donderdag 21 mei 2009

Anatomische les.


Op een blog van Ben uit 2007 las ik een keer de zin: ik legde het boek even op mijn billen.
Ik probeerde me daar toen een voorstelling van te maken en omdat ik niet beter wist dan dat je billen aan de achterkant zitten kreeg ik daar toch wel vreemde beelden bij.
Ik heb toen verder ook niet gevraagd wat hij nou precies bedoelde en in de loop van de tijd dacht ik er niet meer aan. 
Toen ik een tijdje geleden bij hem was zaten we te praten en hoe het gesprek erop kwam weet ik niet meer maar tijdens dat gesprek bleek dat hij met billen dijen bedoelt.
Ik was er even stil van. Spraakverwarring! En hoe zit het dan met billenkoek en dijenkletser?  
En die Duitse muzikanten in hun lederhosen slaan die dan op hun billen in plaats van op hun dijen? Toen ik daaraan dacht kreeg ik uiterst komische beelden voor mijn ogen.
Dit kwam allemaal weer naar boven toen ik op het blog van een Vlaamse een verslag van een voorstelling las, ik meen een cabaretvoorstelling.  Ze schreef dat het zo leuk was dat ze op haar billen sloeg van het lachen. Kijk, als je dan niet weet hoe het met die billen zit krijg je daar ook weer een heel verkeerd beeld van.

Toch zou ik wel willen weten hoe het nou precies zit als je je dijen billen noemt. Wat zijn dan je dijen?

dinsdag 19 mei 2009

Wolfram Alpha en de klerenkast.

Mijn vorig stukje over Wolram Alpha heb ik per ongeluk voortijdig wereldkundig gemaakt. Ik had er bv nog een link in willen zetten en een leuk plaatje erbij. Al mijn bevindingen stonden er ook nog niet in maar ik werd steeds minder enthousiast dus ik laat het er maar bij.
Bij deze dan de link
Van het plaatje zie ik verder maar af.
Toen ik op de blog van Madame las dat zij schoenen wilde opruimen maar uiteindelijk besloot om ze toch maar te bewaren kwamen bij mij de herinneringen boven aan vorig jaar toen ik ook een poging waagde om me te ontdoen van overbodige kleding en schoenen.
Kort daarvoor had zoonlief al eens opgemerkt dat mijn schoenenbezit op dat van Imelda Marcos begon te lijken. 
Het is mij nogal eens overkomen dat ik schoenen paste die in de winkel lekker zaten en toen ik er op begon te lopen behoorlijk begonnen te knellen. Ik heb nogal grote voeten en ik heb moeten leren accepteren dat sommige schoenen gewoon niet voor mij zijn. Grote handen heb ik ook, eigenlijk zijn het vlerken dus de meeste dameshandschoenen zijn me ook te klein.
Maar ik ben ook geen klein vrouwtje.

Met pijn in mijn hart heb ik de boosdoeners in een plastic zak gedaan, ze nog een dag laten liggen voor het geval ik er spijt van zou krijgen.Vervolgens heb ze in de Kici container gepropt en ze de zegen na gegeven.
Tja, en toen kwam ik bij de kleding. Dat vond ik nog moeilijker dan die schoenen. Met het schaamrood op mijn kaken moet ik bekennen dat ik kledingstukken vond waarvan ik niet meer wist dat ik ze ooit gekocht had. Toen ik nog full time werkte wilde ik nooit mis grijpen als ik naar mijn werk ging en ik voerde dat als excuus aan als ik weer eens iets wilde aanschaffen.
Zelfs een mantelpakje en twee broekpakken had ik voor het geval we bezoek kregen van de Lufthansa, de SAS of Air France. 
Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om die weg te doen maar toch heb ik vier vuilniszakken met kleding naar de Kici container gebracht. Het was een verschrikkelijke strijd. Wat ging er de zak in wat  niet? 
De strijd is overigens nog niet gestreden want er moet een tweede ronde komen.
Zal ik dan toch dat mantelpakje..?

zondag 17 mei 2009

Wolfram Alpha

Net als zovelen ben ik in de weer geweest met Wolfram Alpha, de nieuwe zoekmachine die geen lijst met links teruggeeft maar antwoord geeft op je vraag.

Om te beginnen moet je die vraag wel in het Engels stellen, doe je dat in het Nederlands dan vertelt hij dat Wolfram Alpha nog geen Nederlands ondersteunt. (In het Nederlands!) Ik vroeg: Hoe laat is het?
Toen ik dezelfde vraag in het Duits stelde kreeg ik als antwoord: Wolfram Alpha is't sure what to do with your input.
Omdat ik me afvroeg of WA keek naat het IP-adres en op basis daarvan bepaalde of de vraag in het Nederlands werd gesteld heb ik nog wat Duitse vragen gesteld en bij: Fahren wir ab? kreeg ik als antwoord: Wolfram-Alpha versteht noch kein Deutsch.
Ik weet dus nog steeds niet op basis waarvan hij bepaalt in welke taal je je vraag stelt.

Als je twee plaatsnamen invoert krijg je van beide plaatsen het aantal inwoners te zien, de afstand tussen die plaatsen in kilometers of mijlen, de lokale tijd en soms de vliegtijd.

Ik wilde eigenlijk weten of WA de namen van wat programmeertalen kende en ik voerde in: Cobol, Pascal, Fortran, PL/1, Java en C. Hij kende ze geen van allen.
Ik kreeg als antwoord: Wolfram Alpha is not sure what to do with your input

Voer je in; Last solar eclipse Amsterdam dan krijg je te horen dat dat op 1 augustus 2008 was om 12.21

Decimale getallen converteren naar hexadecimale getallen kan hij weer wel
Als je bv invoert: 43564 to base16 krijg je keurig als antwoord terug: aa2c 16.
Voer je daarentegen: aa2c to base 10 dan weet hij weer niet wat hij moet doen met je input.
Gelukkig weet de ingebouwde calculator van Windows wel raad met dat soort vragen


zaterdag 16 mei 2009

Frans Bauer gaat ons redden!


Ik zie een heleboel blogs over het Songfestival of liever gezegd over de voorronde waarbij de Toppers afvielen.
Ik heb van de eerste voorronde fragmenten gezien en die vond ik niet interessant genoeg om ook de tweede ronde te gaan zien.
Maar tijdens de praatprogramma's werd je toch op de hoogte gehouden en zo hoorde ik dan dat de Toppers niet mee mogen doen met het èchte werk. Dat is heel verdrietig voor ze. maar ze komen er wel weer overheen
Hier en daar zag ik nog opmerkingen over Russiche lellebellen dus het zal best een feest geweest zijn.
Ik kijk al jaren niet meer naar het Songfestival. Je moet je eerst twee avonden door de voorrondes heenworstelen en daarna kost het je nog een keer een avond om erachter te komen wie het gewonnen heeft. Dat kun je altijd nalezen op teletext.
Van mij hoeft Nederland niet meer mee te doen, ik denk niet dat er hier lellebellen zijn die ervoor in aanmerking komen.

Drie uur later:
Toen ik in de supermarkt was zag ik de kop van de Telegraaf en wat las ik daar????
Frans Bauer wil volgend jaar meedoen aan het songfestival.
Wow! Dat gaat het helemaal worden!
Niks lellebellen. Frans Bauer gaat ons redden!

donderdag 14 mei 2009

Klacht


-Goedemorgen meneer, ben ik hier aan het juiste adres om een klacht in te dienen?

-Ja, mevrouw als u even uw naam en adres geeft maak ik er direct een aantekening van. Even mijn pen pakken en een klachtenformulier, zo, steekt u maar van wal.

-Mijn naam is Zaadt (met dt), mijn voornaam is Toos en ik woon op de Kruisingalaan 9 Ik wil u verzoeken mijn buurman het recht op boven mij wonen te ontzeggen.

-En waarom wilt u dat mevrouw?

