er op begon te lopen behoorlijk begonnen te knellen. Ik heb nogal grote voeten en ik heb moeten leren accepteren dat sommige schoenen gewoon niet voor mij zijn. Grote handen heb ik ook, eigenlijk zijn het vlerken dus de meeste dameshandschoenen zijn me ook te klein.

Maar ik ben ook geen klein vrouwtje.

Met pijn in mijn hart heb ik de boosdoeners in een plastic zak gedaan, ze nog een dag laten liggen voor het geval ik er spijt van zou krijgen.Vervolgens heb ze in de Kici container gepropt en ze de zegen na gegeven.
Tja, en toen kwam ik bij de kleding. Dat vond ik nog moeilijker dan die schoenen. Met het schaamrood op mijn kaken moet ik bekennen dat ik kledingstukken vond waarvan ik niet meer wist dat ik ze ooit gekocht had. Toen ik nog full time werkte wilde ik nooit mis grijpen als ik naar mijn werk ging en ik voerde dat als excuus aan als ik weer eens iets wilde aanschaffen.
Zelfs een mantelpakje en twee broekpakken had ik voor het geval we bezoek kregen van de Lufthansa, de SAS of Air France.
Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om die weg te doen maar toch heb ik vier vuilniszakken met kleding naar de Kici container gebracht. Het was een verschrikkelijke strijd. Wat ging er de zak in wat niet?

De strijd is overigens nog niet gestreden want er moet een tweede ronde komen.
Zal ik dan toch dat mantelpakje..?

Wolfram Alpha

2009-05-17T19:15:00.004+02:00

Net als zovelen ben ik in de weer geweest met Wolfram Alpha, de nieuwe zoekmachine die geen lijst met links teruggeeft maar antwoord geeft op je vraag.

Om te beginnen moet je die vraag wel in het Engels stellen, doe je dat in het Nederlands dan vertelt hij dat Wolfram Alpha nog geen Nederlands ondersteunt. (In het Nederlands!) Ik vroeg: Hoe laat is het?
Toen ik dezelfde vraag in het Duits stelde kreeg ik als antwoord: Wolfram Alpha is't sure what to do with your input.

Omdat ik me afvroeg of WA keek naat het IP-adres en op basis daarvan bepaalde of de vraag in het Nederlands werd gesteld heb ik nog wat Duitse vragen gesteld en bij: Fahren wir ab? kreeg ik als antwoord: Wolfram-Alpha versteht noch kein Deutsch.

Ik weet dus nog steeds niet op basis waarvan hij bepaalt in welke taal je je vraag stelt.

Als je twee plaatsnamen invoert krijg je van beide plaatsen het aantal inwoners te zien, de afstand tussen die plaatsen in kilometers of mijlen, de lokale tijd en soms de vliegtijd.

Ik wilde eigenlijk weten of WA de namen van wat programmeertalen kende en ik voerde in: Cobol, Pascal, Fortran, PL/1, Java en C. Hij kende ze geen van allen.
Ik kreeg als antwoord: Wolfram Alpha is not sure what to do with your input

Voer je in; Last solar eclipse Amsterdam dan krijg je te horen dat dat op 1 augustus 2008 was om 12.21

Decimale getallen converteren naar hexadecimale getallen kan hij weer wel
Als je bv invoert: 43564 to base16 krijg je keurig als antwoord terug: aa2c 16.
Voer je daarentegen: aa2c to base 10 dan weet hij weer niet wat hij moet doen met je input.
Gelukkig weet de ingebouwde calculator van Windows wel raad met dat soort vragen

Frans Bauer gaat ons redden!

2009-05-16T13:10:00.007+02:00

Ik zie een heleboel blogs over het Songfestival of liever gezegd over de voorronde waarbij de Toppers afvielen.
Ik heb van de eerste voorronde fragmenten gezien en die vond ik niet interessant genoeg om ook de tweede ronde te gaan zien.
Maar tijdens de praatprogramma's werd je toch op de hoogte gehouden en zo hoorde ik dan dat de Toppers niet mee mogen doen met het èchte werk. Dat is heel verdrietig voor ze. maar ze komen er wel weer overheen
Hier en daar zag ik nog opmerkingen over Russiche lellebellen dus het zal best een feest geweest zijn.
Ik kijk al jaren niet meer naar het Songfestival. Je moet je eerst twee avonden door de voorrondes heenworstelen en daarna kost het je nog een keer een avond om erachter te komen wie het gewonnen heeft. Dat kun je altijd nalezen op teletext.
Van mij hoeft Nederland niet meer mee te doen, ik denk niet dat er hier lellebellen zijn die ervoor in aanmerking komen.

Drie uur later:
Toen ik in de supermarkt was zag ik de kop van de Telegraaf en wat las ik daar????
Frans Bauer wil volgend jaar meedoen aan het songfestival.
Wow! Dat gaat het helemaal worden!
Niks lellebellen. Frans Bauer gaat ons redden!

Klacht

2009-05-14T14:52:00.007+02:00

-Goedemorgen meneer, ben ik hier aan het juiste adres om een klacht in te dienen?

-Ja, mevrouw als u even uw naam en adres geeft maak ik er direct een aantekening van. Even mijn pen pakken en een klachtenformulier, zo, steekt u maar van wal.

-Mijn naam is Zaadt (met dt), mijn voornaam is Toos en ik woon op de Kruisingalaan 9 Ik wil u verzoeken mijn buurman het recht op boven mij wonen te ontzeggen.

-En waarom wilt u dat mevrouw?

-Ik begrijp dat u wilt weten waarom, nou dat ga ik u vertellen. Die man is een viezerik, een doodgewone smeerlap, hij maakt van mijn tuin een vuilnisbelt! Ik wil dat hij daar weggaat of dat u mij een ander huis aanbiedt.

-Ik neem aan dat u het over de heer G.L.C. Van der Hemd heeft, die het pand Kruisingalaan 17 bewoont? Wij hebben nooit klachten ontvangen over de heer Van der Hemd.

-Inderdaad meneer (uw naam was?). Het gaat om de heer Van der Hemd. Mijn tuin ligt direct in zijn schootsveld.
Laatst stond hij met een haring die hij met een kerstboomhaakje aan een stuk touw had gebonden op het balkon terwijl hij die haring naar beneden liet bengelen.
Ik vroeg: "wat doet u nou meneer van de Hemd?"
"Vissen" zei hij. "Oeps daar ontglipt hij me weer" en toen lag die haring in mijn tuin.
En ik kan u vertellen, het was geen verse haring. Ik kreeg antiperiscopische bewegingen in mijn maag toe ik die haring op moest ruimen

-Pardon mevrouw, mijn naam is de Buis, Gerard de Buis.
Wij van WBV De Wonderstaete kunnen ons voorstellen dat de speelsheden van de heer Van der Hemd u niet altijd bevallen. Toch zouden wij u willen voorstellen enige ruimte aan die speelsheden te gunnen. De heer Van der Hemd is nu eenmaal zo, het is niet anders: zijn medische achtergrond laat ons geen twijfel dat het meer dan speelsheid zou zijn.
U bedoelde zeker dat u antiperistaltische bewegingen in uw maag kreeg?

-Dat zei ik, meneer de Buis, maar dat is nog niet alles!
U spreekt over speelsheden maar ik vraag me af hoe u het zou vinden als er dagelijks halve omeletten of afgekloven boterhammen door de tuin zouden vliegen. Hij krijgt eten van zo'n cateringbedrijf en als het hem niet aanstaat dan denkt hij húp, over de reling.
Hij heeft vorige week ook nog een vuilniszak over het balkon leeggegooid en toen hoorde ik hem roepen: "Even de tuin van Spermatoosje oppimpen”
Nou vraag ik u? Dat kan toch helemaal niet! Mijn tuin is toch geen biobak?
Rita, mijn kleine Jack Russel terriër wordt er ook vreselijk nerveus van, als ze die man maar hoort kruipt ze al onder het bed.
Straks lopen de ratten bij mij door de tuin!

-Ik heb even nagegaan waar u woont, en u woont op het adres Kruisingalaan 9, alhier. Inderdaad heeft u een bovenbuurman, de heer G.L.C. van der Hemd, die het pand Kruisingalaan 17 rechtens bewoont.
Ons is niets bekend van moeilijkheden die de heer Van der Hemd u, of wie ook, zou bezorgen.

-Nee, maar iemand moet toch een keer met de waarheid komen over de heer van de Hemd?.
Bovendien woont hij recht boven mij en ik heb dus de tuin die binnen zijn bereik ligt.
De andere mensen hebben waarschijnlijk geen last van hem maar ik des te meer.

-Maar waarom doet u dan geen aangifte mevrouw Zaadt?

Dat heb ik gedaan, toen is de wijkagent bij hem geweest, die heeft hem verteld dat hij dat nooit meer mocht doen. Maar een uur later lag er weer een halve karbonade in de tuin.
Ik kan er niet meer tegen meneer de Buis, ik word er zenuwziek van.

-Ik ben toch bang, mevrouw Zaadt dat wij er op korte termijn niets aan kunnen doen.

-Oh nee, meneer de Buis? Dan weet ik wat me te doen staat.

-En wat mag dat dan wel wezen mevrouw Zaadt?

-Dat zult u wel zien, meneer de Buis, ik kan u verzekeren dat u en uw woningbouwvereniging nog niet van mij af zijn.
Goedendag!

Zo schreed de beschaving voort.

2009-05-13T12:24:00.009+02:00

Als je op zaterdagavond uit bent geweest en je wacht op de laatste bus die je naar huis brengt laat die bus nog wel eens op zich wachten.
Geen nood, je ramt dan gewoon het glas uit de abri, dan ben je je frustraties kwijt.
Nog leuker is het om door te lopen naar de volgende halte en dan hoppa..,daar gaat het glas van de tweede abri.
Dat is allemaal heel normaal en begrijpelijk dus daar moeten we niet over zeuren.

The total woman.

2009-05-10T18:10:00.016+02:00

Lieve dames,
U weet, de weg naar het hart van een man gaat door de maag, een ouderwets gezegde maar ook in de huidige tijd niet minder waar.
Mannen eten graag vlees. Vleesch ja.

-Wat zegt u mevrouw?

Veel vrouwen eten ook graag vlees, daar hebt u gelijk in.
Maar waar het hier vandaag om gaat is dat wij onze mannen willen plezieren door ze heerlijke maaltijden voor te zetten. Tongstrelende gerechten.
Dat is onze taak als vrouw, het scheppen van harmonie, het schoonhouden van het huis en heerlijk koken.
Natuurlijk mag het uiterlijk ook niet verwaarloosd worden maar daar hebben wij de kapper, de schoonheidsspecialiste en de modewinkels voor.

-Daar steekt die mevrouw weer haar hand op, zegt u het maar.

U vindt dat vrouwen meer in hun mars hebben dan alleen schoonmaken, koken en mooi zijn?
Nou, dat mag dan wel zo zijn maar hun voornaamste taak is het behagen van hun man en het opvoeden van de kinderen. Zo heeft onze Here dat bepaald en daar hebben wij ons als vrouw aan te houden.
Je kunt er, als je meer in je mars hebt, altijd nog hobby's op na houden. Maar carriëre maken moesten we maar overlaten aan de mannen. Die zijn daar meer voor in de wieg gelegd.
Waarom zouden wij ons vermoeien met het nastreven van een carrière als we het thuis zo gezellig kunnen hebben?
En één keer per jaar worden wij beloond voor onze diensten. Dan is het moederdag!
We krijgen dan ontbijt op bed en van manlief krijgen we meestal een mooi cadeau, zoals een nieuwe mixer , een mooi stoomstrijkijzer of misschien een heerlijke fles parfum.
Sommige mannen schenken zelfs mooie, dure lingerie aan hun lieve vrouwtje.

-Ja, u daar, u wilde weer wat vragen?

Oh, u vindt dat eigenbelang? Dit is nu al de derde keer dat u er tussendoor komt U moet gewoon niet zo zeuren.
Wat doet u hier eigenlijk? Ga dan gewoon naar een bijeenkomst van feministes maar val ons niet lastig met uw praatjes!

Daar zaten we dan!

2009-05-06T20:14:00.009+02:00

Omdat ik veel bij Ben zit en van plan ben om dat in de toekomst nog vaker te doen tot het moment aanbreekt dat ik niet meer wegga heb ik een abonnement genomen op mobiel internet.
Je kreeg daar een alleraardigst minilaptopje bij, zeer licht van gewicht en dus gemakkelijk mee te nemen.
Alleen toen ik het ding in bedrijf stelde bleek het allemaal zeer traag te werken. Zo traag ongeveer als het inbellen bij je provider met een 56K modem. Ik zag wel steeds een onbeveiligd netwerk in de buurt maar echt netjes is het niet om daar misbruik van te maken. Het signaal was trouwens erg zwak.
Ik heb het kleine ding alleen kunnen gebruiken om mijn mail te lezen en dat was al tenenkrommend. Zo zaten we dus naast elkaar aan tafel. Ben met zijn Olidata á grande vitesse en ik met mijn mini Samsung die niet vooruit te branden was.

Gelukkig hadden we nog veel andere dingen op het programma, zoals kijken naar de snookerfinale tussen Shaun Murphy en John Higgins, wandelen door Egmond, op terrasjes zitten, naar muziek luisteren en Youtube video's bekijken. Tijdens de vrijmarkt op Koninginnedag hoopten we nog wat interessante boeken te kunnen scoren maar die waren niet te vinden.
Er lagen wel wat curiositeiten zoals een klein dansmeesterviooltje in een vioolkistje. maar het meeste was toch gewoon troep.

Helaas brak ook het moment weer aan voor de terugreis. In de trein wilde ik even uitproberen of mobiel internet daar ook werkt en verdomd! Ik was in de buurt van Leiden en een mailtje naar Ben sturen was zo gepiept. Waarom dat ding zo traag was in Egmond is mij nog steeds een raadsel. Ook op het draadloze netwerkje hier werkt het ding uitstekend en dat is maar goed ook want ik heb erg veel problemen gehad met mijn 'gewone' laptop. die inmiddels ook weer zijn opgelost. Maar het was toch wel heel plezierig om gewoon te kunnen blijven mailen en internetten.
Op de foto een kleine impressie van de vrijmarkt in Egmond op 30 april.

Leuk maar niet echt nodig.

2009-04-25T14:40:00.006+02:00

Gisteren las ik bij www.blogger.com dat je met een mobiel apparaat , zoals een GSM ook kunt bloggen.
Zoiets vraagt erom om een keertje uitgeprobeerd te worden en dat heb ik dan gisteren ook gedaan.
Ik heb een G1 Android waarmee je kunt gmailen en na het sturen van een mailtje naar go@blogger.com kreeg ik een code.
Welnu, het werkt! Ik heb een nieuw mailadres gekregen waar ik mijn blogjes naar toe kan sturen.
Je kunt dan kiezen voor een nieuw blog of je kunt ze doorsluizen naar een blog dat je al hebt.
Ook kun je nog bepalen of het direct op je blog moet komen te staan of dat je ze nog even 'on hold' kunt zetten. Je kunt ook foto's meesturen die je eventueel met je telefoon hebt gemaakt.
Het is leuk dat het er is al zie ik mezelf daar nog niet veel gebruik van maken.
Dit blogje heb ik met mijn telefoon gemaakt.