-Ik begrijp dat u wilt weten waarom, nou dat ga ik u vertellen. Die man is een viezerik, een doodgewone smeerlap, hij maakt van mijn tuin een vuilnisbelt! Ik wil dat hij daar weggaat of dat u mij een ander huis aanbiedt.

-Ik neem aan dat u het over de heer G.L.C. Van der Hemd heeft, die het pand Kruisingalaan 17 bewoont? Wij hebben nooit klachten ontvangen over de heer Van der Hemd.

-Inderdaad meneer (uw naam was?). Het gaat om de heer Van der Hemd. Mijn tuin ligt direct in zijn schootsveld.
Laatst stond hij met een haring die hij met een kerstboomhaakje aan een stuk touw had gebonden op het balkon terwijl hij die haring naar beneden liet bengelen.
Ik vroeg: "wat doet u nou meneer van de Hemd?"
"Vissen" zei hij. "Oeps daar ontglipt hij me weer" en toen lag die haring in mijn tuin.
En ik kan u vertellen, het was geen verse haring. Ik kreeg antiperiscopische bewegingen in mijn maag toe ik die haring op moest ruimen

-Pardon mevrouw, mijn naam is de Buis, Gerard de Buis.
Wij van WBV De Wonderstaete kunnen ons voorstellen dat de speelsheden van de heer Van der Hemd u niet altijd bevallen. Toch zouden wij u willen voorstellen enige ruimte aan die speelsheden te gunnen. De heer Van der Hemd is nu eenmaal zo, het is niet anders: zijn medische achtergrond laat ons geen twijfel dat het meer dan speelsheid zou zijn.
U bedoelde zeker dat u antiperistaltische bewegingen in uw maag kreeg?

-Dat zei ik, meneer de Buis, maar dat is nog niet alles!
U spreekt over speelsheden maar ik vraag me af hoe u het zou vinden als er dagelijks halve omeletten of afgekloven boterhammen door de tuin zouden vliegen. Hij krijgt eten van zo'n cateringbedrijf en als het hem niet aanstaat dan denkt hij húp, over de reling.
Hij heeft vorige week ook nog een vuilniszak over het balkon leeggegooid en toen hoorde ik hem roepen: "Even de tuin van Spermatoosje oppimpen”
Nou vraag ik u? Dat kan toch helemaal niet! Mijn tuin is toch geen biobak?
Rita, mijn kleine Jack Russel terriër wordt er ook vreselijk nerveus van, als ze die man maar hoort kruipt ze al onder het bed.
Straks lopen de ratten bij mij door de tuin!

-Ik heb even nagegaan waar u woont, en u woont op het adres Kruisingalaan 9, alhier. Inderdaad heeft u een bovenbuurman, de heer G.L.C. van der Hemd, die het pand Kruisingalaan 17 rechtens bewoont.
Ons is niets bekend van moeilijkheden die de heer Van der Hemd u, of wie ook, zou bezorgen.

-Nee, maar iemand moet toch een keer met de waarheid komen over de heer van de Hemd?.
Bovendien woont hij recht boven mij en ik heb dus de tuin die binnen zijn bereik ligt.
De andere mensen hebben waarschijnlijk geen last van hem maar ik des te meer.

-Maar waarom doet u dan geen aangifte mevrouw Zaadt?

Dat heb ik gedaan, toen is de wijkagent bij hem geweest, die heeft hem verteld dat hij dat nooit meer mocht doen. Maar een uur later lag er weer een halve karbonade in de tuin.
Ik kan er niet meer tegen meneer de Buis, ik word er zenuwziek van.

-Ik ben toch bang, mevrouw Zaadt dat wij er op korte termijn niets aan kunnen doen.

-Oh nee, meneer de Buis? Dan weet ik wat me te doen staat.

-En wat mag dat dan wel wezen mevrouw Zaadt?

-Dat zult u wel zien, meneer de Buis, ik kan u verzekeren dat u en uw woningbouwvereniging nog niet van mij af zijn.
Goedendag!

woensdag 13 mei 2009

Zo schreed de beschaving voort.


Als je op zaterdagavond uit bent geweest en je wacht op de laatste bus die je naar huis brengt laat die bus nog wel eens op zich wachten.
Geen nood, je ramt dan gewoon het glas uit de abri, dan ben je je frustraties kwijt.
Nog leuker is het om door te lopen naar de volgende halte en dan hoppa..,daar gaat het glas van de tweede abri.
Dat is allemaal heel normaal en begrijpelijk dus daar moeten we niet over zeuren.

zondag 10 mei 2009

The total woman.


Lieve dames,
U weet, de weg naar het hart van een man gaat door de maag, een ouderwets gezegde maar ook in de huidige tijd niet minder waar.
Mannen eten graag vlees. Vleesch ja.

-Wat zegt u mevrouw?

Veel vrouwen eten ook graag vlees, daar hebt u gelijk in.
Maar waar het hier vandaag om gaat is dat wij onze mannen willen plezieren door ze heerlijke maaltijden voor te zetten. Tongstrelende gerechten.
Dat is onze taak als vrouw, het scheppen van harmonie, het schoonhouden van het huis en heerlijk koken.
Natuurlijk mag het uiterlijk ook niet verwaarloosd worden maar daar hebben wij de kapper, de schoonheidsspecialiste en de modewinkels voor.

-Daar steekt die mevrouw weer haar hand op, zegt u het maar.

U vindt dat vrouwen meer in hun mars hebben dan alleen schoonmaken, koken en mooi zijn?
Nou, dat mag dan wel zo zijn maar hun voornaamste taak is het behagen van hun man en het opvoeden van de kinderen. Zo heeft onze Here dat bepaald en daar hebben wij ons als vrouw aan te houden.
Je kunt er, als je meer in je mars hebt, altijd nog hobby's op na houden. Maar carriëre maken moesten we maar overlaten aan de mannen. Die zijn daar meer voor in de wieg gelegd.
Waarom zouden wij ons vermoeien met het nastreven van een carrière als we het thuis zo gezellig kunnen hebben?
En één keer per jaar worden wij beloond voor onze diensten. Dan is het moederdag!
We krijgen dan ontbijt op bed en van manlief krijgen we meestal een mooi cadeau, zoals een nieuwe mixer , een mooi stoomstrijkijzer of misschien een heerlijke fles parfum.
Sommige mannen schenken zelfs mooie, dure lingerie aan hun lieve vrouwtje.

-Ja, u daar, u wilde weer wat vragen?

Oh, u vindt dat eigenbelang? Dit is nu al de derde keer dat u er tussendoor komt U moet gewoon niet zo zeuren.
Wat doet u hier eigenlijk? Ga dan gewoon naar een bijeenkomst van feministes maar val ons niet lastig met uw praatjes!

woensdag 6 mei 2009

Daar zaten we dan!


Omdat ik veel bij Ben zit en van plan ben om dat in de toekomst nog vaker te doen tot het moment aanbreekt dat ik niet meer wegga heb ik een abonnement genomen op mobiel internet.
Je kreeg daar een alleraardigst minilaptopje bij, zeer licht van gewicht en dus gemakkelijk mee te nemen.
Alleen toen ik het ding in bedrijf stelde bleek het allemaal zeer traag te werken. Zo traag ongeveer als het inbellen bij je provider met een 56K modem. Ik zag wel steeds een onbeveiligd netwerk in de buurt maar echt netjes is het niet om daar misbruik van te maken. Het signaal was trouwens erg zwak.
Ik heb het kleine ding alleen kunnen gebruiken om mijn mail te lezen en dat was al tenenkrommend. Zo zaten we dus naast elkaar aan tafel. Ben met zijn Olidata á grande vitesse en ik met mijn mini Samsung die niet vooruit te branden was.

Gelukkig hadden we nog veel andere dingen op het programma, zoals kijken naar de snookerfinale tussen Shaun Murphy en John Higgins, wandelen door Egmond, op terrasjes zitten, naar muziek luisteren en Youtube video's bekijken. Tijdens de vrijmarkt op Koninginnedag hoopten we nog wat interessante boeken te kunnen scoren maar die waren niet te vinden.
Er lagen wel wat curiositeiten zoals een klein dansmeesterviooltje in een vioolkistje. maar het meeste was toch gewoon troep.

Helaas brak ook het moment weer aan voor de terugreis. In de trein wilde ik even uitproberen of mobiel internet daar ook werkt en verdomd! Ik was in de buurt van Leiden en een mailtje naar Ben sturen was zo gepiept. Waarom dat ding zo traag was in Egmond is mij nog steeds een raadsel. Ook op het draadloze netwerkje hier werkt het ding uitstekend en dat is maar goed ook want ik heb erg veel problemen gehad met mijn 'gewone' laptop. die inmiddels ook weer zijn opgelost. Maar het was toch wel heel plezierig om gewoon te kunnen blijven mailen en internetten.
Op de foto een kleine impressie van de vrijmarkt in Egmond op 30 april.

zaterdag 25 april 2009

Leuk maar niet echt nodig.

Gisteren las ik bij www.blogger.com dat je met een mobiel apparaat , zoals een GSM ook kunt bloggen.
Zoiets vraagt erom om een keertje uitgeprobeerd te worden en dat heb ik dan gisteren ook gedaan.
Ik heb een G1 Android waarmee je kunt gmailen en na het sturen van een mailtje naar go@blogger.com kreeg ik een code.
Welnu, het werkt! Ik heb een nieuw mailadres gekregen waar ik mijn blogjes naar toe kan sturen.
Je kunt dan kiezen voor een nieuw blog of je kunt ze doorsluizen naar een blog dat je al hebt.
Ook kun je nog bepalen of het direct op je blog moet komen te staan of dat je ze nog even 'on hold' kunt zetten. Je kunt ook foto's meesturen die je eventueel met je telefoon hebt gemaakt.
Het is leuk dat het er is al zie ik mezelf daar nog niet veel gebruik van maken.
Dit blogje heb ik met mijn telefoon gemaakt.

donderdag 23 april 2009

De vreugde van het ongeloof


Wat is geloven eigenlijk? De bereidheid tot het opschorten van ongeloof? Het woord geloven impliceert in ieder geval dat je het niet zeker weet, anders zou het gewoon weten moeten zijn.
Sommige gelovigen beweren ook dat ze het zeker weten. En dat wat zij zeker weten is gebaseerd op iemands interpretatie van wat er in de geschriften staat en niet op wat zij met eigen ogen aanschouwd hebben. Omdat de interpretaties nogal uiteenlopen zitten we nu opgescheept met o.a. gereformeerden, hervormden, zevende dag adventisten, de pinkstergemeente, de jehova's getuigen, mormonen en er zullen er vast nog wel meer zijn. Oh ja, de volle evangelische gemeente van Johan Maasbach, die hoort er ook nog bij.
En dan hebben we het alleen nog maar over godsdiensten die op de bijbelse geschriften gebaseerd zijn.
Want we hebben ook nog de islam, die gebaseerd is op de koran.
Al die godsdiensten schreeuwen om het hardst dat ze het enige ware geloof verkondigen en vroeger sloegen ze elkaar de schedel in om hun woorden kracht bij te zetten.
Dat zouden ze misschien nu nog wel willen maar gelukkig laten ze dat uit hun hoofd.
Het elkaar de schedel inslaan wordt in sommige kringen nog wel beoefend na voetbalwedstrijden maar dat wordt toch wel als zeer primitief beschouwd.
De bijverschijnselen van al die godsdiensten liegen er ook niet om. Besnijdenis van jongetjes en ook van meisjes (ook al ligt de oorsprong daarvan niet bij de islam, het zijn alleen moslim meisjes bij wie dat gebeurt.) Een behoorlijk wrede, pijnlijke en doelloze ingreep.
Als je gelooft dat de mens geschapen is door god waarom moet je dan sleutelen aan zijn creatie?
Er zijn ook gelovigen die weigeren hun kinderen in te laten inenten tegen infectieziekten. Ook wreed, vraag dat maar eens aan iemand die zwaar gehandicapped is door polio en daarvoor niet ingeënt is omdat de ouders vonden dat dat tegen hun geloof indruiste.
Dan zijn er ook nog wat andere bijkomstigheden waarmee ze het leven onaangenamer kunnen maken.
Van sommige godsdiensten mag je bv op zondag niets want dan is het rustdag. Je moet dan naar de kerk en je mag desnoods wandelen maar verder mag je helemaal niks. Het gaat er gewoon om dat je niets leuks doet want wandelen en naar de kerk gaan is in mijn ogen niet hetzelfde als rusten. Zeker niet als je op zo'n harde kerkbank stil moet zitten.
Dan zijn er nog dingen zoals sex vóór het huwelijk, abortus, de pil, embryoselectie en vooral niet te vergeten de paus die vindt dat het uitdelen van condooms in Afrika niet een goede manier is om Aids te bestrijden.
Wat dan wel een goede manier is zegt hij niet concreet maar hij uit wat vaagheden. Hij zal wel bedoelen dat men maar in kuisheid moet leven. Hij kan het weten want dat doet hij al jaren, tenminste daar mag je vanuit gaan
Wat mij betreft mag het geloof afgeschaft worden. Lekker op zondag doen waar je zin in hebt.
De burka's uit. De zwarte kousen kunnen ook uit. Kruisjes, keppeltjes en hoofddoekjes kunnen in de kast.
Maak concertzalen of expositieruimtes van de mooiste kerken. Geen gesteggel meer over de inhoud van de bijbel of de koran. De homo's kunnen met rust gelaten worden en de moslima kunnen iedereen weer een hand geven.
Als we maar gewoon een beetje aardig voor elkaar zijn komt het best in orde.

vrijdag 17 april 2009

Holadiee!


Vanochtend ben ik naar de neuroloog geweest voor de uitslag van de MRI scan. In een vorig stukje vertelde ik dat hij Pim heette en verdomd, hij was echt een man om Pim te heten.
Na een kort gesprekje controleerde hij de kracht in mijn handen en armen, daarna ging hij met een stokje langs alle zenuwbanen en keek of er gevoel zat in mijn vingertoppen.
Vervolgens keken we samen naar de MRI. Op de plaatsen waar ik pijn heb was volgens hem duidelijk slijtage te zien maar verder geen enge dingen. Ik heb een verwijsbrief gekregen voor een fysiotherapeut. 'Het ga je goed,' zei hij toen ik wegging.
Zo langzamerhand denk ik dat er meer foto's van mijn binnenste zijn dan van de buitenkant.
Echte schoonheid zit van binnen zeggen ze. Daar wil ik nog wel eens een boom over opzetten.

dinsdag 14 april 2009

MRI-scan

Vandaag om drie uur brak het moment suprême aan. De MRI scan. De vorige keer was ik in slaap gevallen, vandaag had ik ook een tabletje ingenomen. Deze keer moest ik op mijn rug liggen. De assistente vroeg of ik muziek wilde horen, ik vroeg wat voor muziek en het bleek de radio te zijn. Ik vroeg of ik het kon uitzetten als ik het niet mooi vond. Nee, dat kon niet. 'Laat dan maar,' zei ik.
Braaf ging ik op een soort plank liggen en ik werd de MRI in geschoven. Toen ik de bovenkant van die buis zo vlek boven mijn gezicht zag, raakte ik heel even in paniek, maar ik heb mijn ogen dichtgedaan en daarna ben ik gaan denken welke stops de trein naar Alkmaar maakt als je in Den Haag instapt, wat je onderweg allemaal ziet en hoe je vervolgens naar het busstation loopt om daar bus 165 naar Egmond te nemen. Vooral niet mijn ogen opendoen dacht ik ook steeds
Het lukte wonderwel om me daarop te concentreren ondanks de harde geluiden die ik hoorde. Het waren steeds andere geluiden, ik herkende het geluid van een drilboor, een soort autoalarm en nog wat geluiden die ik niet thuis kon brengen.
En toen wass het voorbij. Ik zei tegen de assistente dat het achteraf allemaal wel meeviel en ze vond dat ik uitstekend stil had gelegen.
Toen ik thuiskwam ging mijn mobiel en een mevrouw van een uitvaartverzekering waar ik informatie over had gevraagd belde. Een perfecte timing. Ik werd toen getracteerd op de volgende vragen.