De vreugde van het ongeloof

2009-04-23T12:34:00.013+02:00

Wat is geloven eigenlijk? De bereidheid tot het opschorten van ongeloof? Het woord geloven impliceert in ieder geval dat je het niet zeker weet, anders zou het gewoon weten moeten zijn.
Sommige gelovigen beweren ook dat ze het zeker weten. En dat wat zij zeker weten is gebaseerd op iemands interpretatie van wat er in de geschriften staat en niet op wat zij met eigen ogen aanschouwd hebben. Omdat de interpretaties nogal uiteenlopen zitten we nu opgescheept met o.a. gereformeerden, hervormden, zevende dag adventisten, de pinkstergemeente, de jehova's getuigen, mormonen en er zullen er vast nog wel meer zijn. Oh ja, de volle evangelische gemeente van Johan Maasbach, die hoort er ook nog bij.
En dan hebben we het alleen nog maar over godsdiensten die op de bijbelse geschriften gebaseerd zijn.
Want we hebben ook nog de islam, die gebaseerd is op de koran.
Al die godsdiensten schreeuwen om het hardst dat ze het enige ware geloof verkondigen en vroeger sloegen ze elkaar de schedel in om hun woorden kracht bij te zetten.
Dat zouden ze misschien nu nog wel willen maar gelukkig laten ze dat uit hun hoofd.
Het elkaar de schedel inslaan wordt in sommige kringen nog wel beoefend na voetbalwedstrijden maar dat wordt toch wel als zeer primitief beschouwd.
De bijverschijnselen van al die godsdiensten liegen er ook niet om. Besnijdenis van jongetjes en ook van meisjes (ook al ligt de oorsprong daarvan niet bij de islam, het zijn alleen moslim meisjes bij wie dat gebeurt.) Een behoorlijk wrede, pijnlijke en doelloze ingreep.
Als je gelooft dat de mens geschapen is door god waarom moet je dan sleutelen aan zijn creatie?
Er zijn ook gelovigen die weigeren hun kinderen in te laten inenten tegen infectieziekten. Ook wreed, vraag dat maar eens aan iemand die zwaar gehandicapped is door polio en daarvoor niet ingeënt is omdat de ouders vonden dat dat tegen hun geloof indruiste.
Dan zijn er ook nog wat andere bijkomstigheden waarmee ze het leven onaangenamer kunnen maken.
Van sommige godsdiensten mag je bv op zondag niets want dan is het rustdag. Je moet dan naar de kerk en je mag desnoods wandelen maar verder mag je helemaal niks. Het gaat er gewoon om dat je niets leuks doet want wandelen en naar de kerk gaan is in mijn ogen niet hetzelfde als rusten. Zeker niet als je op zo'n harde kerkbank stil moet zitten.
Dan zijn er nog dingen zoals sex vóór het huwelijk, abortus, de pil, embryoselectie en vooral niet te vergeten de paus die vindt dat het uitdelen van condooms in Afrika niet een goede manier is om Aids te bestrijden.
Wat dan wel een goede manier is zegt hij niet concreet maar hij uit wat vaagheden. Hij zal wel bedoelen dat men maar in kuisheid moet leven. Hij kan het weten want dat doet hij al jaren, tenminste daar mag je vanuit gaan
Wat mij betreft mag het geloof afgeschaft worden. Lekker op zondag doen waar je zin in hebt.
De burka's uit. De zwarte kousen kunnen ook uit. Kruisjes, keppeltjes en hoofddoekjes kunnen in de kast.
Maak concertzalen of expositieruimtes van de mooiste kerken. Geen gesteggel meer over de inhoud van de bijbel of de koran. De homo's kunnen met rust gelaten worden en de moslima kunnen iedereen weer een hand geven.
Als we maar gewoon een beetje aardig voor elkaar zijn komt het best in orde.

Holadiee!

2009-04-17T11:45:00.007+02:00

Vanochtend ben ik naar de neuroloog geweest voor de uitslag van de MRI scan. In een vorig stukje vertelde ik dat hij Pim heette en verdomd, hij was echt een man om Pim te heten.
Na een kort gesprekje controleerde hij de kracht in mijn handen en armen, daarna ging hij met een stokje langs alle zenuwbanen en keek of er gevoel zat in mijn vingertoppen.
Vervolgens keken we samen naar de MRI. Op de plaatsen waar ik pijn heb was volgens hem duidelijk slijtage te zien maar verder geen enge dingen. Ik heb een verwijsbrief gekregen voor een fysiotherapeut. 'Het ga je goed,' zei hij toen ik wegging.
Zo langzamerhand denk ik dat er meer foto's van mijn binnenste zijn dan van de buitenkant.
Echte schoonheid zit van binnen zeggen ze. Daar wil ik nog wel eens een boom over opzetten.

MRI-scan

2009-04-14T17:20:00.006+02:00

Vandaag om drie uur brak het moment suprême aan. De MRI scan. De vorige keer was ik in slaap gevallen, vandaag had ik ook een tabletje ingenomen. Deze keer moest ik op mijn rug liggen. De assistente vroeg of ik muziek wilde horen, ik vroeg wat voor muziek en het bleek de radio te zijn. Ik vroeg of ik het kon uitzetten als ik het niet mooi vond. Nee, dat kon niet. 'Laat dan maar,' zei ik.
Braaf ging ik op een soort plank liggen en ik werd de MRI in geschoven. Toen ik de bovenkant van die buis zo vlek boven mijn gezicht zag, raakte ik heel even in paniek, maar ik heb mijn ogen dichtgedaan en daarna ben ik gaan denken welke stops de trein naar Alkmaar maakt als je in Den Haag instapt, wat je onderweg allemaal ziet en hoe je vervolgens naar het busstation loopt om daar bus 165 naar Egmond te nemen. Vooral niet mijn ogen opendoen dacht ik ook steeds
Het lukte wonderwel om me daarop te concentreren ondanks de harde geluiden die ik hoorde. Het waren steeds andere geluiden, ik herkende het geluid van een drilboor, een soort autoalarm en nog wat geluiden die ik niet thuis kon brengen.
En toen wass het voorbij. Ik zei tegen de assistente dat het achteraf allemaal wel meeviel en ze vond dat ik uitstekend stil had gelegen.
Toen ik thuiskwam ging mijn mobiel en een mevrouw van een uitvaartverzekering waar ik informatie over had gevraagd belde. Een perfecte timing. Ik werd toen getracteerd op de volgende vragen.

Wat wat voor kist wilt u?
Wat moet er met de as gebeuren?
Wilt u koffie met cake of koffie met broodjes?
Moeten er dankbetuigingen komen?
Hoeveel volgauto's wilt u?

Dat zijn heerlijke vragen zo op een zonnige dinsdagmiddag als je opgelucht uit het ziekenhuis komt. Ik wilde hard roepen dat ik bij nader inzien toch maar liever niet dood ging maar het eeuwige leven is alleen voor de gelovigen onder ons weggelegd.

Goede vrijdag?

2009-04-10T11:44:00.011+02:00

Vandaag was ik een kwartier te laat voor mijn afspraak in het ziekenhuis. Dat kwam eigenlijk goed uit want ik was direct aan de beurt. Misschien moet ik dat vaker doen.
Eenmaal binnen zei de interniste dat ze geen uitslag had van de CT scan. Ik vertelde haar dat de CT scan was afgezegd nadat de radiologe had overlegd met de longarts en dat in plaats daarvan foto's waren genomen. Ze leek daar behoorlijk ontstemd over, ze zat wat te pruttelen terwijl ze aan het schrijven was in mijn dossier. Op de botscan waren geen bijzonderheden te zien alleen een overbelaste schouder.
Ik vroeg haar of dat kon komen van teveel achter de PC zitten en dat kon. Helaas had ze op de foto's wel iets gezien, ze had het over C3 , een van de nekwervels. 'Eigenlijk zit me dat dwars', vertelde ze. Tja, mij zit het ook dwars, daarom zat ik daar uiteindelijk. Ze ging Pim bellen, zei ze.
Pim bleek een neuroloog te zijn. Ze somde alle vreselijkheden die me zijn overkomen op aan de neuroloog en ze besloten samen dat er dan maar een MRI-scan (Magnetic Resonance Imaging) gemaakt moest worden om te kijken wat er aan de hand was en wel met spoed. Dat ze dat ook echt meenden bleek uit het feit dat ik dinsdagmiddag die scan al krijg. Zo'n scan is niet echt een lolletje, je ligt in een buis en terwijl ze aan het scannen zijn hoor je een oorverdovend lawaai.
Ik heb al eerder zo'n scan gehad dus ik weet wat me te wachten staat. Ik had toen een tabletje Lexotanil ingenomen en ik ben in slaap gevallen ondanks het lawaai.
Vrijdag 17 april hoor ik de uitslag.

Bezoek of bezoeking?

2009-04-08T17:45:00.006+02:00

Of ze nou echt een oom en tante van me waren weet ik eigenlijk niet. Ze woonden op de Parallelweg in Meppel in een heel klein huisje. In mijn herinnering waren ze ontzettend oud.
Als ik met mijn vader en moeder in Meppel was moesten we er altijd een middag op bezoek.
We werden dan toegekeft door een heel klein zwart dwergpinchertje. Het beestje stond te trillen op zijn pootjes en bleef ons voortdurend in de gaten houden.
Oom Jasper had nog maar een paar tanden en kauwde voortdurend op pruimtabak. Als hij uitgekauwd was spoog hij dat met een boog in de kwispeldoor die achter de potkachel stond, een gewoonte die ik vreselijk smerig vond.
Tante Anna was een vriendelijke vrouw, een dikke schommeltante die op haar gemak door het huisje slofte. In huis rook het een beetje zurig alsof er nooit een raam openging en waarschijnlijk was dat ook wel zo.
Kinderen hadden ze niet, ze hadden het kleine hondje en dat werd vertroeteld als een kind.
Tante Anna schonk thee in voor de volwassenen en ik kreeg een glaasje ranja met een koekje.
Omdat het er zo vies rook wilde ik eigenlijk die ranja niet en ook het koekje leek mij niet zo smakelijk.
Maar ze hadden wel een mooi achtertuintje waar ik altijd even naar ging kijken: de ranja ging dan mee en het koekje ook. Zodra ik me uit het zicht wist van de volwassenen werd het glas ranja achter een plant geleegd. Het hondje ging altijd mee, die wist dat hij het koekje kreeg. Meestal kwam ik er op die manier vanaf maar soms schonk tante Anna een tweede glaasje limonade in als ik weer binnenkwam. Weer naar de tuin kijken zou wel al te opvallend zijn dus ik moest het wel opdrinken. Dan kwam na verloop van tijd het moment waarop het bezoek een bezoeking werd.
Ik moest dan plassen en oom Jasper en tante Anna hadden geen WC.
Achter het huis hadden ze een soort doos met een gat erin en het stonk er ontzettend. En dan heb ik het nog niet eens over de spinnen die ik daar zag zitten.
Ik kende dat helemaal niet. wij hadden een huis met een wc en zelfs een badkamer met ligbad.
Mijn moeder moest mee om de wacht te houden tot ik klaar was met plassen.
Oom Jasper en tante Anna zijn erg oud geworden.
Het hondje ging het eerst dood. Toen overleed tante Anna. Oom Jasper heeft er nog een tijdje alleen gewoond tot ook hij stierf.
Toen hij was overleden werd het huisje onbewoonbaar verklaard net zoals veel huisjes in de omgeving. En toen alle huisjes leeg waren kwam de sloper.
Ik ben later nog één keer langs de Parallelweg gelopen, maar ik herkende er niets meer.
Maar het gezicht van tante Anna zou ik nog steeds uit kunnen tekenen.

No scan today

2009-03-30T18:43:00.011+02:00

Vier uur van tevoren mocht ik niet meer eten of drinken hadden ze me verteld toen ik een afspraak maakte voor een scan van mijn wervelkolom. Dit alles omdat ik me bij een controlebezoek bij de longarts had laten ontvallen dat ik al een paar weken pijn in mijn nek had. Ik heb een heel aardige longarts die als er iets is alles tot in de finesses uitzoekt. Toen ik hem dus vertelde van die pijn vond hij direct dat er maar een scan gemaakt moest worden.
Vrijdag ben ik voor een botscan in het ziekenhuis geweest, officieel heet dat een skelet-scintigram en vandaag stond een ct-scan van mijn wervelkolom op het programma.
Toen ik arriveerde (rammelend van de honger, ik kan zo vroeg niets door mijn keel krijgen) was ik dus voorbereid op een ct-scan.
Na tien minuten kwam er een radiologie assistente de wachtkamer in die mij vertelde dat ze telefonisch contact had gehad met de longarts en dat een ct-scan niet meer zou uitwijzen dan een botscan .Ze hadden besloten om in plaats van de scan foto's te maken.
Geen enkel probleem wat mij betreft maar ik vond het wel nodig om even te melden dat ik dan voor de kat zijn viool zoveel ontberingen had geleden.
"Hadden ze dan gezegd dat u nuchter moest zijn?" vroeg ze. ''Want dat hoeft alleen maar als we contrast vloeistof inspuiten en dat waren bij u niet van plan."
Dus ct-scan of niet ik had niet nuchter hoeven te zijn, je zou haast medelijden met jezelf krijgen.
De foto's waren gelukkig snel gemaakt en daarna heb ik drie koppen koffie gedronken en een broodje gegeten in het ziekenhuis. Het was vooral die koffie die alles goedmaakte.

Zaterdag 28 maart

2009-03-28T15:52:00.003+01:00

Vandaag ben ik jarig. Er mag gejuicht worden, geneert u zich vooral niet.
Felicitaties en goede wensen zijn uiteraard ook van harte welkom.

Gelukkig stampt-ie weer

2009-03-27T19:04:00.008+01:00

Ik heb buren van zo'n jaar of veertig, misschien iets ouder en zij hebben een zoon die midden in de puberteit zit.
Het is best een aardige jongen, hij racet rond op een opgevoerde brommer , houdt van gabberhouse en als zijn ouders er niet zijn kun je dat horen ook. Soms heeft hij slaande ruzie met zijn stiefvader en ook dat is loud and clear. Maar goed, zo is het leven en ik maak me daar niet druk over.
Hij heeft alleen één heel vreemde gewoonte of hobby, ik weet niet hoe je het moet noemen.
Eén of twee keer per dag komt hij thuis en dan rent hij stampend de trap op en af, soms wel vijf minuten achter elkaar. De trap van de buren grenst aan mijn huiskamer dus het is goed en duidelijk te horen. Na een aantal keer begon het me te irriteren maar het is nooit langer dan vijf minuten achter elkaar en ik houd niet van zeuren dus ik liet het maar over me heen komen.
Omdat het altijd op dezelfde tijd is ging ik eraan wennen en vreemd genoeg ook op wachten. Alsof je behoefte hebt aan je dagelijkse dosis stampwerk. Het was dan bijna een verademing als hij begon.
Toen ze vorig jaar met vakantie waren was het doodstil naast ons. Toen ik na drie weken hoorde dat ze weer thuis waren en ik een paar uur nog niets gehoord had ging ik me zelfs zorgen maken.
Maar verdomd! Om zeven uur 'savonds hoorde ik hem weer.
Ik kon maar één ding denken na al die dagen van doodse stilte: gelukkig stampt-ie weer!

Man aan de deur.

2009-03-24T15:15:00.010+01:00

U kent dat wel, er staat zo'n vent aan de deur. Wat zegt u? Oh, bij u niet? Nou, bij mij wel.
Ik begin even overnieuw. Er staat zo'n vent aan de deur , meestal is het een nog net niet afgestudeerde student, die vertelt dat hij een fantastische aanbieding heeft. Ik ga dan al meteen in watjeookzegthetantwoordisnee mode dwz ik zet me schrap en dan komt het: 'Gaat u wel eens uit eten?' Eigenlijk vind ik dat hem dat geen bal aangaat dus ik vraag; 'Hoezo?' Hij denkt dat ik ja heb gezegd en hij gaat door met zijn zorgvuldig ingestudeerde verhaal.
"Ik mag u een fantastische aanbieding doen." Hij heeft zijn mond al open om zijn verhaal verder te vertellen maar ik val hem in de rede en vraag hem van wie hij die aanbieding mag doen. Even staat hij met zijn mond vol tanden en dan komt het: "Van de mensen waarvoor ik werk."
"Oh", zeg ik, "van de mensen waarvoor je werkt, wat aardig! Wie zijn dat dan?"
Het antwoord op die vraag staat dus duidelijk niet in zijn draaiboek, hij hakkelt wat en zegt: "voor de prijs van 45 euro per jaar kunt u een pasje krijgen en daarmee hoeft u maar voor één persoon af te rekenen als met zijn tweëen uit eten gaat."
Omdat ik altijd al een keer heb willen eten bij Savelberg vraag ik hem of het pasje voor elk restaurant geldig is wetend dat Savelberg niet op dat lijstje zal staan Nee, ik zou er dan een lijstje bij krijgen van de restaurants die meedoen met die aanbieding.
Op mijn vraag of ik mag zien welke restaurants er op dat lijstje staan antwoordt hij ontkennend.
Ik vat het kort samen: "jij wilt dus dat ik 45 euro betaal voor een pasje om korting te krijgen in een restaurant maar ik mag niet niet van tevoren weten om welke restaurants het gaat?"
"Ja," zegt hij "als u dat zo wilt stellen, daar komt het wel op neer."
"'t Is goed met je en met de mensen waarvoor je werkt, gewoon oplichterij is het.
Rechtsomkeert en wegwezen. Dag hoor!"