Wat wat voor kist wilt u?
Wat moet er met de as gebeuren?
Wilt u koffie met cake of koffie met broodjes?
Moeten er dankbetuigingen komen?
Hoeveel volgauto's wilt u?

Dat zijn heerlijke vragen zo op een zonnige dinsdagmiddag als je opgelucht uit het ziekenhuis komt. Ik wilde hard roepen dat ik bij nader inzien toch maar liever niet dood ging maar het eeuwige leven is alleen voor de gelovigen onder ons weggelegd.

vrijdag 10 april 2009

Goede vrijdag?


Vandaag was ik een kwartier te laat voor mijn afspraak in het ziekenhuis. Dat kwam eigenlijk goed uit want ik was direct aan de beurt. Misschien moet ik dat vaker doen.
Eenmaal binnen zei de interniste dat ze geen uitslag had van de CT scan. Ik vertelde haar dat de CT scan was afgezegd nadat de radiologe had overlegd met de longarts en dat in plaats daarvan foto's waren genomen. Ze leek daar behoorlijk ontstemd over, ze zat wat te pruttelen terwijl ze aan het schrijven was in mijn dossier. Op de botscan waren geen bijzonderheden te zien alleen een overbelaste schouder.
Ik vroeg haar of dat kon komen van teveel achter de PC zitten en dat kon. Helaas had ze op de foto's wel iets gezien, ze had het over C3 , een van de nekwervels. 'Eigenlijk zit me dat dwars', vertelde ze. Tja, mij zit het ook dwars, daarom zat ik daar uiteindelijk. Ze ging Pim bellen, zei ze.
Pim bleek een neuroloog te zijn. Ze somde alle vreselijkheden die me zijn overkomen op aan de neuroloog en ze besloten samen dat er dan maar een MRI-scan (Magnetic Resonance Imaging) gemaakt moest worden om te kijken wat er aan de hand was en wel met spoed. Dat ze dat ook echt meenden bleek uit het feit dat ik dinsdagmiddag die scan al krijg. Zo'n scan is niet echt een lolletje, je ligt in een buis en terwijl ze aan het scannen zijn hoor je een oorverdovend lawaai.
Ik heb al eerder zo'n scan gehad dus ik weet wat me te wachten staat. Ik had toen een tabletje Lexotanil ingenomen en ik ben in slaap gevallen ondanks het lawaai.
Vrijdag 17 april hoor ik de uitslag.

woensdag 8 april 2009

Bezoek of bezoeking?


Of ze nou echt een oom en tante van me waren weet ik eigenlijk niet. Ze woonden op de Parallelweg in Meppel in een heel klein huisje. In mijn herinnering waren ze ontzettend oud.
Als ik met mijn vader en moeder in Meppel was moesten we er altijd een middag op bezoek.
We werden dan toegekeft door een heel klein zwart dwergpinchertje. Het beestje stond te trillen op zijn pootjes en bleef ons voortdurend in de gaten houden.
Oom Jasper had nog maar een paar tanden en kauwde voortdurend op pruimtabak. Als hij uitgekauwd was spoog hij dat met een boog in de kwispeldoor die achter de potkachel stond, een gewoonte die ik vreselijk smerig vond.
Tante Anna was een vriendelijke vrouw, een dikke schommeltante die op haar gemak door het huisje slofte. In huis rook het een beetje zurig alsof er nooit een raam openging en waarschijnlijk was dat ook wel zo.
Kinderen hadden ze niet, ze hadden het kleine hondje en dat werd vertroeteld als een kind.
Tante Anna schonk thee in voor de volwassenen en ik kreeg een glaasje ranja met een koekje.
Omdat het er zo vies rook wilde ik eigenlijk die ranja niet en ook het koekje leek mij niet zo smakelijk.
Maar ze hadden wel een mooi achtertuintje waar ik altijd even naar ging kijken: de ranja ging dan mee en het koekje ook. Zodra ik me uit het zicht wist van de volwassenen werd het glas ranja achter een plant geleegd. Het hondje ging altijd mee, die wist dat hij het koekje kreeg. Meestal kwam ik er op die manier vanaf maar soms schonk tante Anna een tweede glaasje limonade in als ik weer binnenkwam. Weer naar de tuin kijken zou wel al te opvallend zijn dus ik moest het wel opdrinken. Dan kwam na verloop van tijd het moment waarop het bezoek een bezoeking werd.
Ik moest dan plassen en oom Jasper en tante Anna hadden geen WC.
Achter het huis hadden ze een soort doos met een gat erin en het stonk er ontzettend. En dan heb ik het nog niet eens over de spinnen die ik daar zag zitten.
Ik kende dat helemaal niet. wij hadden een huis met een wc en zelfs een badkamer met ligbad.
Mijn moeder moest mee om de wacht te houden tot ik klaar was met plassen.
Oom Jasper en tante Anna zijn erg oud geworden.
Het hondje ging het eerst dood. Toen overleed tante Anna. Oom Jasper heeft er nog een tijdje alleen gewoond tot ook hij stierf.
Toen hij was overleden werd het huisje onbewoonbaar verklaard net zoals veel huisjes in de omgeving. En toen alle huisjes leeg waren kwam de sloper.
Ik ben later nog één keer langs de Parallelweg gelopen, maar ik herkende er niets meer.
Maar het gezicht van tante Anna zou ik nog steeds uit kunnen tekenen.

maandag 30 maart 2009

No scan today


Vier uur van tevoren mocht ik niet meer eten of drinken hadden ze me verteld toen ik een afspraak maakte voor een scan van mijn wervelkolom. Dit alles omdat ik me bij een controlebezoek bij de longarts had laten ontvallen dat ik al een paar weken pijn in mijn nek had. Ik heb een heel aardige longarts die als er iets is alles tot in de finesses uitzoekt. Toen ik hem dus vertelde van die pijn vond hij direct dat er maar een scan gemaakt moest worden.
Vrijdag ben ik voor een botscan in het ziekenhuis geweest, officieel heet dat een skelet-scintigram en vandaag stond een ct-scan van mijn wervelkolom op het programma.
Toen ik arriveerde (rammelend van de honger, ik kan zo vroeg niets door mijn keel krijgen) was ik dus voorbereid op een ct-scan.
Na tien minuten kwam er een radiologie assistente de wachtkamer in die mij vertelde dat ze telefonisch contact had gehad met de longarts en dat een ct-scan niet meer zou uitwijzen dan een botscan .Ze hadden besloten om in plaats van de scan foto's te maken.
Geen enkel probleem wat mij betreft maar ik vond het wel nodig om even te melden dat ik dan voor de kat zijn viool zoveel ontberingen had geleden.
"Hadden ze dan gezegd dat u nuchter moest zijn?" vroeg ze. ''Want dat hoeft alleen maar als we contrast vloeistof inspuiten en dat waren bij u niet van plan."
Dus ct-scan of niet ik had niet nuchter hoeven te zijn, je zou haast medelijden met jezelf krijgen.
De foto's waren gelukkig snel gemaakt en daarna heb ik drie koppen koffie gedronken en een broodje gegeten in het ziekenhuis. Het was vooral die koffie die alles goedmaakte.

zaterdag 28 maart 2009

Zaterdag 28 maart


Vandaag ben ik jarig. Er mag gejuicht worden, geneert u zich vooral niet.
Felicitaties en goede wensen zijn uiteraard ook van harte welkom.

vrijdag 27 maart 2009

Gelukkig stampt-ie weer


Ik heb buren van zo'n jaar of veertig, misschien iets ouder en zij hebben een zoon die midden in de puberteit zit.
Het is best een aardige jongen, hij racet rond op een opgevoerde brommer , houdt van gabberhouse en als zijn ouders er niet zijn kun je dat horen ook. Soms heeft hij slaande ruzie met zijn stiefvader en ook dat is loud and clear. Maar goed, zo is het leven en ik maak me daar niet druk over.
Hij heeft alleen één heel vreemde gewoonte of hobby, ik weet niet hoe je het moet noemen.
Eén of twee keer per dag komt hij thuis en dan rent hij stampend de trap op en af, soms wel vijf minuten achter elkaar. De trap van de buren grenst aan mijn huiskamer dus het is goed en duidelijk te horen. Na een aantal keer begon het me te irriteren maar het is nooit langer dan vijf minuten achter elkaar en ik houd niet van zeuren dus ik liet het maar over me heen komen.
Omdat het altijd op dezelfde tijd is ging ik eraan wennen en vreemd genoeg ook op wachten. Alsof je behoefte hebt aan je dagelijkse dosis stampwerk. Het was dan bijna een verademing als hij begon.
Toen ze vorig jaar met vakantie waren was het doodstil naast ons. Toen ik na drie weken hoorde dat ze weer thuis waren en ik een paar uur nog niets gehoord had ging ik me zelfs zorgen maken.
Maar verdomd! Om zeven uur 'savonds hoorde ik hem weer.
Ik kon maar één ding denken na al die dagen van doodse stilte: gelukkig stampt-ie weer!

dinsdag 24 maart 2009

Man aan de deur.

U kent dat wel, er staat zo'n vent aan de deur. Wat zegt u? Oh, bij u niet? Nou, bij mij wel.
Ik begin even overnieuw. Er staat zo'n vent aan de deur , meestal is het een nog net niet afgestudeerde student, die vertelt dat hij een fantastische aanbieding heeft. Ik ga dan al meteen in watjeookzegthetantwoordisnee mode dwz ik zet me schrap en dan komt het: 'Gaat u wel eens uit eten?' Eigenlijk vind ik dat hem dat geen bal aangaat dus ik vraag; 'Hoezo?' Hij denkt dat ik ja heb gezegd en hij gaat door met zijn zorgvuldig ingestudeerde verhaal.
"Ik mag u een fantastische aanbieding doen." Hij heeft zijn mond al open om zijn verhaal verder te vertellen maar ik val hem in de rede en vraag hem van wie hij die aanbieding mag doen. Even staat hij met zijn mond vol tanden en dan komt het: "Van de mensen waarvoor ik werk."
"Oh", zeg ik, "van de mensen waarvoor je werkt, wat aardig! Wie zijn dat dan?"
Het antwoord op die vraag staat dus duidelijk niet in zijn draaiboek, hij hakkelt wat en zegt: "voor de prijs van 45 euro per jaar kunt u een pasje krijgen en daarmee hoeft u maar voor één persoon af te rekenen als met zijn tweëen uit eten gaat."
Omdat ik altijd al een keer heb willen eten bij Savelberg vraag ik hem of het pasje voor elk restaurant geldig is wetend dat Savelberg niet op dat lijstje zal staan Nee, ik zou er dan een lijstje bij krijgen van de restaurants die meedoen met die aanbieding.
Op mijn vraag of ik mag zien welke restaurants er op dat lijstje staan antwoordt hij ontkennend.
Ik vat het kort samen: "jij wilt dus dat ik 45 euro betaal voor een pasje om korting te krijgen in een restaurant maar ik mag niet niet van tevoren weten om welke restaurants het gaat?"
"Ja," zegt hij "als u dat zo wilt stellen, daar komt het wel op neer."
"'t Is goed met je en met de mensen waarvoor je werkt, gewoon oplichterij is het.
Rechtsomkeert en wegwezen. Dag hoor!"

zondag 22 maart 2009

Ry Cooder


Dat ik heel veel van klassieke muziek houd wil niet zeggen dat ik niet ook een liefhebber ben van andere muziek. Ik vind bv Ry Cooder één van de grootste gitaristen die er bestaan. Clapton is God stond er vroeger op muren geschreven en toegegeven, hij is een geweldig gitarist maar ik ben een fan van Ry Cooder. Hij wordt trouwens the Master of slide genoemd.
Het blad Rolling Stone heeft hem uitgeroepen tot één van de beste gitaristen aller tijden.
Zijn muziek is een mix van blues, folk, rock, soul en niet-westerse invloeden.

Die liefde is begonnen toen ik een keer het album Chicken Skin Music van mijn broer had geleend. Ik denk dat ik al het werk van hem wel in mijn bezit heb. Het staat verspreid over cassettebandjes, LP's en CD's en niet te vergeten MP3's.
In 1980 ben ik een keer naar een concert van hem geweest in de Doelen. Een heerlijke ervaring. Niemand bleef zitten, dat is ook wel logisch als de mensen voor je gaan staan moet je wel staan als je nog iets wilt zien. Het was één grote dansende massa. Maar toch vond ik het niet zijn beste muziek die hij daar speelde.

Zijn allerbeste CD vind ik nog steeds: Talking Timbuktu, een CD waarop hij samen speelt met de Afrikaanse gitarist Ali Farka Touré De melancholie van het gitaarspel van Ali Farka Touré vult hij wonderschoon aan met zijn slide gitaar. Helaas is er niets van te vinden op Youtube, er heeft wel iets gestaan maar dat is weggehaald.

Ik kon verder ook niets interessants vinden op Youtube, ik heb zelf geprobeerd iets te uploaden maar de video werd geblokkeerd wegens copyrights.

zaterdag 14 maart 2009

En toen gingen we met vakantie!



Eens per jaar moesten wij net als iedereen met vakantie. D.w.z. het moest niet maar iedereen ging en dus kon ons gezin niet achterblijven. Als je niet met vakantie ging kon je nergens over meepraten. Mijn moeder had bedacht dat kamperen reuze leuk zou zijn, ik geloof dat mijn vader daar anders over dacht maar hij gaf toe. Ik was ook liever thuisgebleven maar dat vonden mijn ouders niet goed.
We zouden naar Menton gaan aan de Franse Rivièra. Mijn vader had in die tijd een Volkswagen, een kever, en hoe ze het voor elkaar kregen weet ik nu nog niet, maar er ging een grote bungalowtent in, vier luchtbedden , vier slaapzakken en uiteraard kleding, badhanddoeken enzovoorts.
In een Volkswagen zat de motor achterin , voorin was een bagageruimte en achter de achterbank was de zogenaamde kattenbak.
Mijn moeder was erg bezorgd dat we in Frankrijk geen goed eten konden kopen dus in de kattenbak lagen twee grote zakken aardappelen, blikjes gecondenseerde melk, conservenblikken met groenten en vlees, pakken koffie en pakken thee, koekjes en kaas.. En daarmee was de kattenbak dus vol. Nee, mijn moeder vertrouwde het Franse eten voor geen cent.
De achterbank kon naar voren geklapt worden en als je hem weer rechtop zette zat hij met twee dikke elastieken bevestigd aan haakjes. Op de achterbank lagen twee slaapzakken uitgespreid dus die namen verder geen plaats in. De tent met toebehoren ging voorin met de luchtbedden en de overgebleven slaapzakken en op de imperiaal stonden twee koffers. Tussen de passagiers op de achterbank stond nog een boodschappentas.
De auto werd de avond tevoren helemaal gepakt en om 7 uur in de ochtend reden we weg. Het was zaterdag dus het was niet druk op de weg. De eerste nacht zouden we stoppen in de buurt van Parijs, daar de tent opzetten om te overnachten, de volgende dag reden we dan naar Dyon, ook daar een overnachting en de volgende dag door naar de camping aan de Rivièra.
Bij Rotterdam ging het al direct verkeerd, mijn vader moest vol in de remmen, de achterbank was niet vastgezet , mijn broer en ik schoten naar voren, de achterbank ook, dus alle rotzooi uit de kattenbak kwam naar voren.
De auto moest aan de kant, mijn broer en ik moesten eruit terwijl mijn ouders steggelden over de schuldvraag. Ik geloof dat mijn vader het liefst dat incident had aangegrepen om direct terug te keren maar met een gezicht van ikheberzwaardepestinmaarikzegniets richtte hij de kattenbak opnieuw in en toen konden we verder.
Althans dat dachten we. We werden gepasseerd door een auto die toeterde en driftig wees naar het dak van onze auto. En weer moesten we aan de kant. Het bleek dat mijn vader´s colbertjasje nog op de imperiaal lag. Hij had dat uitgetrokken toen hij bezig was met de rotzooi uit de kattenbak.
Gelukkig verliep de verdere reis zonder incidenten. Nou ja, op de camping bij Parijs struikelde mijn moeder over een tentharing en moest de EHBO koffer eraan te pas komen. Ik verbond mijn moeders voet terwijl mijn vader de tentharing uitschold. Het was voor hem genoeg geweest die dag en de tentharing kreeg de volle laag. Maar goed, na een goede nachtrust gingen we weer verder richting Dyon. We kwamen nog langs Grasse, daar zijn we ook gestopt en Montélimar waar we nougat hebben gekocht.
Maar toen we uiteindelijk bij de azuurblauwe zee arriveerden kon de vakantie niet meer kapot en reden we langs de kust naar Menton.
Wordt nog eens een keer vervolgd....