Ry Cooder

2009-03-22T14:14:00.009+01:00

Dat ik heel veel van klassieke muziek houd wil niet zeggen dat ik niet ook een liefhebber ben van andere muziek. Ik vind bv Ry Cooder één van de grootste gitaristen die er bestaan. Clapton is God stond er vroeger op muren geschreven en toegegeven, hij is een geweldig gitarist maar ik ben een fan van Ry Cooder. Hij wordt trouwens the Master of slide genoemd.
Het blad Rolling Stone heeft hem uitgeroepen tot één van de beste gitaristen aller tijden.
Zijn muziek is een mix van blues, folk, rock, soul en niet-westerse invloeden.

Die liefde is begonnen toen ik een keer het album Chicken Skin Music van mijn broer had geleend. Ik denk dat ik al het werk van hem wel in mijn bezit heb. Het staat verspreid over cassettebandjes, LP's en CD's en niet te vergeten MP3's.
In 1980 ben ik een keer naar een concert van hem geweest in de Doelen. Een heerlijke ervaring. Niemand bleef zitten, dat is ook wel logisch als de mensen voor je gaan staan moet je wel staan als je nog iets wilt zien. Het was één grote dansende massa. Maar toch vond ik het niet zijn beste muziek die hij daar speelde.

Zijn allerbeste CD vind ik nog steeds: Talking Timbuktu, een CD waarop hij samen speelt met de Afrikaanse gitarist Ali Farka Touré De melancholie van het gitaarspel van Ali Farka Touré vult hij wonderschoon aan met zijn slide gitaar. Helaas is er niets van te vinden op Youtube, er heeft wel iets gestaan maar dat is weggehaald.

Ik kon verder ook niets interessants vinden op Youtube, ik heb zelf geprobeerd iets te uploaden maar de video werd geblokkeerd wegens copyrights.

En toen gingen we met vakantie!

2009-03-14T14:56:00.010+01:00

Eens per jaar moesten wij net als iedereen met vakantie. D.w.z. het moest niet maar iedereen ging en dus kon ons gezin niet achterblijven. Als je niet met vakantie ging kon je nergens over meepraten. Mijn moeder had bedacht dat kamperen reuze leuk zou zijn, ik geloof dat mijn vader daar anders over dacht maar hij gaf toe. Ik was ook liever thuisgebleven maar dat vonden mijn ouders niet goed.
We zouden naar Menton gaan aan de Franse Rivièra. Mijn vader had in die tijd een Volkswagen, een kever, en hoe ze het voor elkaar kregen weet ik nu nog niet, maar er ging een grote bungalowtent in, vier luchtbedden , vier slaapzakken en uiteraard kleding, badhanddoeken enzovoorts.
In een Volkswagen zat de motor achterin , voorin was een bagageruimte en achter de achterbank was de zogenaamde kattenbak.
Mijn moeder was erg bezorgd dat we in Frankrijk geen goed eten konden kopen dus in de kattenbak lagen twee grote zakken aardappelen, blikjes gecondenseerde melk, conservenblikken met groenten en vlees, pakken koffie en pakken thee, koekjes en kaas.. En daarmee was de kattenbak dus vol. Nee, mijn moeder vertrouwde het Franse eten voor geen cent.
De achterbank kon naar voren geklapt worden en als je hem weer rechtop zette zat hij met twee dikke elastieken bevestigd aan haakjes. Op de achterbank lagen twee slaapzakken uitgespreid dus die namen verder geen plaats in. De tent met toebehoren ging voorin met de luchtbedden en de overgebleven slaapzakken en op de imperiaal stonden twee koffers. Tussen de passagiers op de achterbank stond nog een boodschappentas.
De auto werd de avond tevoren helemaal gepakt en om 7 uur in de ochtend reden we weg. Het was zaterdag dus het was niet druk op de weg. De eerste nacht zouden we stoppen in de buurt van Parijs, daar de tent opzetten om te overnachten, de volgende dag reden we dan naar Dyon, ook daar een overnachting en de volgende dag door naar de camping aan de Rivièra.
Bij Rotterdam ging het al direct verkeerd, mijn vader moest vol in de remmen, de achterbank was niet vastgezet , mijn broer en ik schoten naar voren, de achterbank ook, dus alle rotzooi uit de kattenbak kwam naar voren.
De auto moest aan de kant, mijn broer en ik moesten eruit terwijl mijn ouders steggelden over de schuldvraag. Ik geloof dat mijn vader het liefst dat incident had aangegrepen om direct terug te keren maar met een gezicht van ikheberzwaardepestinmaarikzegniets richtte hij de kattenbak opnieuw in en toen konden we verder.
Althans dat dachten we. We werden gepasseerd door een auto die toeterde en driftig wees naar het dak van onze auto. En weer moesten we aan de kant. Het bleek dat mijn vader´s colbertjasje nog op de imperiaal lag. Hij had dat uitgetrokken toen hij bezig was met de rotzooi uit de kattenbak.
Gelukkig verliep de verdere reis zonder incidenten. Nou ja, op de camping bij Parijs struikelde mijn moeder over een tentharing en moest de EHBO koffer eraan te pas komen. Ik verbond mijn moeders voet terwijl mijn vader de tentharing uitschold. Het was voor hem genoeg geweest die dag en de tentharing kreeg de volle laag. Maar goed, na een goede nachtrust gingen we weer verder richting Dyon. We kwamen nog langs Grasse, daar zijn we ook gestopt en Montélimar waar we nougat hebben gekocht.
Maar toen we uiteindelijk bij de azuurblauwe zee arriveerden kon de vakantie niet meer kapot en reden we langs de kust naar Menton.
Wordt nog eens een keer vervolgd....

Crème de légumes.

2009-02-26T13:24:00.011+01:00

Regelmatig onderwerp ik me aan het Grote Gezondheids Offensief, ook wel genoemd het GGO.
Ik ga hier niemand lastig vallen met de achterliggende gedachte en de regelmaat van mijn onderwerping maar je kunt er zeker van zijn dat als ik het doe dat het grondig gebeurt.
Mijn eerste zorg was hoe ik genoeg groente binnen zou kunnen krijgen. Minimaal 2 ons is de aanbevolen hoeveelheid.
Echt opgetogen van groentesap uit de sapcentrifuge ben ik niet. Als het moet wil ik best een glas wortelsap drinken maar ik wilde dat je het ergens versgeperst zou kunnen kopen.
Het schoonmaken van een sapcentrifuge is een rotklus en ik heb daar echt niet elke dag zin in.
Ik heb wel een staafmixer. Correctie, ik heb er twee. Nog wel. Knipoog naar Ben.
Elke dag haal ik groente en voor de lunch snijd ik de helft fijn en laat het heel even koken in wat groentebouillon tot het beetgaar is. Ik doe er wat creme fraiche bij en soms wat blauwaderkaas en dan gaat de staafmixer erin. Dat moet je wel met beleid doen. Altijd zorgen dat het onderste gedeelte van je staafmixer onder de massa blijft anders wordt het een smeerboel. The ceiling is the limit, echt waar.
Als alles dan naar wens is verlopen heb je een kom zelfgemaakte dunne groentepuree, waar je evt nog wat kruiden overheen kunt snipperen. Ik vind het erg lekker met blauwaderkaas.
Vandaag had ik bloemkool met verse doperwtjes. Crème de choux-fleur et de petits-poids.
Ik heb nog niet geprobeerd of het koud ook lekker is.

De volgende fase is het fruit. Ik doe gewoon wat vruchten in een heel klein blendertje dat ik eens bij Blokker heb gekocht. Eén minuutje draaien en dan kun je aan het fruit. Dit kan evt ook met de staafmixer en een hoge smalle kom.
Als ik dat dan weggewerkt heb vind ik dat ik weer aan de minimale gezondheidseisen van de dag heb voldaan. Ik ga dan niet los op chocolade en chips maar ik voel me dan niet bezwaard als ik mijn bord niet leeggegeten heb

Over pillen gesproken

2009-02-24T10:09:00.005+01:00

Over pillen ben ik nog niet uitgepraat. Vorige week was ik voor een controle bezoek bij de longarts.
Op de foto bleek dat er weer een ontsteking in mijn longen zat dus húp weer een nieuwe anti-biotica kuur van 14 dagen (Avelox) en een Prednison kuur.
Eerst een kuur van 20 Mg dagelijks zolang ik de anti-biotica slik en daarna nog een tijd 5 Mg per dag.
Maar toen was ik er nog niet. Omdat Prednison osteoperose kan veroorzaken krijg ik Calicichew-D3 forte (kalktabletten) en Actonel, dat is een botopbouwer.
Die Actonel moet je staand of zittend innemen, zo stond er op het etiket van de apotheker. Tot een half uur na inname mag ik ook niet gaan liggen. (Ik las in de bijsluiter dat dat is opdat die pil zo snel mogelijk door je slokdarm gaat)
En omdat al deze medicijnen maagklachten kunnen veroorzaken zat er ook nog een maagbeschermer bij.
In de bijsluiter stond dat je daar ook maagklachten van kon krijgen. Ach ja..

Je kunt in ieder geval niet zeggen dat het niet grondig wordt aangepakt.

Het Grote Genieten

2009-02-13T22:27:00.010+01:00

Deze week stond er in de Varagids een advertentie voor een nieuw soort pil. Normaal word ik daar niet warm of koud van. Maar dit is echt geweldig!
De pil heet Neutricept:

U kijkt graag televisie. Na werk, school of gewoon wanneer u zin hebt. Maar u bent ook kritisch. Veel programma's spreken u niet aan en u kunt daardoor niet altijd ontspannen van televisie genieten.
Neutricept helpt u daarbij. Met Neutricept geniet u altijd optimaal van televisie, waar u ook naar kijkt.

Die laatste zin vind ik heel intrigerend vooral dat wààr u ook naar kijkt. Want dat houdt in dat wat je ook voorgeschoteld krijgt allemaal niet uitmaakt want je geniet er optimaal van. Laat ons eens kijken: Fiets 'em derin. Dat heb ik altijd tenenkrommend gevonden, daar kan ik nu van gaan genieten. The Bold and the Beautiful, GTST en last but not least: RTL boulevard.
Het Grote Genieten kan zó gaan beginnen. Heeft je partner geen zin om te kijken waar jij naar kijkt? Geen probleem. je gooit een pil in zijn/haar koffie en het probleem is opgelost.
Hadden we dat maar eerder gehad, veel echtelijke ruzies hadden voorkomen kunnen worden.

Toch blijf ik wel met één probleem zitten. Als ik ooit aangetroffen word bij het kijken naar Korenslag of het Elfde Uur en het lijkt alsof ik zelfs daárvan geniet dan wil ik dat me die pilletjes worden afgenomen en dat ik weggesleept word van de TV.
Er zíjn tenslotte grenzen!

Niets mis mee.

2009-02-05T14:42:00.009+01:00

Voor het geval u zich afvraagt wie dit is, dit is Peter van de Vorst. Is daar wat mis mee? Welnee, het is een aardige jongen , een brave en lieve jongen zelfs.
Je kunt dat ook zien op de foto, hij heeft zo'n guitige blik in zijn ogen, vindt u ook niet?
Hij heeft politicologie gestudeerd en werd daarna verslaggever bij de Gay Krant.
Tegenwoordig zit hij samen met Albert Verlinde, onze nationale roddelkont als sidekick in het programma RTL Boulevard, een programma waarin je kunt zien wat er echt belangrijk is in de wereld.
Onze Peter van de Vorst heeft het geschopt tot Royalty deskundige. En in die hoedanigheid mag hij aanzitten bij RTL Boulevard als we weer eens getracteerd worden op het laatste nieuws uit de wereld der sterren.
Ook Bram Moszkowicz maakt daar regelmatig zijn opwachting. Oh ja, en niet te vergeten Peter R. de Vries en John van de Heuvel, misdaadverslaggevers.
Ik heb me vaak afgevraagd hoe je Royalty deskundige wordt. Gluren en stalken, zoiets moet het wel zijn. Ik las in de Vara gids van 17 januari dat hij bezig is aan een biografie van PWA. Ook heeel belangrijk natuurlijk.
Wel weggegooid geld, die studie Politicologie.

Vrouwenbesnijdenis.

2009-02-03T19:00:00.004+01:00

Vorige week sprak Jet Bussemakers bij Nova over het mogelijk maken van het bestraffen van ouders als zij hun dochters in het land van herkomst laten besnijden.

De ingreep zou noodzakelijk zijn om de seksuele verlangens van vrouwen te beteugelen. Onbesneden vrouwen worden losbandig en brengen mannen in verleiding waardoor de stabiliteit van de samenleving in gevaar wordt gebracht, zo luidt de veelgehoorde verklaring.

Wat is de stabiliteit van de samenleving dan waard als je die moet bereiken door een groot gedeelte van diezelfde samenleving te onderdrukken?
Het lijkt mij meer op een poging om een rationele verklaring te geven voor het feit dat je vrouwen als inferieure wezens ziet, noodzakelijk voor het voortbestaan van de soort maar meer ook niet.
Het lijkt er ook op dat vrouwen in die samenlevingen zich erin geschikt hebben dat ze nauwelijks rechten hebben en dat ze afschuwelijk verminkt worden om uit te sluiten dat ze ooit sexuele verlangens zullen hebben.
Besnijdenis komt in ongeveer 28 landen voor, dus niet alleen in Soedan en Somalië maar ook in landen in het Midden-Oosten, Azië en Indonesié.
De vrouwen verzetten zich daar veelal niet tegen omdat er een kans is dat ze verstoten worden of dat ze geen geschikte huwelijkspartner kunnen vinden.
Vrouwenbesnijdenis wordt niet genoemd in de Koran : het hoort ook niet tot de Islam al zijn de families waarin de vrouwen besneden worden wel Islamitisch.

Vrouwenbesnijdenis, ook wel bekend als opzettelijke genitale verminking, is gemeengoed in Egypte. Naar schatting is 95 procent van de vrouwen van vijftien jaar en ouder besneden, zo blijkt uit het meest recente volkingsonderzoek, de Demographic Health Survey van 2005. Vrouwenbesnijdenis in Egypte betekent veelal een incisie of gedeeltelijke afsnijding van de clitoris. De zogenaamde faraonische besnijdenis waarbij de schaamlippen worden weggesneden en de vagina, op een plasgaatje na, wordt dichtgenaaid, komt in Egypte nauwelijks voor. In Soedan en Somalië wel.

Aan het woord kwam een besneden jonge vrouw die vertelde dat har besnijdenis zonder verdoving plaatsvond en dat ze daar vreselijke pijnen aan had overgehouden bij het plassen. Een operatie in Nederland had daar een einde aan gemaakt.
Zij vroeg zich of men in het westen niets kon doen om aan die vreselijke toestanden een einde te maken.
Jet Bussemaker wil dat de ouders van meisjes die naar het (risico)land van herkomst gaan een contract laten lezen en ondertekenen waarin staat dat het in Nederland strafbaar is om meisjes te besnijden. Vervolgens wil ze alleen een medisch onderzoek voor meisjes bij wie er een risico bestaat dat ze besneden worden. Dit zou dan moeten blijken via een meldpunt.
Dit in tegenstelling tot de VVD die wil dat elk meisje dat naar een risicoland gaat bij terugkomst onderzocht wordt.
Het laatste lijkt me heel effectief al vraag ik me af of dat jaar in jaar uit , het hele jaar door, vol te houden is.
Volgens Jet Bussemaker werkt het systeem van het ondertekenen van die contracten goed in Frankrijk en zou het hier ook moeten werken.
De tijd zal het leren.

Citaten zijn overgenomen van de website van de wereldomroep.

De schooltandarts.