donderdag 26 februari 2009

Crème de légumes.


Regelmatig onderwerp ik me aan het Grote Gezondheids Offensief, ook wel genoemd het GGO.
Ik ga hier niemand lastig vallen met de achterliggende gedachte en de regelmaat van mijn onderwerping maar je kunt er zeker van zijn dat als ik het doe dat het grondig gebeurt.
Mijn eerste zorg was hoe ik genoeg groente binnen zou kunnen krijgen. Minimaal 2 ons is de aanbevolen hoeveelheid.
Echt opgetogen van groentesap uit de sapcentrifuge ben ik niet. Als het moet wil ik best een glas wortelsap drinken maar ik wilde dat je het ergens versgeperst zou kunnen kopen.
Het schoonmaken van een sapcentrifuge is een rotklus en ik heb daar echt niet elke dag zin in.
Ik heb wel een staafmixer. Correctie, ik heb er twee. Nog wel. Knipoog naar Ben.
Elke dag haal ik groente en voor de lunch snijd ik de helft fijn en laat het heel even koken in wat groentebouillon tot het beetgaar is. Ik doe er wat creme fraiche bij en soms wat blauwaderkaas en dan gaat de staafmixer erin. Dat moet je wel met beleid doen. Altijd zorgen dat het onderste gedeelte van je staafmixer onder de massa blijft anders wordt het een smeerboel. The ceiling is the limit, echt waar.
Als alles dan naar wens is verlopen heb je een kom zelfgemaakte dunne groentepuree, waar je evt nog wat kruiden overheen kunt snipperen. Ik vind het erg lekker met blauwaderkaas.
Vandaag had ik bloemkool met verse doperwtjes. Crème de choux-fleur et de petits-poids.
Ik heb nog niet geprobeerd of het koud ook lekker is.

De volgende fase is het fruit. Ik doe gewoon wat vruchten in een heel klein blendertje dat ik eens bij Blokker heb gekocht. Eén minuutje draaien en dan kun je aan het fruit. Dit kan evt ook met de staafmixer en een hoge smalle kom.
Als ik dat dan weggewerkt heb vind ik dat ik weer aan de minimale gezondheidseisen van de dag heb voldaan. Ik ga dan niet los op chocolade en chips maar ik voel me dan niet bezwaard als ik mijn bord niet leeggegeten heb

dinsdag 24 februari 2009

Over pillen gesproken


Over pillen ben ik nog niet uitgepraat. Vorige week was ik voor een controle bezoek bij de longarts.
Op de foto bleek dat er weer een ontsteking in mijn longen zat dus húp weer een nieuwe anti-biotica kuur van 14 dagen (Avelox) en een Prednison kuur.
Eerst een kuur van 20 Mg dagelijks zolang ik de anti-biotica slik en daarna nog een tijd 5 Mg per dag.
Maar toen was ik er nog niet. Omdat Prednison osteoperose kan veroorzaken krijg ik Calicichew-D3 forte (kalktabletten) en Actonel, dat is een botopbouwer.
Die Actonel moet je staand of zittend innemen, zo stond er op het etiket van de apotheker. Tot een half uur na inname mag ik ook niet gaan liggen. (Ik las in de bijsluiter dat dat is opdat die pil zo snel mogelijk door je slokdarm gaat)
En omdat al deze medicijnen maagklachten kunnen veroorzaken zat er ook nog een maagbeschermer bij.
In de bijsluiter stond dat je daar ook maagklachten van kon krijgen. Ach ja..

Je kunt in ieder geval niet zeggen dat het niet grondig wordt aangepakt.

vrijdag 13 februari 2009

Het Grote Genieten


Deze week stond er in de Varagids een advertentie voor een nieuw soort pil. Normaal word ik daar niet warm of koud van. Maar dit is echt geweldig!
De pil heet Neutricept:
U kijkt graag televisie. Na werk, school of gewoon wanneer u zin hebt. Maar u bent ook kritisch. Veel programma's spreken u niet aan en u kunt daardoor niet altijd ontspannen van televisie genieten.
Neutricept helpt u daarbij. Met Neutricept geniet u altijd optimaal van televisie, waar u ook naar kijkt.
Die laatste zin vind ik heel intrigerend vooral dat wààr u ook naar kijkt. Want dat houdt in dat wat je ook voorgeschoteld krijgt allemaal niet uitmaakt want je geniet er optimaal van. Laat ons eens kijken: Fiets 'em derin. Dat heb ik altijd tenenkrommend gevonden, daar kan ik nu van gaan genieten. The Bold and the Beautiful, GTST en last but not least: RTL boulevard.
Het Grote Genieten kan zó gaan beginnen. Heeft je partner geen zin om te kijken waar jij naar kijkt? Geen probleem. je gooit een pil in zijn/haar koffie en het probleem is opgelost.
Hadden we dat maar eerder gehad, veel echtelijke ruzies hadden voorkomen kunnen worden.

Toch blijf ik wel met één probleem zitten. Als ik ooit aangetroffen word bij het kijken naar Korenslag of het Elfde Uur en het lijkt alsof ik zelfs daárvan geniet dan wil ik dat me die pilletjes worden afgenomen en dat ik weggesleept word van de TV.
Er zíjn tenslotte grenzen!

donderdag 5 februari 2009

Niets mis mee.


Voor het geval u zich afvraagt wie dit is, dit is Peter van de Vorst. Is daar wat mis mee? Welnee, het is een aardige jongen , een brave en lieve jongen zelfs.
Je kunt dat ook zien op de foto, hij heeft zo'n guitige blik in zijn ogen, vindt u ook niet?
Hij heeft politicologie gestudeerd en werd daarna verslaggever bij de Gay Krant.
Tegenwoordig zit hij samen met Albert Verlinde, onze nationale roddelkont als sidekick in het programma RTL Boulevard, een programma waarin je kunt zien wat er echt belangrijk is in de wereld.
Onze Peter van de Vorst heeft het geschopt tot Royalty deskundige. En in die hoedanigheid mag hij aanzitten bij RTL Boulevard als we weer eens getracteerd worden op het laatste nieuws uit de wereld der sterren.
Ook Bram Moszkowicz maakt daar regelmatig zijn opwachting. Oh ja, en niet te vergeten Peter R. de Vries en John van de Heuvel, misdaadverslaggevers.
Ik heb me vaak afgevraagd hoe je Royalty deskundige wordt. Gluren en stalken, zoiets moet het wel zijn. Ik las in de Vara gids van 17 januari dat hij bezig is aan een biografie van PWA. Ook heeel belangrijk natuurlijk.
Wel weggegooid geld, die studie Politicologie.

dinsdag 3 februari 2009

Vrouwenbesnijdenis.


Vorige week sprak Jet Bussemakers bij Nova over het mogelijk maken van het bestraffen van ouders als zij hun dochters in het land van herkomst laten besnijden.
De ingreep zou noodzakelijk zijn om de seksuele verlangens van vrouwen te beteugelen. Onbesneden vrouwen worden losbandig en brengen mannen in verleiding waardoor de stabiliteit van de samenleving in gevaar wordt gebracht, zo luidt de veelgehoorde verklaring.
Wat is de stabiliteit van de samenleving dan waard als je die moet bereiken door een groot gedeelte van diezelfde samenleving te onderdrukken?
Het lijkt mij meer op een poging om een rationele verklaring te geven voor het feit dat je vrouwen als inferieure wezens ziet, noodzakelijk voor het voortbestaan van de soort maar meer ook niet.
Het lijkt er ook op dat vrouwen in die samenlevingen zich erin geschikt hebben dat ze nauwelijks rechten hebben en dat ze afschuwelijk verminkt worden om uit te sluiten dat ze ooit sexuele verlangens zullen hebben.
Besnijdenis komt in ongeveer 28 landen voor, dus niet alleen in Soedan en Somalië maar ook in landen in het Midden-Oosten, Azië en Indonesié.
De vrouwen verzetten zich daar veelal niet tegen omdat er een kans is dat ze verstoten worden of dat ze geen geschikte huwelijkspartner kunnen vinden.
Vrouwenbesnijdenis wordt niet genoemd in de Koran : het hoort ook niet tot de Islam al zijn de families waarin de vrouwen besneden worden wel Islamitisch.
Vrouwenbesnijdenis, ook wel bekend als opzettelijke genitale verminking, is gemeengoed in Egypte. Naar schatting is 95 procent van de vrouwen van vijftien jaar en ouder besneden, zo blijkt uit het meest recente volkingsonderzoek, de Demographic Health Survey van 2005. Vrouwenbesnijdenis in Egypte betekent veelal een incisie of gedeeltelijke afsnijding van de clitoris. De zogenaamde faraonische besnijdenis waarbij de schaamlippen worden weggesneden en de vagina, op een plasgaatje na, wordt dichtgenaaid, komt in Egypte nauwelijks voor. In Soedan en Somalië wel.
Aan het woord kwam een besneden jonge vrouw die vertelde dat har besnijdenis zonder verdoving plaatsvond en dat ze daar vreselijke pijnen aan had overgehouden bij het plassen. Een operatie in Nederland had daar een einde aan gemaakt.
Zij vroeg zich of men in het westen niets kon doen om aan die vreselijke toestanden een einde te maken.
Jet Bussemaker wil dat de ouders van meisjes die naar het (risico)land van herkomst gaan een contract laten lezen en ondertekenen waarin staat dat het in Nederland strafbaar is om meisjes te besnijden. Vervolgens wil ze alleen een medisch onderzoek voor meisjes bij wie er een risico bestaat dat ze besneden worden. Dit zou dan moeten blijken via een meldpunt.
Dit in tegenstelling tot de VVD die wil dat elk meisje dat naar een risicoland gaat bij terugkomst onderzocht wordt.
Het laatste lijkt me heel effectief al vraag ik me af of dat jaar in jaar uit , het hele jaar door, vol te houden is.
Volgens Jet Bussemaker werkt het systeem van het ondertekenen van die contracten goed in Frankrijk en zou het hier ook moeten werken.
De tijd zal het leren.


Citaten zijn overgenomen van de website van de wereldomroep.

vrijdag 30 januari 2009

De schooltandarts.


In het jaar dat ik in de eerste klas van de Lagere School zat maakte ik ook kennis met het verschijnsel schooltandarts.
Twee keer per jaar werd de rust verstoord doordat er twee vrouwen binnenkwamen met een witte verpleegstersschort en een soort koffer.
De vrouwen keken streng en zagen er niet erg toeschietelijk uit dus dat beloofde niet veel goeds.
Ze legden twee bakjes neer op de tafel van de meester en een pak kaarten met daarop een afdruk van een gebit. In het éne bakje zaten kleine ronde spiegeltjes aan een steel en een soort haakjes, ook aan een steel: het andere bakje was leeg. Dat bakje was, zo bleek,voor de gebruikte spiegeltjes en haakjes.
Eén voor één moesten we naar de tafel toe, onze naam werd gevraagd, daarna moesten we onze mond opendoen. De ene vrouw keek met zo'n spiegeltje in je mond en morrelde wat rond met een haakje, vervolgens mompelde ze iets onverstaanbaars waarop de andere vrouw begon te schrijven op een kaart. De hele klas werd op die manier afgewerkt en toen ze verdwenen gingen we weer verder met de les.
De meester vertelde dat de kinderen bij wie gaatjes waren gevonden naar de schooltandarts moesten in de Doornstraat, alleen wist hij niet wie die kinderen waren.
Iedereen had natuurlijk wel van oudere leerlingen gehoord over de verschrikkingen van de schooltandarts en de martelende onzekerheid of je inderdaad een gaatje had maakte dat je heel nerveus werd als er iemand het klaslokaal binnenkwam. Op ieder moment kon er iemand binnen komen die met het slechte nieuws kwam dat je de volgende dag mee moest naar de Doornstraat.
De eerste twee keren had ik geluk, er waren geen gaatjes maar de derde keer moest ik er aan geloven. Op de dag dat het ging gebeuren werd ik wakker met buikpijn. Ik kwam op school en daar bleek dat ik niet de enige was met buikpijn van de zenuwen. Onze klas werd overgenomen door een andere meester en wij wandelden met onze eigen meester naar de Doornstraat. Het was een half uur lopen.
De tandarts zat in een grote ruimte en om de stoel zat een wit gordijn zodat je niet gezien werd als je in de tandartsstoel zat.
Maar gehoord werd je wel! Eén van de kinderen voor mij huilde en die werd heel bars toegesproken. Ik besloot om geen spier te vertrekken hoeveel pijn het ook zou doen.
Toen ik aan de beurt was zag ik pas echt wat me te wachten stond maar vluchten was geen optie, dus ik ging zitten, deed mijn mond open en beleefde voor de eerste keer de pijn van het boren in een kies met een boor die door een draad werd aangedreven. Het was nog erger dan ik had verwacht. Gelukkig was het een klein gaatje en duurde het niet al te lang. Ik voelde me wel behoorlijk genomen en ik was best bang voor die twee krengen en die chagrijnige barse vent.
Je bent erg flink", zei een vrouw en daarna mocht ik weer bij mijn klasgenootjes gaan zitten. God, wat was ik opgelucht dat het voorbij was!
Dit drame heeft zich nog een aantal keren herhaald en ik verzuchtte vaak dat het leven leuk was als je maar nooit naar de tandarts hoefde.
Gelukkig zijn er nu andere technieken, de tandartsen zijn vriendelijker, maar ik denk dat veel mensen van mijn generatie dankzij de schooltandarts een angst voor de tandarts hebben.
Het heeft bij mij in ieder geval een aardig tijdje geduurd voordat ik er overheen was.

woensdag 28 januari 2009

Alweer vegetarisch.