2009-01-30T15:04:00.006+01:00

In het jaar dat ik in de eerste klas van de Lagere School zat maakte ik ook kennis met het verschijnsel schooltandarts.
Twee keer per jaar werd de rust verstoord doordat er twee vrouwen binnenkwamen met een witte verpleegstersschort en een soort koffer.
De vrouwen keken streng en zagen er niet erg toeschietelijk uit dus dat beloofde niet veel goeds.
Ze legden twee bakjes neer op de tafel van de meester en een pak kaarten met daarop een afdruk van een gebit. In het éne bakje zaten kleine ronde spiegeltjes aan een steel en een soort haakjes, ook aan een steel: het andere bakje was leeg. Dat bakje was, zo bleek,voor de gebruikte spiegeltjes en haakjes.
Eén voor één moesten we naar de tafel toe, onze naam werd gevraagd, daarna moesten we onze mond opendoen. De ene vrouw keek met zo'n spiegeltje in je mond en morrelde wat rond met een haakje, vervolgens mompelde ze iets onverstaanbaars waarop de andere vrouw begon te schrijven op een kaart. De hele klas werd op die manier afgewerkt en toen ze verdwenen gingen we weer verder met de les.
De meester vertelde dat de kinderen bij wie gaatjes waren gevonden naar de schooltandarts moesten in de Doornstraat, alleen wist hij niet wie die kinderen waren.
Iedereen had natuurlijk wel van oudere leerlingen gehoord over de verschrikkingen van de schooltandarts en de martelende onzekerheid of je inderdaad een gaatje had maakte dat je heel nerveus werd als er iemand het klaslokaal binnenkwam. Op ieder moment kon er iemand binnen komen die met het slechte nieuws kwam dat je de volgende dag mee moest naar de Doornstraat.
De eerste twee keren had ik geluk, er waren geen gaatjes maar de derde keer moest ik er aan geloven. Op de dag dat het ging gebeuren werd ik wakker met buikpijn. Ik kwam op school en daar bleek dat ik niet de enige was met buikpijn van de zenuwen. Onze klas werd overgenomen door een andere meester en wij wandelden met onze eigen meester naar de Doornstraat. Het was een half uur lopen.
De tandarts zat in een grote ruimte en om de stoel zat een wit gordijn zodat je niet gezien werd als je in de tandartsstoel zat.
Maar gehoord werd je wel! Eén van de kinderen voor mij huilde en die werd heel bars toegesproken. Ik besloot om geen spier te vertrekken hoeveel pijn het ook zou doen.
Toen ik aan de beurt was zag ik pas echt wat me te wachten stond maar vluchten was geen optie, dus ik ging zitten, deed mijn mond open en beleefde voor de eerste keer de pijn van het boren in een kies met een boor die door een draad werd aangedreven. Het was nog erger dan ik had verwacht. Gelukkig was het een klein gaatje en duurde het niet al te lang. Ik voelde me wel behoorlijk genomen en ik was best bang voor die twee krengen en die chagrijnige barse vent.
Je bent erg flink", zei een vrouw en daarna mocht ik weer bij mijn klasgenootjes gaan zitten. God, wat was ik opgelucht dat het voorbij was!
Dit drame heeft zich nog een aantal keren herhaald en ik verzuchtte vaak dat het leven leuk was als je maar nooit naar de tandarts hoefde.
Gelukkig zijn er nu andere technieken, de tandartsen zijn vriendelijker, maar ik denk dat veel mensen van mijn generatie dankzij de schooltandarts een angst voor de tandarts hebben.
Het heeft bij mij in ieder geval een aardig tijdje geduurd voordat ik er overheen was.

Alweer vegetarisch.

2009-01-28T21:56:00.005+01:00

Omdat het met de bookmarks wat rommelig begon te worden zocht ik naar een methode om alle verzamelde links naar websites en blogs met vegetarische recepten een beetje te ordenen.
Een gedeelte van de verzameling komt van Ben waarvoor mijn dank.
De beste manier om ze bij elkaar te zetten leek mij om er een soort portal van te maken zoals je ook wel ziet bij startpagina.nl. Wat het uiteindelijk is geworden kunnen jullie hier vonden.
Ik houd me aanbevolen voor aanvullingen.

De stadsaanplakker.

2009-01-25T17:04:00.003+01:00

Slimming

2009-01-21T13:55:00.006+01:00

Nee, dit gaat niet over afvallen maar over iets héél anders.
Een stukje op het weblog van Jetty bracht me op een link en toen ik dat las stonden mijn haren bijna recht overeind.
De nieuwste rage: je neemt een tampon en een schaaltje met drie glaasjes wodka, je legt de tampon in de wodka. En dan? Absorberen maar!
Als de tampon vol is getrokken met wodka kan een vrouw de tampon vaginaal inbrengen en een man anaal.
Ik denk niet dat ik verder wil weten hoe zo'n man dat doet want het lijkt me niet gemakkelijk. Misschien brengt een tonic-stamper uitkomst.
En waarom zou je zoiets willen doen? Het schijnt dat je er verschrikkelijk dronken van wordt.
Voor de prijs van één tampon en drie glaasjes wodka kun je zo'n kans niet aan je voorbij laten gaan, natuurlijk.
De alcohol wordt direct in je bloed opgenomen dus van het ene op het andere moment ben je liederlijk dronken en doordat je de alcohol niet binnen krijgt kun je er ook niet dik van worden.
Dat is natuurlijk ook mooi meegenomen.
De rage is inmiddels ook tot Nederland doorgedrongen en er schijnen zelfs al feestjes te worden georganiseerd waar je gezamenlijk deze genoeglijke bezigheid kunt beoefenen.
Het leven wordt steeds leuker!

Let's fight again.

2009-01-18T19:16:00.009+01:00

-Zeg lieverd.
-Ja?
-Wat zitten we hier gezellig he?
-Ja, zal ik een glaasje wijn inschenken?
-Doe dat. Een rode wijn graag.
-Zullen we wat herinneringen op gaan halen?
-Kunnen we niet iets anders doen? Als we herinneringen op gaan halen krijgen we altijd ruzie.
-Hoe zou dat toch komen denk je?
-Geen idee, het ligt vast niet aan mij.
-Ruzie maak je niet in je eentje schat. Daarvoor moet je met minstens twee personen zijn.
-Dat weet ik ook wel maar soms zeg je van die vervelende dingen.
-Oh, geef eens een voorbeeld?
-Nou bv als het zondag is en ik zit lekker op de bank naar sport te kijken begin jij opeens over een deur die nog geverfd moet worden of iets dat nodig opgehangen moet worden. je weet dat ik daar geïrriteerd over raak.
-Maar als ik het over dat soort dingen heb is het meestal ook wel nodig dat het gebeurt. Als jij dan met je luie kont naar de tv zit te kijken erger ik me aan die ongeverfde deur of dat boekenrekje dat nog steeds niet opgehangen is.
-Mag ik alsjeblieft op zondag naar sport kijken zonder lastig gevallen te worden over deuren en boekenrekjes? Ga lekker zelf die deur verven en dat stomme boekenrekje ophangen, je bent toch zo geëmancipeerd?
-Verdomme nog aan toe, als ik eens een keer iets verf dan zeur je over dat het niet goed gedaan is. Dan vergaat je de lust wel.
-Dan moet je het ook goed doen! En ga nou niet zitten janken, het is hier altijd gezeur en gezeik. Ik ga naar boven hoor, de gezelligheid is hier weer ver te zoeken!!

Maar wat ze nú hebben verzonnen?

2009-01-11T16:23:00.015+01:00

Zoals veel Nederlanders draag ik de Hema een warm hart toe. Ik kan me ook geen bestaan voorstellen zonder Hema, niet dat ik daar de deur plat loop maar de Hema is er altijd geweest naar mijn gevoel.
Heel lekkere ijsjes hadden ze, vanille ijs dat even in de warme chocolade werd gedoopt als je vijf cent extra betaalde. Mijn moeder kocht er koekjes en kaas.
In de loop der jaren heeft het assortiment zich erg uitgebreid en is het een ècht warenhuis geworden.
Het is gewoon reuze handig om zo'n filiaal dichtbij te hebben, je vergeet iets bij de supermarkt, een fles wijn bijvoorbeeld en hùp, even de Hema in.

Tot mijn verbazing kwam ik gisteren op een site terecht waar werd aangekondigd dat er een musical wordt geschreven over de Hema. Ik houd niet zo heel erg van musicals, al ben ik wel naar Hair en Oh Calcutta geweest, maar ik heb geen belangstelling voor de musicals die door Joop van den Ende gepromoot worden, die maakt van alles een musical. Meestal zijn het flauwe verhaaltjes en de muziek is ook niet echt mijn smaak.
Ik weet natuurlijk niet of hij achter die Hema musical zit maar dat blijkt dan nog wel.
Het kàn gewoon heel leuk worden, ik zie in gedachten al een danse macabre van als rookworst uitgedoste dansers die op de muziek van Saint-Saëns door de de winkelstellingen dansen.
Door de muziek krijgt het dan nog iets cultureels mee en dat is in deze tijd van culturele armoe mooi meegenomen.
De Hema heeft ook al een keer laten zien door dat project El Hema dat ze ook openstaan voor de multi-culturele samenleving dus dat kan dan ook mooi in die musical een rol spelen.
Het is toch reuze leuk dat een bedrijf met als naam Hollandse Eenheidsprijzen Maatschappij zo'n open blik heeft.voor de samenstelling van onze samenleving?
Ik begin steeds enthousiaster te worden! Er moeten een paar ijzersterke songs worden geschreven en voor het slotlied gebruiken we de tekst : De Hema is van ons allemaal!

Geen doden en maar twee gewonden.

2009-01-06T19:01:00.004+01:00

Vroeger toen mijn zoon nog een zoontje was wilde hij lid worden van de plaatselijke voetbalclub.
Als goede ouder bracht ik hem weg achterop de fiets en natuurlljk keek ik naar zijn voetbalprestaties. Het was al snel duidelijk dat een voetbalcarriëre er niet echt in zat maar hij had plezier en daar ging het om.
Als je dan op zo'n bankje langs de lijn zat leerde je ook de ouders van de andere voetballertjes kennen.
Behoorlijk fanatiek waren sommige van die ouders, iets te fanatiek voor mij. Als er een doelpunt gescoord werd, was het een enorm gejuich en gejoel. Er werd geschreeuwd en aangemoedigd, soms werden er dingen geroepen die mijns inziens niet door de beugel konden zoals: stamp hem in de grond of trap hem dan tegen zijn schenen.
Tijdens één van die schreeuwpartijen werd de vrouw die naast mij zat zo enthousiast dat ze met haar armen begon te zwaaien, ze vergat daarbij dat ze een broodje kroket in haar rechterhand had. Gelukkig zag ik het broodje aankomen en ik kon nog net voorkomen dat ik het in mijn oog kreeg. Er zat alleen wat mosterd in mijn haar maar een kniesoor die op dat soort dingen let.
Toen de jongetjes zo'n jaar tegen elkaar gespeeld hadden kwam iemand op het idee dat het reuze leuk zou zijn als de moeders tegen de moeders van een ander elftal zouden spelen.
Of ik mee wilde doen? 'Ja maar, ik kan helemaal niet voetballen' probeerde ik nog.
Het gaf allemaal niets want de andere vrouwen konden ook niet voetballen dus het was echt alleen voor de lol.
Zoonlief drong ook heel erg aan en ik gaf toe.
Om het toch nog een beetje op voetbal te laten lijken kregen we nog wat training en op een zomeravond was het zover.
Het had overdag geregend en er stond modder op het veld, een feestelijk begin van wat komen ging.
De voetbalspullen hadden we geleend van de vaders en het zag er prima uit.
We werden aangekondigd: de moeders van de welpjes van SV Voorburg tegen de moeders van de welpjes van Tonegido. Applaus!
De meiden van Tonegido gingen er direct met volle kracht tegenaan en toen ik 20 minuten had rondgedraafd als middenvelder kwam de bal mijn kant op, gevolgd door een speelster van de tegenpartij. Ik was vastbesloten om die bal een flinke trap te geven maar mijn tegenspeelster bleek vastbesloten om dat te voorkomen.
We waren op een nogal modderig deel van het veld en ze trok mij aan mijn haar, ik voelde dat ik uit ging glijden en ik zei tegen mezelf: ik onderuit? Dan jij ook. Ik trok ook eens
flink aan haar haar. We eindigden samen in de modder. We kregen ook een gele kaart. Er werd natuurlijk gewoon doorgespeeld en een paar minuten later liepen twee dames zo hard tegen elkaar op dat één van de twee moest worden afgevoerd met een ambulance.
Dat was wel even schrikken natuurlijk maar toen ze weg was ging de wedstrijd weer gewoon door.
De tweede keer dat de bal mijn kant op kwam vloog hij vrij hard richting mijn hoofd. Ik ving de bal op en ik was daar eigenlijk best trots op maar nee, dat was niets om trots op te zijn, dat was hands.
Het werd een strafschop. Onze keepster wist de bal tegen te houden maar ze kermde van de pijn. Zij werd door haar man naar het ziekenhuis gebracht, later bleek ze haar arm gebroken te hebben.
De pret werd verstoord doordat er een onweersbui kwam aanzetten en we moesten van het veld af. De wedstrijd werd verder afgelast.
Toen de bui over was ben ik met mijn zoon naar huis gefietst. De modder zat nog in mijn haren en toen ik thuis arriveerde stond de buurvrouw naast haar auto en zei: 'wat heb jij nou gedaan? '
'Ik heb gevoetbald' zei ik niet zonder enige trots.
'Zo te zien heb je erg veel plezier gehad', zei ze.
Ik antwoordde: ' ja hoor , het was geweldig, geen doden en maar twee gewonden. '

Rituelen

2009-01-04T17:35:00.008+01:00

Gisteren zat ik in afwachting van het programma van Roseanne Barr te kijken naar Ned1 waar Marc Marie Huybrechts bezig was met een cabaretprogramma.
Nou wil ik het niet over Marc Marie Huybechts hebben, ik kende hem eigenlijk alleen als de sidekick met de piepstem in De Wereld Draait Door.
Hij gebruikte op een gegeven moment het woord: snuffelkatholiek.
Ik kom uit een gezin met een Ned Hervormde moeder en een atheïstische vader die toch hadden besloten om hun kinderen een Ned Hervormde opvoeding te geven.
Dat is jammerlijk mislukt want zowel mijn broer als ik zijn alletwee atheïst geworden. Ik was er wat eerder bij dan mijn broer maar ik verdenk hem ervan dat hij langer op zondagsschool is gebeleven omdat hij verliefd was op een meisje dat daar ook naar toeging.
Ik vond de kerk saai en de zondagsschool ook, zo'n hervormde kerkdienst is heel eenvoudig zonder enige poppenkast of in mijn ogen mysterieuze rituelen.
En die mysterieuze rituelen vond ik heel erg boeiend, er woonde een katholiek jongetje, Loekie, een paar huizen verderop en daar vroeg ik van alles aan over de diensten in de katholieke kerk. Eigenlijk had ik toen dolgraag eens zo'n katholieke dienst meegemaakt en van Loekie's ouders had ik wel een keer meegemogen maar mijn ouders staken daar een stokje voor.
Wij hadden geen televisie thuis dus ik kon ook niet op de televisie een kerkdienst zien.
Ik sprak erover met Petra, een vriendinnetje van me en zij vertelde me dat de katholieke kerk op werkdagen gewoon open was en dat je daar dan gewoon naar binnen kon.
Ze zei me dat je dan wel een sjaaltje om moest doen maar ze had me van alles wijs kunnen maken. En dat deed ze ook.
De sjaaltjes moesten in het wijwater worden gedompeld en we moesten ons gezicht afdeppen met het sjaaltje. Daarna met wat wijwater een kruisje slaan en toen gingen we giechelend naar binnen. Ik keek mijn ogen uit, vergeleken met het eenvoudige
interieur van een protestantse kerk was dit een een kerk vol pracht en praal.
Helaas duurde de vreugde niet lang want briesend kwam een pastoor op ons af. Wat we in de kerk deden, wilde hij weten.
Geheel naar waarheid vertelden we dat we gewoon wilden rondkijken. Dat hadden we beter niet kunnen zeggen want er volgde een lange preek. We mochten niet zomaar als niet katholieke meisjes Gods huis binnen komen om daar een beetje rond te kijken.
Hij wilde onze namen, adressen en telefoonnummers hebben dan zou hij onze ouders wel eens inlichten.
Ik heb er nooit meer iets van gehoord, hij heeft òf niet gebeld òf mijn ouders vcnden het vergrijp niet ernstig.genoeg om mij erover te onderhouden.
Ik heb er behoorlijk over in gezeten want aan de bulderende stem van die pastoor te horen hadden we ons ernstig misdragen en ik was bang dat ik ongenadig op mijn donder zou krijgen als mijn ouders het hoorden.
Niet lang daarna kregen wij een tv en kon ik een katholieke kerkdienst op de tv volgen. De rituelen hebben me mijn hele leven geboeid en ik kan me voorstellen dat als je je geloof in God kwijtraakt je dan nog best die rituelen zal missen.

Ik begijp nu ook wat Marc Marie Huybrechts bedoelde met het woord: snuffelkatholiek. Ik denk dat als ik katholiek was opgegroeid ik ook een snuffelkatholiek zou zijn geworden. Geen God, wel rituelen.

Een kattig mens

2009-01-03T17:53:00.012+01:00

-Goedemiddag mevrouw mag ik u iets vragen?
-Ja hoor,dat is zeker naar aanleiding van mijn tv programma dat volgende week begint?
-Inderdaad, er wordt van u beweerd dat u katten temt.
-Zo zou ik dat niet willen uitdrukken meneer, ik noem mezelf kattenfluisteraar.
-Wat moet ik me daar dan bij voorstellen?
-Wel, als uw kat u niet begrijpt of u begrijpt uw kat niet dan kan ik u en uw kat nader tot elkaar brengen. Een soort Nearer my Cat to Thee,
-Hoe doet u dat dan?
-Ik communiceer met de kat en vertel hem bijvoorbeeld dat het niet aardig is om in de badkamer te gaan zitten wachten tot je uitglijdt in het bad over het stuk zeep dat erin is gevallen.
-Gebeurt dat zo vaak dan?
-Nou, niet zo vaak, wat vaker gebeurt is dat als u de ontbijttafel even verlaat de kat zich meester maakt van de plakjes zalm die u zo zorgvuldig op uw broodje hebt gedrapeerd.
Zo'n kat moet dan bijgebracht worden dat stelen niet mag en al helemaal niet van zijn eigen baasje of bazinnetje.
-Hoe communiceert u dan met zo'n kat?
-Daar heb ik een speciaal zintuig voor, een soort kanaal waarover ik met de kat kan spreken in kattentaal.
-Spreekt de kat dan ook terug?
-Ja, als de kat zich bv onheus bejegend voelt laat hij dat me weten.
-Onheus bejegend?
-Ja meneer alles staat of valt met bejegening , als u bijvoorbeeld zelf heerlijk zit te eten met een vriendin en u scheept uw kat af met een goedkoop blikje voer van de Aldi voelt hij zich onheus bejegend. Hij wil dan ook iets lekkers hebben. Maar hij kan dat niet tegen u zeggen dus gaat hij uit wraak in de gordijnen hangen of hij geeft uw lievelingsstoel een mooi rustiek uiterlijk.
En soms kotst hij het tapijt onder met zo'n air van: ik kots waar ík dat wil. Of hij pist met opzet naast de kattenbak Zo maakt hij duidelijk dat hij anders behandeld wil worden.
-En dat laat die kat u allemaal weten via die eh... kattentaal?
-Jazeker, en met een paar consulten is meestal de relatie tussen de kat en het baasje of bazinnetje weer hersteld. Behalve als er nog dieper liggende trauma's naar boven komen, dan wil het wel eens wat langer duren.
-Dieper liggende trauma's zoals?
-Ach, dat kan van alles zijn, een gevecht met een andere kat of hond, het vuurwerk tijdens de jaarwisseling of bijvoorbeeld vallen van grote hoogte. We hebben dan nog een therapiesessie of twee en dan ia het allemaal weer goed.
Maar u kunt dat allemaal zien in mijn tv programma. Dat begint volgende week vrijdag om 20.00 op rtl2.

Alweer een jaar voorbij.

2008-12-31T20:00:00.007+01:00

Voor alle lezers van dit blog hoop ik dat 2009 een mooi en gezond jaar mag worden. Voor Moos, Ibella en Hendrike hoop ik dat de behandelingen het komend jaar verlichting mogen brengen.

Happy Newyear

Onderweg

2008-12-28T16:23:00.009+01:00

Ik kon nog net in Alkmaar de trein inschieten met een grote kartonnen beker thee in mijn hand, het was zo'n trein met twee étages waar je altijd een trapje op of een trapje af moet om in een coupé te gaan zitten.
Het leek mij een wijs idee om dat maar niet te doen met een beker thee in mijn hand , de trein ging niet verder dan Haarlem en in het compartiment waar ik was ingestapt waren twee bankjes en wat klapstoeltjes.
Op de twee bankjes zaten twee oudere dames ,ik ging op één van de klapstoeltjes zitten en ik zette mijn beker thee op de grond om er canderel en melk in te doen.
De twee dames waren druk in gesprek. Ik besteedde er geen aandacht aan tot ik merkte dat één van de vrouwen wel verdomd hard praatte.
Ik keek op en zag dat zij een soort dragonder was, een zéér struise vrouw met een nogal vastberaden uitdrukking op haar gezicht.
Een no-nonsense type, kin naar voren en een triomfantelijke blik in haar ogen. Een echte battle axe. De andere vrouw was duidelijk zachtmoediger en had weinig in te brengen. De struise matrone ging steeds harder praten en langzaam ging het over in schreeuwen.
Ik overwoog nog om haar te vragen of ze wel een schreeuwvergunning had, maar het leek mij wijzer om het niet te doen. Daar zou alleen maar ruzie van komen en dit was toch wel een vrouw waarmee volgens mij niet te spotten viel. Ik besloot dus maar er het beste van te maken en het te zien als een vorm van entertainment.
Bij station Heiloo vroeg de zachtmoedige vrouw waar we nu waren en omdat ik dat traject uit mijn hoofd ken vertelde ik dat we nu in Heiloo stopten. Bij het volgende station keek ze me vragend aan dus ik vertelde dat we in Castricum waren.
Intussen werd het gesprek luidkeels voortgezet en kwam ik te weten dat de matrone de zachtmoedige vrouw had opgehaald in Heerhugowaard en dat ze samen naar Driehuis gingen naar het huis van de matrone: dat zou nog ongeveer drie kwartier duren en aan het eind van de rit wachtte ze dan een lekker kopje thee.
Ik schatte in dat ze dan in Beverwijk uit de trein zouden stappen dus ik bereidde me er op voor dat ik nog minstens tien minuten mee mocht genieten van het gesprek.
En zo kwam ik dus nog te weten dat de dikke dame anders altijd auto reed (hoe ze met zo'n lichaamsomvang nog in een auto paste begrijp ik ook niet) maar dat ze bang was voor gladheid en deze keer maar met de trein was gegaan.
En eenmaal thuis in Driehuis zou ze de laptop aanzetten want ze wilde iets laten zien. De zachtmoedige sputterde nog: 'ik dacht dat je een computer had?'
'Ách mens, een laptop ìs toch een computer,' was het vriendelijke weerwoord.
De zachtaardige vrouw keek me weer vragend aan want de trein stopte.'Uitgeest' zei ik.
'Óh ja, Uitgeest, dat zit er ook nog tussen,' sprak de dragonder. Ze ging verzitten en kermde dat haar rug zo'n pijn deed.
Dat belette haar niet om nog uitgebreid te vertellen dat ze de laatste tijd zo weinig thuis was dat Ben (whoever he is) tegenwoordig zei dat als je de directrice wilde spreken je tussen twaalf en één moest bellen want dan kwam ze thuis om te eten.
Inmiddels naderde de trein Beverwijk en met veel gesteun en gezucht kwam ze van de bank af, de dames wensten mij nog een goede reis.
'Nog een prettige middag,' wenste ik terug al had ik daar wat twijfels over.
'Dat gaat zeker lukken,' zei ze vastberaden en toen keerde de rust weer.

Ik ben even met kerstreces.

2008-12-26T09:21:00.003+01:00

Luisteraars.

2008-12-18T19:44:00.004+01:00

Woensdag tijdens de uitreiking van deel I en deel II van het verzameld werk van Karel van het Reve zag ik een omslag liggen met drie audio cd's met opnames van het Karel van het Reve zelf tijdens welke hij Luisteraars leest, columns die hij schreef voor de Wereldomroep.
Ben vertelde mij dat dit ook was opgenomen in het verzameld werk en ik besloot van de koop af te zien.
Achteraf had ik daar spijt van want het horen van zijn stem zou na het lezen van wat werk van hem toch wel toegevoegde waarde hebben.
Op internet zag ik dat Selexyz Verwijs de cd's op voorraad had maar toen ik daar maandagmiddag heen ging bleek het enige exemplaar dat ze nog hadden al gereserveerd te zijn.
Maar ik heb ze besteld en ik kon ze vanmiddag afhalen.
Ik heb de eerste column al beluisterd en dat wordt genieten! Hij heeft een heel karakteristieke stem die ik direct herkende. Ik moet hem dus eerder gehoord hebben.

Double D.

2008-12-16T19:02:00.004+01:00

-Hoe was je naam ook weer?
-Ik heet Hadriana.
-Die naam bedoel ik niet, je hebt ook nog een andere naam, een bijnaam.
-Een bijnaam?
-Ja,een bijnaam.
-Oh, je bedoelt Dinah Daredevil?
-Ja, die bedoel ik, waarom noemen ze je zo?
-Omdat ik veel durf, denk ik.
-Durf je echt zoveel?
-Ik durf niet te vliegen.
-Maar je zei dat je zoveel durfde?
-Er zijn dingen die ik niet durf.
-Noem eens wat.
-Door de Velsertunnel rijden met mijn Smart.Eigenlijk durf ik helemaal niet op de grote weg met die Smart.
-Zijn er meer dingen die je niet durft?
-Nou, wat mij ook heel eng lijkt is bungee jumpen of tokkelen van de Euromast.
-Maar zijn er dan ook dingen die je wel durft?
-Ja hoor en dat wil je zeker graag weten?
-Liefst wel.
-Ik ben laatst op een zaterdagmiddag staand op mijn paard door de Kalverstraat gereden.
-Wow, toen had je zeker wel veel bekijks?
-Ja, de mensen stoven opzij toen ze me zagen. Tassen vielen op de grond en honden begonnen te blaffen.
-Dat kan ik me voorstellen.Waarom deed je dat eigenlijk?
-Het ging om een weddenschap, ik heb er duizend euro mee verdiend en een stukje in de krant waarin stond dat het winkelend publiek in de Kalverstraat werd opgeschrikt door een soort Dinah Daredevil die staande op haar paard door de Kalverstraat raasde.
-Ah, vandaar de naam.
-Inderdaad en ik mag nooit meer met een paard in de Kalverstraat komen.

Karel van het Reve.

2008-12-12T16:41:00.014+01:00

Er is natuurlijk al het één en ander geschreven over de borrel ter gelegenheid van de publicatie van de eerste twee delen van het verzameld werk van Karel van het Reve. Ik ben er ook geweest. Het leek ons leuk om Wouter te onmoeten en Ben wilde natuurlijk ook graag de eerste twee delen van het verzameld werk in ontvangst nemen. Dat was een cadeautje voor de mensen die mee hadden geholpen met het corrigeren.
Het was nog best een ingewikkelde reis, eerst van Egmond naar Alkmaar met de bus, vervolgens met de trein naar Amsterdam. Ben dacht eerst nog dat we wel zouden kunnen lopen naar de Herengracht maar halverwege het Damrak bleek al dat ik het in ieder geval niet zou kunnen redden.
We hadden intussen tot ons grote genoegen al een man gespot met een bloempot op zijn hoofd. In de bloempot zat een plant die betere tijden had gekend. Waarom je zo´n plant nog zou willen vervoeren is mij een raadsel en wat die bloempot op zijn hoofd deed weet de man alleen.
Dit soort dingen zie je toch alleen in Amsterdam.
Ben zag een fietstaxi en kwam op het idee om de reis voort te zetten per fietstaxi. Dat was een prima idee want op die manier kon hij rondkijken en nog wat van Amsterdam zien, dat was eigenlijk ook de reden dat we wilden gaan lopen.
Dus wij stapten in de fietstaxi. het was ijzig koud maar wel zeer de moeite waard. Ik had erg veel respect voor de meneer die fietste want hij had er flink de sokken in en trapte erop los alsof hij nooit anders had gedaan.
Na ongeveer tien minuten zette de fietstaxi ons af bij de Herengracht en we hoefden nog maar een klein stukje te lopen om bij het pand te komen waar de receptie plaatsvond.
Ik had me voorgenomen om heel veel foto´s te maken dus ik had mijn Canon spiegelreflex bij me en een klein Olympus cameraatje voor het geval er iets mis zou gaan.
Het leek mij leuk om wat foto´s te maken van Wouter en Ben samen en als het was toegestaan ook van de toespraken.
We waren een beetje vroeg en we zaten te wachten op Wouter. Tot ons grote plezier had Wouter Carla meegenomen en gelukkig was er nog even tijd om wat te praten voordat de toespraken begonnen.
Toen de eerste spreker het woord nam en ik een foto wilde maken weigerde mijn Canon dus ik moest wel verder met dat kleine cameraatje. maar er zijn toch nog een paar leuke foto´s uitgekomen. Geen kunstwerken maar gewoon kiekjes. Eén daarvan is hier te zien.
Op de valreep hebben we ook nog even kennis gemaakt met Ileen Montijn. Zij heeft een prachtige blog. Als je de link volgt kom je er vanzelf.

De reis was de moeite waard, ik ben blij dat Ben met mij de reis wel wilde maken , het was best een hele onderneming voor ons allebei maar voor hem in het bijzonder.
Het is geweldig om mensen te zien die je alleen van hun blogs kent en in het geval van Carla van haar website.
Carla maakt prachtige foto´s zoals je op haar website kunt zien. Ik ben een groot bewonderaar van haar.

Schizofrenie (5)

2008-12-03T19:36:00.018+01:00

Op 2 november 2007 heb ik hier een blogpost geplaatst over mijn zoon die schizofrenie heeft. (Ik zal hem hier R noemen om redenen van privacy.)

R is begin 2004 van de straat gehaald (hij was al vier jaar dakloos) en voor diagnose opgenomen in het Centrum voor Intensieve begeleiding in Monster. Dat was omdat niet duidelijk was of het om een borderline stoornis ging of om schizofrenie. Uiteindelijk kwamen ze toch tot de conclusie dat het om schizofrenie ging. Daarna is hij in een psychiatrisch ziekenhuis hier in de buurt opgenomen , hij werd ingesteld op medicatie en daarna ging het al snel beter met hem.
Toen er een plaatsje kwam bij een Beschermd Wonen project in Leidschendam leek het helemaal de goede kant op te gaan.

Op het moment dat ik dat schreef ging het al drie jaar goed met hem. Hij kreeg medicatie toegediend per depot (Risperdal) en hij leek vrij gelukkig met zijn situatie.
Maar aan alles komt een eind: dat dacht waarschijnlijk de psychiater ook toen ze in haar oneindige wijsheid besloot dat het met de medicatie wel wat minder kon. Ze wilde kijken of het dan goed bleef gaan.
Ondanks protesten van zijn case manager en van mij besloot ze haar plan ten uitvoer te brengen.
In het begin leek het inderdaad goed te gaan en langzaam werd de medicatie afgebouwd tot het moment kwam waarop het niet meer per depot toegediend kon worden.
M.a.w. er moesten tabletten geslilkt worden.
'Weet je wat? Het gaat zo goed met hem, ik geef hem die tabletten in eigen beheer,' zo dacht de psychiater.
Voordat ze dit deed werd ik nog uitgenodigd voor een gesprek met haar, de case manager en een persoonlijk begeleider.
Het leek een beetje op een tweekamp, aan de ene kant de case manager en ik, wij waren er vreselijk op tegen en aan de andere de psychiater en de persoonlijk begeleider die vonden dat het best kon. Als het mis zou gaan zou hij immers zo weer opgenomen kunnen worden?
Ondanks mijn protesten en die van de case manager heeft ze de medicijnen in eigen beheer gegeven. Ook ondanks het dikke dossier van R waarin stond wat er in de loop der jaren alzo was voorgevallen.
(En dat was niet weinig)
Het ging vrijwel onmiddellijk mis. Hij slikte waarschijnlijk de medicijnen niet en je kon hem met de dag verder zien afglijden.
Toen ik belde om te melden dat het mis aan het gaan was kreeg ik van de begeleider en van de psychiater te horen dat ze gesprekken met hem hadden gehad en dat ze niet vonden dat hij weer psychotisch aan het worden was. Hij bleek voor alles wat hij deed een plausible verklaring te hebben.
Ik heb toen gebeld met de case manager en die vertelde dat R verbaal zo begaafd was dat bijna iedereen erin tuinde. Ja, daar wist ik alles van, ik ben er zelf ook vaak genoeg in getuind.
Toch heeft de psychiater de medicatie verhoogd met 1 milligram en hij moet dagelijks naar het moederhuis van het Begeleid wonen project om daar de medicatie te slikken.
'Op die manier,' zo zei ze, 'was er in ieder geval zekerheid dat hij die medicijnen ook in zou nemen.'
Ze kent de truc dus niet van het tablet tussen je kiezen en je wang stoppen en zodra je de kans krijgt dat tablet uitspugen.
Maar het verhogen van die medicatie heeft ze niet zomaar gedaan, ik denk dat ze toch twijfelde.
Intussen ben ik ook al opgebeld door vrienden van R die hebben gemerkt dat het niet goed met hem gaat. Of ik dat wel wist?
Ja, natuurlijk weet ik dat, maar degene die het zou moeten weten laat het afweten.
Op 16 december heb ik weer een afspraak met de psychiater.

Ik vraag me af of zij beseft hoe het voelt als je je kind voor je ogen gek ziet worden.

Maar we zijn er uitgekomen!

2008-12-01T13:38:00.009+01:00

Door mijn vrijwillgerswerk mail ik ook veel met Vlaamse mensen en tijdens die mailwisseling lopen we vaak tegen uitdrukkingen aan die òf voor de Vlamingen òf voor de Nederlanders hilarisch of onbegrijpelijk zijn. Datzelfde gebeurt vaak als wij Belgische blogs lezen.
Soms zijn het ook uitdrukkingen die wij wel begrijpen maar gewoon niet gebruiken.
Zo vond ik in een stukje van Masjenka vandaag de uitdrukking: een bakje bier. Voor de strekking van het verhaal maakte het niet uit wat ze daar precies mee bedoelde maar ik denk dat het om een kratje bier ging.
Maar toen ik een paar weken geleden van een mailmaatje het bericht kreeg dat ze een valling had ging het licht even uit.
Gelukkig kun je tegenwoordig dat soort dingen opgooglen en ik kwam erachter dat het ging om een acute virale nasofaryngitis oftewel een verkoudheid.
Wat ik zelf altijd interessant vind om uit te zoeken waar zo'n uitdrukking vandaan komt en ook hier verschafte Google het antwoord.

In de provincies West- en Oost-Vlaanderen, Antwerpen en Vlaams-Brabant is het dialectwoord voor een verkoudheid algemeen een valling, in West-Vlaanderen vollinge. Er is de neusvalling of kopvalling en borstvalling. Het woord betekent letterlijk natuurlijk 'het vallen, wat valt'. Het woord moet dus worden begrepen als 'kou die op een lichaamsdeel valt'. Zo zegt iemand die een neusverkoudheid had, wel eens 'de kou is op mijn borst gevallen'. Het woord is goed te vergelijken met het verouderde Nederlandse woord zinking, dat eveneens verkoudheid betekent en dat Van Dale omschrijft als 'aandoening waarbij kwade vochten naar een lichaamsdeel trekken en daar pijn veroorzaken'.

Het woord zinking kende ik ook niet dus het opzoeken was en passant nog leerzamer dan ik dacht.
Een Belgische vroeg een keer aan mij wat het woord bietsen betekende. Ik mailde haar terug dat het bedelen, klaplopen of schooien betekende. Toen moest ik uitleggen wat schooien was.
Het puzzelboek gaf de volgende synoniemen: bedelen, dalven, kantjagen (?), landlopen, toppen(?) en aalmoezen vragen.
En dat alles omdat ik in een mailtje had gezet dat iemand voortdurend sigaretten aan het bietsen was.
Maar we zijn er uitgekomen!

Vaag taalgebruik

2008-11-27T19:11:00.007+01:00

Op Blog2.0 stond een link naar een website met de naam vaagtaal. Ik moet zeggen: het was een feest van herkenning.
Ook ik zat in een competence center dat weer was opgedeeld in teams.
Toen ik net in de automatisering zat kon je als programmeur er nog bijlopen zoals je wilde,op blote voeten, kapotte kleren: je had macht omdat je kennis had waar je baas weinig van begreep.
En als iemand er wat van zei ging je gewoon naar een andere baas.
Die tijden zijn nu voorbij.
Je werkt in teams aan projecten en als gevolg daarvan moet(?) er veel vergaderd worden.
Tijdens die vergaderingen ging er een hele nieuwe wereld voor me open. Ik leerde woorden waar ik nog nooit eerder van had gehoord of woorden die ik wel kende maar alleen in een andere betekenis.
Hieronder een kleine bloemlezing:

aantakken
aansluiten op een reeds bestaande stroom data
tafelen
bepreken in een vergadering
klankbordgroepje
een groepje waar je tegen aan kan kletsen in de hoop wat verstandig commentaar te krijgen
bidteams
wat dat zijn weet ik nog steeds niet, bidden doen ze in ieder geval niet, althans niet in teamverband
skillmatrix
Een excel spreadsheet met namen en vaardigheden waarbij je de kunstjes die je beheerst aan kunt kruisen
administrative officer
administratieve kracht
targets
doelen, elk jaar krijg je een formulier waarop je moet zetten wat je doelen voor het komende jaar zijn. Om de drie maanden wordt dat besproken in een bilateraaltje
Als je je doelen haalt of er ruim boven zit krijg je een grotere bonus.
bilateraaltje
een één op één gesprek (meestal) met je manager

Verder zijn er nog een aantal mensen (lees managers) die verbaal niet al te begaafd zijn maar die met een aantal standaardzinnen hun tijd wel volkletsen.

Wat dacht U bijvoorbeeld van:
'Ik zeg even nee vanuit de optiek dat ik ook ja had kunnen zeggen.'
'Kunnen we Anneke dat project niet inrollen?'
'Als ik dit bezie vanuit de filosofie van het pasje denk ik dat ons nog wat te wachten staat.'
'Kun je dit voor mij even evalueren, liefst niet meer dan een A4tje?'

Kijk toch uit met die Stradivarius!

2008-11-21T21:06:00.013+01:00

Straks ga ik kijken naar De leugen regeert op Ned2 maar toen ik net mijn tv aanzette viel ik midden in een concert van André Rieu. Een ernorme happening kan ik je vertellen. Dit was een concert in Melbourne voor een zaal die echt helemaal vol zat en het was geen kleine zaal.
De man lijkt waanzinnig populair in Australië en ook in Amerika. Het is een vrolijke boel als hij optreedt, iedereen deint mee, jong en oud. Ik heb ook eens een stukje gezien van een concert in Amerika en daar begonnen mensen spontaan te walsen op zijn muziek.
Ik vind het eigenlijk heel intrigerend hoe deze man kans heeft gezien om in de semi-klassieke muziek een formule te vinden waardoor hij wereldberoemd is geworden.
Van zijn muziek ben ik geen liefhebber, zal ik nooit worden ook. Het spektakel vind ik ook matig, de grappen vind ik flauw maar hij flikt het desondanks om hele zalen mee te krijgen.
Als ik naar hem kijk en ik zie hem dirigeren en meedeinen maak ik me wel ernstig zorgen over die viool uit 1667 die hij in zijn linkerhand vrolijk mee laat deinen. Als dat maar goed gaat!
Ik denk overigens dat hij in het buitenland een stuk populairder is dan in Nederland.
Er zijn musici die geen goed woord over hebben voor zijn spektakel. Dat is ook heel begrijpelijk als je merkt dat het merendeel van de mensen toch houdt van gemakkelijker in het gehoor liggende muziek.
Dat zelfde verschijnsel vind je ook bij populaire muziek. Waarom krijgt Frans Bauer de Arena vol en bv Soesja Citroen niet? Niet omdat hij beter kan zingen.
Misschien spreekt muziek waarop je kunt meedeinen, inhaken bij je buurman/buurvrouw of met je brandende aansteker zwaaien meer aan.

The sound of silence

2008-11-20T11:43:00.005+01:00

Goed, ik was er even niet. Ik ben een paar dagen weggeweest en toen ik terugkwam had ik last van overflow in mijn mailbox. Dat is niet omdat ik zo populair ben maar omdat ik door mijn vrijwilligerswerk erg veel mail ontvang, zeg maar zo'n 300 per dag.
Er waren ook nog de nodige blogs die ik wilde lezen dus ik heb zeker niet stilgezeten.

Maar die toren, dat doen we niet meer!

2008-11-10T16:09:00.005+01:00

We waren met collega's de hele week in Frankfurt geweest bij de Lufthansa en we wilden die laatste dag gaan eten op/aan/om de Post Office tower. Als je de foto ziet is het wel duidelijk denk ik.
Een enorm hoog gevaarte waarbij vergeleken de Euromast een uitkijktoren is.
Het was een geweldige ervaring zo hadden ze ons verteld, bijna bovenin is een draaiend restaurant en als je daar zit krijg je een schitterend panoramisch uitzicht over Frankfurt.
Dus òp naar de Post Office Tower.Toen ik daar beneden stond was het wel even slikken, wat was dat ding hóóg!
Moed verzamelend stapte ik in de lift met Jean en Erica, de deuren gingen dicht en het ging met een vreselijke rotvaart naar boven.
Toen we boven stonden zat mijn maag ergens in mijn keel en ik was vreselijk duizelig. Ik stond te tollen op mijn benen.
We stonden in de garderobe en het akelige gevoel trok langzaam weg. We namen plaats in het restauran en NEEEEE!
Het restaurant draaide om de garderobe heen en buiten zag je Frankfurt draaiend aan je voorbijtrekken.
Dit was teveel voor mijn evenwichtsorgaan, ik werd weer draaierig en duizelig: met een ruk stond ik op, zei dat ik wegging, ondertussen pakte ik mijn jas uit de garderobe en liep naar een deur die ik al eerder had gezien. De deur leidde naar een trap en ik wilde voor geen goud die lift meer in.
Ik begon de trap af te draven met achter mij aan Erica en Jean die steeds maar riepen.Stop nou even, wat is er nou aan de hand?
Niets kon mij tot stoppen brengen, ik wilde naar buiten en wel zo snel mogelijk.
Helaas, ik kwam een hek tegen waar ik niet door kon en waaroor ik gedwongen werd alsnog de lift te nemen. Inmiddels hadden Erica en Jean zich weer bij mij gevoegd en we namen de lift naar beneden. Nu was ik voorbereid al voelde het alsof je in een vliegtuig zat met turbulentie.
Toen we beneden stonden keken we elkaar aan en Erica zei: het was wel een mooi gezicht hoor zoals jij die trap af rende met wapperende haren.
'Ja, dat zal wel'zei ik 'maar ik ben zo blij dat ik weer beneden op de grond sta. Nooit meer zal ik enige toren in- of opgaan.'
Intussen hadden we niets gegeten en in de omgeving van die toren waren ook geen restaurants.
Wel was er een soort Griekse taveerne waar we toen maar naar binnen zijn gegaan.
Ze keken er verbaasd op maar toen we vroegen of we wat konden eten werd het één en al bedrijvigheid. We kregen een glas ouzo, er werd muziek opgezet, geen sirtakimuziek maar meer oosters klinkende muziek, de kastelein kwam bij ons zitten en we moesten van alles vertellen, er werd nog een dansdemonstrtie gegeven. Het werd uiteindelijk de leukste avond die we die week in Frankfurt gehad hebben.
Maar die toren, dat doen we niet meer.

Vegetarisme(2)

2008-11-08T13:43:00.006+01:00

Ik waag er nog een blogje aan. De stukjes van Wouter hebben me meer aan het denken gezet dan ik had verwacht.
Ik ben 20 jaar vegetariër geweest en op een gegeven moment begonnen de vegaburgers me ernorm te vervelen. De burgers die ik lekker vond werden òf uit de handel genomen òf ze verdwenen van het toneel omdat Marks en Spencer vertrok uit Nederland. (Dat was overigens een zwarte dag in mijn bestaan.)
Iglo had lekkere diepvries groenteburgers, hùp weg waren ze opeens. Valess had vegetarisch gehakt, dat verdween ook uit de schappen.
Ik ben toen af en toe weer vlees gaan eten en ook vis omdat het eten van vette vis me aangeraden werd door een arts.
Maar eigenlijk wil ik ook niet dat er voor mij meer dieren worden gedood dan strikt noodzakelijk is. Vis zal ik blijven eten maar voor de rest ga ik het vlees weer laten voor wat het is.
En ik was toch al niet van plan om het verzameld werk van KvhR in die leren uitvoering aan te schaffen. De gewone uitvoering is goed genoeg voor mij.

Neerlands hoop in bange dagen

2008-11-05T19:30:00.002+01:00

Vegetarisme.

2008-11-04T16:39:00.003+01:00

Binnen het vegetarisme heb je een aantal stromingen, maar doorgaans wordt onder vegetarisme het niet consumeren van vlees verstaan.
Je kunt om diverse redenen afzien van het comsumeren van vlees maar laten we er nu eens van uitgaan dat je geen vlees wilt eten omdat je niet wilt dat er voor jou meer dieren gedood worden dan nodig is.
Dan ben je er niet alleen met het niet-consumeren van vlees.
Je zult dan ook af moeten zien van toetjes van Mona (om maar een merk te noemen), daar zit gelatine in. In een kroket zit ook gelatine, zelfs in een groentekroket dus òf geen kroket òf je moet hem zelf maken.
Een donzen dekbed is ook taboe want daarvoor worden jonge eendjes en jonge ganzen kaalgeplukt en je kunt ervan uitgaan dat die eerst gedood worden voordat ze geplukt worden.
Om kaas te maken wordt stremsel gebruikt, gemaakt van de maag van jonge kalfjes dus dan moet je vegetarische kaas kopen bij de natuurwinkel.
En wat doe je verder met schoenen, riemen en tassen?
Schoenen lijken me onmisbaar in dit deel van de wereld dus daar moet je dan maar een concessie doen, voor riemen en tassen kun je nog een alternatief vinden. Evenals voor lederen schrijfmappen, handschoenen en wat je nog meer kunt uitvoeren in leer.

Maar wat moet je nou als het verzameld werk van Karel van het Reve uitkomt in een luxe uitvoering van leer? Dat vroeg Wouter van de Berg zich af in dit stukje en voor hem was het direkt duidelijk. Geen leren uitvoering voor hem van het verzameld werk.

Ik geloof dat ik het zelf in dit soort zaken nog nog wel eens op een accoordje zou willen gooien met mijn principes. Ik vind het eigenlijk wel bewonderenswaardig dat je zo principieëel kunt zijn

Nieuw op Youtube

2008-10-29T16:42:00.008+01:00

Hespérion XXI & Jordi Savall

Folias Criollas
Folias Antigauas

Youtube

2008-10-28T18:16:00.008+01:00

Het plaatje hierboven is een Viola da Gamba of Division Viol. Het leek mij gewoon een aardige illustratie bij dit bericht.
Eigenlijk wil ik graag af en toe de aandacht vestigen op het feit dat ik muziekkfilmpjes post op Youtube.
Eh, alleen klassieke muziek , Bach, Zelenka, Tallis, Hándel.
Die post ik onder naam xd02ab

Waar waren we ook weer?

2008-10-18T21:03:00.009+02:00

Ergens gedurende de afgelopen week kon ik bij de longarts terecht omdat niet alles naar wens verliep. Op medisch gebied dan, voor andere dingen die niet naar wens verlopen zoek je andere oplossingen,

Ik had een luchtweginfectie die werd behandeld met twee Zitromax kuren, ik had geen koorts maar toen ik werd behandeld kreeg ik wel koorts. Net de omgekeerde wereld.
'Ik wil even luisteren' zei hij.''Ik denk eerder aan een KNO probleem''
Hij hoorde geen longproblemen, maar dit moest wel behandeld worden met Amoxilline/Clavulaanzuur 875/125, een kuurtje Zitromax 500 Mg een veerstuiver voor in mijn neus.
Ik heb het allemaal bij de apotheek gehaald en toen ben ik op de bank in slaap gevallen om daar de eerstvolgende vijf dagen alleen in uiterste noodzaak af te komen.
Ik heb wel braaf mijn medicijnen gebruikt dat kon ik zien, ik heb ook met B. gemaild, vnl wartaal en ik ben vijf dagen uit mijn leven kwijtgeraakt.
Die zal ik wel nooit meer inhalen maar het was mooi dat we in ieder geval dit weekend een extra uur hadden. Vanmorgen toch weer even op controle geweest bij de longarts en die heeft me de vijfde penicilline kuur voorschreven en nog een kuur Prednison,
Dus ik kan weer vooruit .

Treitercampagne

2008-10-11T19:33:00.008+02:00

Gisteravond op Netwerk kwam het volgende aan de orde:

Ze gaan voor het eerst samenwonen. Kiki en Chaya, twee jonge Utrechtse studentes die een lesbische relatie hebben. Maar al snel blijkt dat buurtbewoners niet accepteren dat twee vrouwen samenwonen. Na een treitercampagne van vooral Marokkaanse jongeren vluchten de vrouwen hun huis uit. Nu durven ze niet meer naar hun huis terug te gaan. Ze zijn bang en ontgoocheld.

Er volgde een stukje van een filmpje waarop je kunt zien wat er zoal plaatsgevonden heeft.
De twee vrouwen woonden in een flat in Zuilen. Als je het filmpje wilt zien kijk dan hier
Ik vind het godsgeklaagd wat er gebeurd is en ik denk dat de tijd gekomen is om dit soort terreur keihard aan te pakken. Want een ander woord dan terreur kan ik er niet voor vinden.
In Nederland mag je homofiel zijn en dat moet zo blijven. Wie dat verwerpelijk vindt om wat voor redenen dan ook heeft een probleem.
Er gaan stemmen op om de ouders van deze jongeren te straffen maar de vraag is of die ouders op de hoogte zijn van wat hun kinderen doen.
Een oplossing voor het probleem zie ik ook niet één, twee, drie behalve het streng afstraffen van dit soort gedrag en duidelijk maken dat dit een samenleving is waar we anders denken over o.a. homosexualiteit. Die jongeren (en hun ouders?) zouden dat op zijn minst kunnen respecteren.
En als ze dat niet kunnen of willen moeten zij daar de gevolgen van dragen en niet de slachtoffers van die treiterpartijen.

38+

2008-10-10T13:09:00.005+02:00

Kijk, ik heb natuurlijk al jaren ervaring ervaring in de modeindustrie. En wat mij al jaren ergert is dat daar van die gratenpakhuizen rondlopen, nou ja lopen kun je het niet eens noemen. Ze gooien hun benen vanuit hun heupen naar voren alsof ze de eerste de beste een schop willen verkopen.
Echte vrouwen zien er niet zo uit met zo'n uitgehongerd bekkie en een lijf als een strijkplank.
Mijn modellen zijn niet dik, maar gewoon een tikje gevuld op de daarvoor bestemde plaatsen.
De kleinste modellen hebben maat 38, de middelgrote maat 40 en de echte lange vrouwen mogen maat 42 of zelfs 44 hebben.
Dat zijn gewoon gangbare Hollandse maten zoals je ze ook ziet in de confectiezaken. Ze mogen niet teveel afvallen.
Hoe ik dat controleer?
Nou, reken maar dat ik ze in de gaten houd! Elke week worden ze gewogen , schoon aan de haak. Als ze afgevallen zijn gaan ze net zo lang aan de taart tot ze weer op gewicht zijn. Geen flauwekul en dooreten!
Nee, bezwaar maken ze daar niet tegen. Ik heb het contractueel vast laten leggen en als ze van die anorexianeigingen kijrgen dan is het hup en wegwezen!
Je moet gewoon de wind er een beetje onder hebben, ik betaal ze goed en ze weten precies wat ze kunnen doen of laten.
Als ze jarig zijn mogen ze met hun vriend, vriendin of voor mijn part hun vader en moeder uit eten op mijn kosten.Dat vinden ze allemaal geweldig.
Ze worden veel gevraagd om de nieuwe collecties te showen in de modezaken en het afsprakenboek zit vol tot eind 2009.

Voor de dames en heren van Lassie en Silvo.

2008-10-05T19:40:00.007+02:00

Dit wil ik nu toch wel eens kwijt. Ik kook graag rijst, met name Basmatirijst bevalt me erg goed.
Vroeger haalde ik die in een Indiase winkel en dat was heel simpel. Je nam gewoon een kopje rijst en twee kopjes water, hup, wat zout erin voor de smaak en wat koenjit voor de kleur.
Je liet dat 15 minuten weken, dan zette je de rijst op het gas. Zodra die kookte nog 15 minuten op een heel laag pitje laten stomen en klaar is je Basmati rijst.
Die rijst was geurig en fluffy.

Maar nu is de Indiase winkel vertrokken en moet ik het hebben van Basmati rijst uit de supermarkt.

Je koopt in je argeloosheid een pak rijst om erachter te komen dat je eerst een ruime hoeveelheid water op moet zetten en aan de kook brengen. dan kiep je de rijst erin, 8 minuten koken , afgieten in een zeef, dan weer terug in de pan en nog 10 minuten laten staan.

Is het handiger? Nee!

Is het sneller? Nee!

Het is gewoon meer werk, je moet een extra zeef afwassen en de rijst is niet zo lekker en geurig.

So could you please stop tampering with the rice please??

En die stoel laat je staan!

2008-09-30T10:36:00.012+02:00

Ongeveer een maand geleden voelde ik me ziek worden. Na zoveel jaren op de wereld te zijn geweest weet ik donders goed wanneer ik een verkoudheid heb, een griep of wanneer er een bronchitis is. Dit was een onvervalste echte bronchitis met alles er op en eraan.
Omdat ik toch naar de longarts moest liet ik hem er naar luisteren maar nee, hij hoorde geen bronchitis.
'Ja maar, ik voel me ziek' probeerde ik weer.
Maar hij wilde omdat ik geen koorts had liever geen penicilline geven i.v.m. mogelijk resistentie.
Hij besloot dat ik een longfunctie test moest doen, bloed moest laten prikken en een röntgenfoto moest laten maken. Nieuwe afspraak gemaakt voor over twee weken.
In de loop van de twee weken voelde ik me steeds beroerder worden en ik besloot om naar de huisarts te gaan waar je altijd dezelfde dag terecht kunt.
De huisarts luisterde, hoorde geen bronchitis , pakte de telefoon en belde Miel de longarts.
Ze overlegden. De huisarts zei dat hij geneigd was om toch penicilline te geven maar hij wilde dat ik even naaar het lab ging om bloed te prikken.
De volgende bleek er geen afwijking te zien die duidde op een infectie en hij besloot me Seretide voor te schrijven . En graag direkt bellen bij koorts dan schrijf ik meteen penicilline voor.
Geen koorts.
Maandag moest ik een longfunctie test doen waar ik niets van terecht bracht. Daarna ben ik weer naar het lab gegaan omdat ik voor de longarts ook nog bloed moest laten prikken.
Donderdag nog een longfoto en direkt daar achteraan de uitslag.
Een luchtweginfectie, duidelijk te zien op de longfoto . Ook aan het bloed was het te zien.
'Maar dat zei ik toch?' vroeg ik een beetje moedeloos.
'Ja, dat zei je maar het is nu pas zichtbaar in het bloed en op de foto. Ik ga je twee kuren Zitromax geven en een 10 daagse prednisonstoot van 20 mg. Over een maand wil ik dat je nog een foto laat maken en dan zie ik je weer.'

Ik stond op en bleef met mijn tas hangen aan de leuning van de stoel.
Een grijns van oor tot oor.
'En die stoel laat je staan!'

Perspectief?

2008-09-28T11:20:00.014+02:00

Als je een WAO uitkering ontvangt krijg je automatisch het interessante magazine: Perspectief toegestuurd.
Meestal verdwijnt dat bij mij ongelezen in de papierbak maar deze keer besloot ik het eens te gaan lezen.
Op de voorpagina staat het al: Waarom werken belangrijk is?
Als je dan het blad openslaat staan er allerlei interviews in met mensen die ondanks hun handicap weer aan het werk zijn: een mevrouw met een persoonlijkheidsstoornis, een meneer met migraine, een lichamelijk gehandicapte jongen en nog een meneer die doordat hij zijn been brak ander werk moest gaan doen.
De algemene teneur van het blad is dat alleen het hebben van werk een mens gelukkig maakt.
Dus WAO''ers: aan de slag, niet zeuren maar zoekt naar aangepast werk.
Om je aan te moedigen is het blad gelardeerd met slogans zoals:

Werk is meer dan een inkomen.
Dit is mijn laatste kans.
Werk is erbij horen.

In de praktijk is het vinden van werk voor iemand met lichamelijke beperkingen nog steeds erg moeilijk zo niet onmogelijk
Als je arbeidsgeschikt wordt verklaard en je vindt geen werk verdwijn je na een tijd in de bijstand. Die bijstand krijg je alleen als je niet samenwoont met iemand die een inkomen heeft.
Met andere woorden, als je arbeidsgeschikt wordt verklaard kun je maar beter vliegensvlug werk vinden anders zou bittere armoede wel eens je lot kunnen zijn.
Daarover wordt niet gerept in perspecctief.

Arbeit macht Frei?

Praten met bomen

2008-09-19T22:09:00.012+02:00

Een aantal maanden geleden ben ik op een cursus geweest waar je leert praten met bomen. Het was wel even een flinke financiële aderlating maar daar krijg je ook wat voor terug.
Die cursus was van die mevrouw, kom, hoe heet ze ook alweer? Oh, ja, mevrouw Liesterveld. Zij heeft er ook een boek over geschreven.
Sindsdien is er een wereld voor mij opengegaan. Wat een ervaring! Je omarmt een boom en je voelt als het ware het vuur van de aarde. Kijk, de boom heeft haar wortels diep in de aarde en als je haar (de boom dus) omhelst voel je de energie in je binnenste doordringen. Een diep gevoel van verbondenheid krijg je dan.
Je weet: ik ben niet alleen. Dan ga je zachtjes met de boom praten: je werpt als het ware je last bij de boom en plotseling voel je die machtige oertrilling. Dat is een ervaring om nooit meer te vergeten. Waarlijk, de hemel gaat open
Sommige mensen denken dat ik gek geworden ben, maar niets is minder waar. Ik kan het echt iedereen aanraden.

Kakmadam

2008-09-15T13:03:00.011+02:00

-Mevrouw, ik neem aan dat u weet waarom u hier op het bureau zit?
-Geen flauw idee, agent
-Ik ben rechercheur en geen agent, mevrouw. De naam is Dooijewaardt.
-Neemt u me niet kwalijk rechercheur
-Er is een klacht binnengekomen van een dame, u zou een appeltaart in haar gezicht hebben gegooid.
-Ik heb helemaal geen appeltaart in het gezicht van een dame gegooid.
-U ontkent het dus?
-Ja, als ik een appeltaart had gegooid in het gezicht van een dame had ik dat wel bekend.
-Toch klopt het signalement dat die dame gaf precies.
-Welke dame was dat dan?
-Mevrouw van Haeften, die dame die daar op de hoek woont.
-Oh die?
-U kent haar dus.
-Ja, ik ken haar maar dat is bepaald geen dame hoor meneer Dooijewaardt,die mevrouw van Haeften, die kakmadam ,gooit alles wat ze overheeft bij mij in de tuin. Brood, afgekloven kippebotjes, aardappelschillen.Ik heb er al een paar keer wat van gezegd en dan draait ze zich om en roept heel hard dat ik een trut ben. Dames doen zoiets niet.
-Toch denk ik dat u het bent die die appeltaart in haar gezicht heeft gegooid.
-Kijk, meneer Dooijewaardt, u vroeg mij of ik een appeltaart in het gezicht van een dame had gegooid. Zij is natuurlijk geen dame.
-Maar u hebt wel een appeltaart in haar gezicht gegooid?
-Nee, meneer Dooijewaardt, het was geen appeltaart.
-Mevrouw, ik begin mijn geduld te verliezen, wat hebt u dan wél in haar gezicht gegooid?.
-Het was chocoladetruffeltaart die ik over had van het verjaarsbezoek van eergisteren. Bovendien was het niet een hele taart , dat is ze niet waard , het was slechts een stukske taart.

Vertalen.

2008-09-14T13:29:00.008+02:00

Ik ben net begonnen in A Void van Georges Perec. De oorspronkelijke titel luidt : La Disparition.
In dit werk ontbreekt de letter e. Het lijkt mij al een heel moeilijke klus om een boek te schrijven in het Frans waarin de e ontbreekt, maar voor de vertaler moet dat ook een huzarenstukje zijn geweest.
Het lijkt mij overigens onmogelijk om dit werk in het Nederlands te vertalen, het eerste probleem waar je al tegenop loopt is dat alle lidwoorden in onze taal een e bevatten.

Veel geschreven.

2008-09-14T12:04:00.012+02:00

De laatste jaren heb ik veel geschreven. Veel werken van mijn hand bestaan nog en worden nog steeds gelezen.
Voor mijn werk schreef ik functionele en systeem beschrijvingen. Ik heb een grote Intranetsite gemaakt waarop alle kennis die een beginnend programmeur nodig had te vinden was. Allemaal in het Engels. Feasability studies, draaiboeken, noem maar op.
Saaie, vaak technische materie, die ik probeerde boeiend te beschrijven en dat viel lang niet altijd mee. Eerst moest ik zelf begrijpen waar het over ging en dat vereiste lange interviews met gebruikers die zelf soms niet duidelijk konden maken wat ze wilden. Dóórvragen jongens, anders zitten we hier vanavond om 10 uur nog.

Ik houd van schrijven maar ik heb soms moeite om me los te weken van al dat technisch geschrijf. Korte zinnetjes, maak er een begrijpelijk logisch geheel van.

Soms lukt het, soms lukt het niet.

Beroep

2008-09-11T14:15:00.010+02:00

Mijn beroep is royalty watcher, nee dat zijn echt niet alleen mannen, ook vrouwen kunnen royalty watcher zijn.
Laatst vroeg iemand: 'Zeg Hadriana, lig jij nou uren lang in de bosjes met een 500mm lens op je camera te wachten tot er iets gebeurt?'
Het antwoord daarop is: ja en nee.
Kijk, als ik denk dat er iets interessants gaat gebeuren spring ik in mijn voiture en hupsakee..
Ik woon niet ver van Huis ten Bosch en als ik een tip krijg ben ik er zo. Ook de Horsten is niet ver.
Ik ben kind aan huis in de paleistuinen.en ik weet waar de goede hoekjes zijn van waaruit ik het best kan fotograferen.
Vooral die schattige kleine prinsesje zijn altijd een leuk onderwerp. En met hun mooie moeder en die flinke Willem Alexander heb ik al heel wat leuke plaatjes geschoten.
Waarom ik dit werk doe?
Ach, ik ben altijd dol geweest op het Koningshuis en vooral op de roddel en achterklap.
En als ik weer een paar mooie foto's heb verkoop ik die voor grof geld aan de roddelbladen.
Maar het is wel zwaar werk en ik ben ook vaak verkouden van dat rondhangen in de bosjes.
Ach, het geeft ook veel voldoening als ik dan weer een blad opensla met een foto van mijn hand. Vooral als er een pittige insinuerende tekst naast staat.
Daar zullen de lezers weer van smullen denk ik dan!

Gebed

2008-09-11T13:22:00.001+02:00

Onze vader die in de hemelen zijt.
Verlos mij van mijn afgebrande koelkast
Dan keer ik terug tot het geloof.
Nou ja, voor één dagje dan

Nieuwe Glossy

2008-09-09T17:25:00.011+02:00

Een tijdje geleden had ik ook al een blogje gemaakt over de glossy's die als paddestoelen uit de grond schieten maar we hebben er weer een nieuwe bij: Maria Magazine. Hoe verzint iemand het?

Die andere glossy's waar ik het over had waren in ieder geval nog van levende coryfeeën maar de Maria waar deze glossy haar naam aan ontleent is al eeuwen geleden overleden.
Een kort bezoekje aan Google leverde mij de volgende informatie op.
Ik citeer uit het Parool:

KRO komt met glossy Maria

HILVERSUM - De KRO werkt aan een eigen glossy: Maria. Met het blad wil de omroep mensen bereiken die interesse hebben in de speerpunten van de KRO, liet een woordvoerster dinsdag weten. ''We willen een bredere doelgroep aanspreken.''

De omroep hoopt dat het eerste nummer in september in de kiosken ligt. Maria zou zeven keer per jaar moeten verschijnen. Het blad wordt uitgegeven door BV Programmabladen en Sanoma. Het Commissariaat voor de Media moet de plannen nog goedkeuren. Die instantie buigt zich nu over de aanvraag. (ANP)

Ik weet niet wat de speerpunten zijn van de KRO maar ik zie steeds billboards met de aankondiging van Maria met een foto van Anita Witzier.
Eén van de artikelen van het blad gaat over Spirituele Seks Zou dat wellicht één van die speerpunten zijn van de KRO?
Daar wist Maria natuurlijk alles van toen ze onbevlekt zwanger werd van ons aller Kerstkind.
Ik vraag me af wat Kapelaan Engelbertus van dit alles vindt
Wij waren thuis lid van de VARA en toen ik nog thuis woonde begon de dag met strijdliederen die vooraf gingen aan het nieuws.
Jaren later heb ik een tijd in Brabant gewoond en daar hoorde ik van de buren die katholiek waren dat bij de KRO de dag begon met de ochtendwijding.
Zij luisterden ook altijd tussen twaalf en twee ook naar een programma dat zo heette. Een melig programma dat gepresenteerd werd door Kees Schilperoort.(Aargh)
Over speerpunten werd nooit gerept dua wat die speerpunten nou zijn?
Maar goed Maria Magazine lijkt een blad voor vrouwen, de tijd zal leren of het blad goed verkocht gaat worden. Ik meende dat Catherine alweer ter ziele is.

Wij-voeren-uw oude-koelkast-af-draaikonterij

2008-09-05T22:17:00.009+02:00

In een vorig bericht schreef ik over de deur van mijn oude koelkast die in brand was gevlogen.
Op maandag kwam een expert van de verzekering en die vertelde mij dat het schade bedrag zo spoedig mogelijk op mijn rekening zou worden overgemaakt.
Dus hupsakee naar de winkels om een nieuwe koelkast uit te zoeken.
Ik kwam terecht bij BCC waar een Siemens koelkast stond.
Aan één van de verkopers vertelde ik wat er gebeurd was en ik vroeg of de oude koelkast afgevoerd kon worden.
'Geen enkel probleem' werd mij verzekerd. Ik vertelde dat ik nog wat op wilde meten en dat ik de volgende terug zou komen.
Dat deed ik dus en ik trof een andere verkoper, zijn naam was K. Rebel.
Voor de zekerheid vertelde ik het verhaal nog een keer en ook bij deze verkoper kreeg ik te horen: 'geen enkel probleem'.
Enfin, koelkast gekocht en een afspraak gemaakt voor vrijdag 5 september.
Ze kwamen om 12.30 en toen de heren bezorgers zagen dat de af te voeren koelkast in brand was geweest keken ze bedenkelijk en vertelden dat ze daarvan niet op de hoogte waren. Het leek erop dat het wel een probleem voor ze was. Ze hadden er in ieder geval geen zin in, dat was duidelijk.
Uiteindelijk haalden ze een steekwagen en haalden de oude koelkast van zijn plaats.
De nieuwe koelkast was wat minder diep dan de oude dus die ging met gemak door de deuropening. Dat was maar goed ook want de heren vertelden mij dat als hij niet door de deuropening zou gaan dat ze dan de deuren er niet afhaalden want dat mochten ze niet.
De oude koelkast was te breed voor de deuropening maar ook hier weigerden de heren de deuren eraf te halen.
Ik vertelde ze dat dat onaanvaardbaar was en ik vroeg ze te wachten tot ik BCC had gebeld.
Daar kreeg ik de heer Rebel aan de telefoon die nu wel uit een heel ander vaatje tapte. Hij wist zich plots niet meer te herinneren wat ik voor afspraken met hem gemaakt. Hij stond gewoon glashard te liegen.
Ze hebben me dus ijskoud met een verbrande koelkast in de kamer laten zitten.
Het ziet ernaar uit dat die er zeker tot maandag staat.
Ik vind dat een zéér onfatsoenlijke behandeling van BCC en ik stuur nog een brief aan het hoofdkantoor.
Ook zal ik nooit meer iets bij BCC kopen.
Ik hoop dat als je dit leest je ook nooit meer iets bij BCC koopt,maar mocht je het toch doen laat alles dan schriftelijk vastleggen.
Als er dan iets misgaat en de verkoper blijkt ineens heel kort van memorie te zijn kun je je altijd op de schriftelijke afspraak beroepen.
Intussen geef ik die oude kast iedere keer een flinke schop als ik er langs loop, die schop is eigenlijk bedoeld voor de heer Rebel, de BCC draaikont,

De nieuwe koelkast is trouwens erg leuk: als je op de ijsblokjes knop drukt zegt hij: ding dong, vervolgens komt er een ijsblokje uit, net een kip die een ei legt.

Een dag om niet snel te vergeten

2008-08-30T22:53:00.001+02:00

Gisterochtend werd ik rond 7.30 wakker van een geluid in de keuken. Het leek alsof er iets viel.
Slaapdronken draaide ik me nog een keer om en weer hoorde ik een geluid alsof er iets viel.
Tegelijkertijd hoorde ik alarmpiepjes uit de meterkast komen. Als ik die piepjes hoor weet ik dat de stroom uitgevallen is.
Er was iets niet helemaal pluis. Ik stond op en wilde de keuken inlopen maar de kamer stond helemaal vol rook en de keuken ook. Toen ik de keuken inliep zag ik allemaal brandende stukken kunststof van de deur van de side by side koelkast afkomen. In die deur zit een opening via welke je ijsblokjes kunt tappen en ijskoud gefilterd water.
Het enige dat ik kon uitbrengen was: Jezus Christ. Ik pakte een stapel keukenhanddoeken en maakte ze nat en probeerde de brand te blussen. Dat lukte niet best en de rook was zo scherp en walmde zo erg dat ik de deur naar buiten moest openzetten om lucht te krijgen.
Toen ging ik op zoek naar mijn GSM die ik 's nachts altijd binnen handbereik heb en ik belde 112.
Ik vroeg naar de brandweer, die ik direct aan de lijn kreeg. Ik zei: 'Brand' noemde mijn adres en plaatsnaam en een mannenstem zei : 'We komen eraan.”.
En in de verte hoorde ik de sirenes al. Binnen de kortste keren stonden er drie brandweerauto's en een politieauto voor de deur.
Imiddels had ik al haast geen lucht meer en ik rende naar buiten. Een heel rustige brandweerman zei dat hij een ambulance ging bellen, de rest van de brandweermannen draafde mijn huis in.
Aardige buren brachten me water en toen kwam de ambulance. Ik moest de ambulance in en ik werd direct aan de zuurstof gezet.en er werd een naald ingebracht voor een infuus.
“U gaat met ons naar de Eerste Hulp” zei de meneer van de ambulance. “Ja maar'' probeerde ik nog. ''Ik kan u niet weg laten gaan zonder dat u onderzocht bent” sprak de man.
“Maar laat dan iemand mijn tas pakken met mijn GSM en mijn papieren” zie ik wanhopig.
“De politie pakt uw tas en uw sleutels en brengt ze naar het ziekenhuis” stelde de man mij gerust.
Ik gaf me gewonnen, vreemde mensen in mijn huis, ik moest het laten gaan en erop vertrouwen dat alles goed zou komen.
Ik werd vastgebonden op de brancard en ze bleven zuurstof toedienen. Binnen no time waren we in het ziekenhuis en daar werd ik direct verneveld met Ventolin. Er werd bloed afgenomen, er werd een ECG gemaakt, bloeddruk opgemeten, saturatie gemeten , er werd een longfoto gemaakt.
De politie kwam de huissleutels brengen. Mijn tas met mijn papieren en mijn GSM? Nee, die hadden ze niet meegebracht.
Ach nou ja. Er kwam iemand langs van Salvage. Hij was al aan de deur geweest maar trof daar niemand aan, hij had van de buren gehoord dat ze mij met een ambulance weg hadden zien gaan.
Intussen kwam de arts me vertellen dat ik naar huis mocht en hij bood aan me thuis te brengen.
Toen we arriveerden nam hij de gegevens op, regelde een schoonmaakbedrijf die het bluswater opruimde en een apparaat plaatste om die rotlucht het huis uit te krijgen.
En toen was ik weer op mezelf aangewezen. Gelukkig maar!

All the lonely people, where do they all come from?

2008-08-22T18:15:00.011+02:00

Ze zit op de bank bij Albert Hein, onze nationale grootgrutter. Ze heeft een beker koffie in haar handen. Prachtig lang zilvergrijs haar heeft ze: het is met een speld in een staart samengebonden . Sportief gekleed, kort jasje , lange broek en sportschoenen. Ik schat haar ongeveer 75 jaar.
Je ziet haar bij ook bij de koffiehoek van de Jumbo supermarkten in Voorburg en Leidschendam.
Het is duidelijk dat ze daar komt om niet alleen te zijn.
Ik ging een keer op de bank zitten bij AH omdat ik een mailtje wilde componeren, ze zat daar en groette vriendelijk.
Toen ik klaar was met het mailtje vroeg ze wat ik had gedaan. Ik vertelde haar dat ik een mailtje naar iemand had gestuurd vanaf mijn telefoon.
Haar ogen lichtten op en ze keek me geïnteresseerd aan. 'Een mailtje?' vroeg ze.
Daar had ze nog nooit van gehoord. Ik heb haar zo goed en kwaad als het ging uitgelegd wat een mailtje was. Toen kwam er een mailtje terug.
Ik legde haar uit dat iemand achter een computer mij dat mailtje had teruggestuurd. 'En waar zit degene dan die u dat mailtje stuurde?' vroeg ze.
'Zo'n 80 kilometer hier vandaan, in Noord-Holland', zei ik.
“Zò ver?” Ze schudde haar hoofd.
Veel begreep ze er niet van maar ik had er een vriendin bij.

Les 2 van tante Lies

2008-08-17T22:11:00.011+02:00

Daag lieve mensen,

Ik zie dat jullie er weer allemaal zijn voor de tweede les. Adoe, gombal, ben jij er ook? Wat leuk! Jou ook weer een tijd niet gezien. Tante Tjoeki komt straks ook hoor! Zij heeft mij nog geschreven ja. Na de les van vorige keer.
Wat zeg je gombal? Je hebt je bril niet bij je? Oh, dan kom je toch dicht bij mij vooraan zitten..Ach, breng even een stoel voor mijn vriendin gombal. Zo gezellig dat je nu bij mij vooraan zit. Adoe zeg, wat zie je er beeldig uit!
Vandaag ga ik met jullie praten over de tjobeh en de oelekan. Daarmee wrijven wij de natte kruiden fijn.Daar steekt iemand zijn zijn hand op, toean vraagt u maar?
'Oh, u gebruikt altijd de keukenmachine, sayang sekali toean, er gaat echt niets boven de echte tjobeh en de oelekan hoor!
In de tjobeh kunt u alles fijnwrijven met de oelekan. Is zo klaar, en dan gaat het zo lekker ruiken in de keuken.
In de tjobeh gaan we lekkere sambal serdadoe maken voor bij de nasi belaser. We nemen 5 rode sjalotjes, 8 rode lomboks, 1 el pinda olie, 2 eetlepels ketjap manis en zout. De lomboks en de sjalotjes snijden we grof en dan maken we het verder fijn in de tjobeh met de oelekan. Dan verhitten we in de wadjan de olie en we bakken de puree van sjalotjes en lomboks. Daarna doen we de ketjap en zout naar smaak erbij en klaar is de sambal. Hij is wel pedis hoor! De belandas moeten de pitjes maar uit de lomboks halen.

Nasi goreng belaser

400 gram rijst

1 rode ui

2 teentjes knoflook

150 gram spitskool

3 el plantaardige olie

1 tl trasi bakar

1 tl gemalen ketoembar

1 tl laospoeder

2 tl sambal oelek

enkele el ketjap manis

Voor erbij

komkommer, tomaatjes

4 eieren en gefrituurde uitjes

Kook de rijst gaar en laat hem afkoelen(Daar hebben jullie toch op geoefend?)
Snijd de ui en knoflook fijn en snipper de kool.
Verhit de olie in een wadjan, fruit de ui en de knoflook in 5 minuten lichtbruin , voeg de trasi , ketoembar , laos en sambal toe en roerbak 5 minuten. Schep de kool en de rijst erdoor en blijf omscheppen tot alles weer goed heet is.
Meng er tenslotte de ketjap en de selderij door.
Snijd de komkommer in schijfjes en de tomaatjes doormidden. bak vier spiegeleieren
Leg de nasi belaser als en bergje op de borden en leg er een spiegelei bovenop. Schik er wat komkommerschijfjes en tomaatjes naast.

Selamat makan, doe doe en tot de volgende keer!

Ik ben niet alleen.

2008-08-17T16:50:00.009+02:00

Ik heb een sprekende printer. Hij zegt: ''printing has now started" als hij begint met printen en "printing is complete" als hij klaar is met printen.
Hij laat mij dat weten via de luidsprekertjes van mijn laptop. Net alsof ik niet kan zien dat hij begint met printen.
Zouden ze bij Lexmark denken dat ik niet kan zien of horen?

Voor tante Tjoeki

2008-08-14T22:34:00.005+02:00

Ach lieve tante Tjoeki,

Wat leuk dat jij reageerde op mijn eerste les, jij hebt geen les nodig dat weet ik wel, maar toch leuk dat je kwam kijken. Dat van dat vingerkootje is ook helemaal goed maar je weet hoe die belanda's zijn. Niet huilen he? Wij hebben allemaal last van tempo doeloe maar wij moeten ervan maken wat ervan te maken is, toch? Soms hoor ik ook de tokè in mijn gedachten en dan word ik verdrietig. Maar we hebben het toch goed ja?
Ik kom gauw terug met mijn volgende recept.

Liefs
Tante Lies

De eerste les.

2008-08-13T22:43:00.013+02:00

Dag lieve mensen,

Daar ben ik weer. Ik kreeg zoveel brieven van jullie aardige mensen met de vraag of ik weer mijn lezingen wil geven over de authentieke Indische keuken.

Ik zei tegen mijn schattebout van djattihout: ' de mensen hebben me nodig. Ik moet nodig weer gaan praten over ons lekkere eten en hoe je dat moet koken.'

'Ach toet ' zei mijn schattebout, 'als jij wil gaan praten moet jij dat doen hoor!'

Dus hier sta ik dan in mijn mooiste sarong kebaja voor jullie. Ik heb jullie wel gemist hoor!

Ik heb ook weer veel recepten voor jullie dus laten we van start gaan.

We beginnen met de rijst. Wij Indo's noemen de rijst nasi of nasi poetih en dat mag nooit snelkookrijst zijn of toverrijst. Daar kan Tante Lies heel boos om worden hoor! Je moet gewoon rijst leren koken, pandan rijst of Surinaamse rijst.

Een klein kopje rijst per persoon, de rijst goed wassen tot het water helder is. Voor elk kopje rijst neem je twee kopjes water. Je laat het water koken en dan húp de rijst erbij. Zodra het water weer aan de kook is de pan op een vlamverdeler zetten en niet roeren. Je ziet dan in die rijst allemaal putjes komen, dat zijn stoomgaatjes en die moet je met rust laten. Na twintig minuten is de rijst klaar.

Volgende week kom ik weer, oefen maar flink op de rijst , volgende week geef ik jullie dan een recept voor authentieke nasi belaser.

Adoe zeg, wat heb ik jullie gemist, ik doe nog een recept voor jullie.

Frikandel tahoe dan oedang

300 gram tahoe

100 gram gekookte garnalen

1 rood sjalotje

1 teentje knoflook

1 tl sambal trassi

30 gram bloem

zout en zwarte peper

plantaardige olie

Voor de saus:

2 teentjes knoflook

2 bosuitjes

2 ½ dl bouillon

1 tl aardappelmeel

2-3 el ketjap manis

zout en zwarte peper

Bereiding:

Hak de tahoe en de garnalen heel fijn. Pel het sjalotje en de knoflook en snijd ze ragfijn. Vermeng dit alles met de sambal, bloem en zout en peper maar smaak en vorm er balletjes van. Laat ze even rusten
Pel voor de saus de knoflook en maakt de bosuitjes schoon; snijd de knofook fijn en de bosuitjes in ringetjes.
Verhit een wadjan op hoog vuur en voeg 1 el olie toe. Draai het vuur iets lager en bak knoflook en bosui circa 3 minuten. Voeg de bouillon toe en breng aan de kook. Roer het aardappelmeel glad met 1 el ketjap en bind de saus ermee; laat hem 1 minuut koken. Breng de saus op smaak met ketjap, zout en peper.
Verhit ruim olie in een wadjan en bak de tahoeballetjes rondom goudbruin. Schep ze eruit, laat ze even op keukenpapier uitlekken en serveer ze met de saus.

Selamat makan, doedoe en tot de volgende keer!

Toveren met tante Lies

2008-08-13T17:41:00.007+02:00

Tante LiesIs terug met haar bekende lezingen over de authentiek Indische keuken.
Binnenkort in dit theater. Weer met heerlijke recepten, ook voor de vegetariër.