Omdat het met de bookmarks wat rommelig begon te worden zocht ik naar een methode om alle verzamelde links naar websites en blogs met vegetarische recepten een beetje te ordenen.
Een gedeelte van de verzameling komt van Ben waarvoor mijn dank.
De beste manier om ze bij elkaar te zetten leek mij om er een soort portal van te maken zoals je ook wel ziet bij startpagina.nl. Wat het uiteindelijk is geworden kunnen jullie hier vonden.
Ik houd me aanbevolen voor aanvullingen.

zondag 25 januari 2009

De stadsaanplakker.

woensdag 21 januari 2009

Slimming


Nee, dit gaat niet over afvallen maar over iets héél anders.
Een stukje op het weblog van Jetty bracht me op een link en toen ik dat las stonden mijn haren bijna recht overeind.
De nieuwste rage: je neemt een tampon en een schaaltje met drie glaasjes wodka, je legt de tampon in de wodka. En dan? Absorberen maar!
Als de tampon vol is getrokken met wodka kan een vrouw de tampon vaginaal inbrengen en een man anaal.
Ik denk niet dat ik verder wil weten hoe zo'n man dat doet want het lijkt me niet gemakkelijk. Misschien brengt een tonic-stamper uitkomst.
En waarom zou je zoiets willen doen? Het schijnt dat je er verschrikkelijk dronken van wordt.
Voor de prijs van één tampon en drie glaasjes wodka kun je zo'n kans niet aan je voorbij laten gaan, natuurlijk.
De alcohol wordt direct in je bloed opgenomen dus van het ene op het andere moment ben je liederlijk dronken en doordat je de alcohol niet binnen krijgt kun je er ook niet dik van worden.
Dat is natuurlijk ook mooi meegenomen.
De rage is inmiddels ook tot Nederland doorgedrongen en er schijnen zelfs al feestjes te worden georganiseerd waar je gezamenlijk deze genoeglijke bezigheid kunt beoefenen.
Het leven wordt steeds leuker!

zondag 18 januari 2009

Let's fight again.

-Zeg lieverd.
-Ja?
-Wat zitten we hier gezellig he?
-Ja, zal ik een glaasje wijn inschenken?
-Doe dat. Een rode wijn graag.
-Zullen we wat herinneringen op gaan halen?
-Kunnen we niet iets anders doen? Als we herinneringen op gaan halen krijgen we altijd ruzie.
-Hoe zou dat toch komen denk je?
-Geen idee, het ligt vast niet aan mij.
-Ruzie maak je niet in je eentje schat. Daarvoor moet je met minstens twee personen zijn.
-Dat weet ik ook wel maar soms zeg je van die vervelende dingen.
-Oh, geef eens een voorbeeld?
-Nou bv als het zondag is en ik zit lekker op de bank naar sport te kijken begin jij opeens over een deur die nog geverfd moet worden of iets dat nodig opgehangen moet worden. je weet dat ik daar geïrriteerd over raak.
-Maar als ik het over dat soort dingen heb is het meestal ook wel nodig dat het gebeurt. Als jij dan met je luie kont naar de tv zit te kijken erger ik me aan die ongeverfde deur of dat boekenrekje dat nog steeds niet opgehangen is.
-Mag ik alsjeblieft op zondag naar sport kijken zonder lastig gevallen te worden over deuren en boekenrekjes? Ga lekker zelf die deur verven en dat stomme boekenrekje ophangen, je bent toch zo geëmancipeerd?
-Verdomme nog aan toe, als ik eens een keer iets verf dan zeur je over dat het niet goed gedaan is. Dan vergaat je de lust wel.
-Dan moet je het ook goed doen! En ga nou niet zitten janken, het is hier altijd gezeur en gezeik. Ik ga naar boven hoor, de gezelligheid is hier weer ver te zoeken!!

zondag 11 januari 2009

Maar wat ze nú hebben verzonnen?

Zoals veel Nederlanders draag ik de Hema een warm hart toe. Ik kan me ook geen bestaan voorstellen zonder Hema, niet dat ik daar de deur plat loop maar de Hema is er altijd geweest naar mijn gevoel.
Heel lekkere ijsjes hadden ze, vanille ijs dat even in de warme chocolade werd gedoopt als je vijf cent extra betaalde. Mijn moeder kocht er koekjes en kaas.
In de loop der jaren heeft het assortiment zich erg uitgebreid en is het een ècht warenhuis geworden.
Het is gewoon reuze handig om zo'n filiaal dichtbij te hebben, je vergeet iets bij de supermarkt, een fles wijn bijvoorbeeld en hùp, even de Hema in.


Tot mijn verbazing kwam ik gisteren op een site terecht waar werd aangekondigd dat er een musical wordt geschreven over de Hema. Ik houd niet zo heel erg van musicals, al ben ik wel naar Hair en Oh Calcutta geweest, maar ik heb geen belangstelling voor de musicals die door Joop van den Ende gepromoot worden, die maakt van alles een musical. Meestal zijn het flauwe verhaaltjes en de muziek is ook niet echt mijn smaak.
Ik weet natuurlijk niet of hij achter die Hema musical zit maar dat blijkt dan nog wel.
Het kàn gewoon heel leuk worden, ik zie in gedachten al een danse macabre van als rookworst uitgedoste dansers die op de muziek van Saint-Saëns door de de winkelstellingen dansen.
Door de muziek krijgt het dan nog iets cultureels mee en dat is in deze tijd van culturele armoe mooi meegenomen.
De Hema heeft ook al een keer laten zien door dat project El Hema dat ze ook openstaan voor de multi-culturele samenleving dus dat kan dan ook mooi in die musical een rol spelen.
Het is toch reuze leuk dat een bedrijf met als naam Hollandse Eenheidsprijzen Maatschappij zo'n open blik heeft.voor de samenstelling van onze samenleving?
Ik begin steeds enthousiaster te worden! Er moeten een paar ijzersterke songs worden geschreven en voor het slotlied gebruiken we de tekst : De Hema is van ons allemaal!

dinsdag 6 januari 2009

Geen doden en maar twee gewonden.

Vroeger toen mijn zoon nog een zoontje was wilde hij lid worden van de plaatselijke voetbalclub.
Als goede ouder bracht ik hem weg achterop de fiets en natuurlljk keek ik naar zijn voetbalprestaties. Het was al snel duidelijk dat een voetbalcarriëre er niet echt in zat maar hij had plezier en daar ging het om.
Als je dan op zo'n bankje langs de lijn zat leerde je ook de ouders van de andere voetballertjes kennen.
Behoorlijk fanatiek waren sommige van die ouders, iets te fanatiek voor mij. Als er een doelpunt gescoord werd, was het een enorm gejuich en gejoel. Er werd geschreeuwd en aangemoedigd, soms werden er dingen geroepen die mijns inziens niet door de beugel konden zoals: stamp hem in de grond of trap hem dan tegen zijn schenen.
Tijdens één van die schreeuwpartijen werd de vrouw die naast mij zat zo enthousiast dat ze met haar armen begon te zwaaien, ze vergat daarbij dat ze een broodje kroket in haar rechterhand had. Gelukkig zag ik het broodje aankomen en ik kon nog net voorkomen dat ik het in mijn oog kreeg. Er zat alleen wat mosterd in mijn haar maar een kniesoor die op dat soort dingen let.
Toen de jongetjes zo'n jaar tegen elkaar gespeeld hadden kwam iemand op het idee dat het reuze leuk zou zijn als de moeders tegen de moeders van een ander elftal zouden spelen.
Of ik mee wilde doen? 'Ja maar, ik kan helemaal niet voetballen' probeerde ik nog.
Het gaf allemaal niets want de andere vrouwen konden ook niet voetballen dus het was echt alleen voor de lol.
Zoonlief drong ook heel erg aan en ik gaf toe.
Om het toch nog een beetje op voetbal te laten lijken kregen we nog wat training en op een zomeravond was het zover.
Het had overdag geregend en er stond modder op het veld, een feestelijk begin van wat komen ging.
De voetbalspullen hadden we geleend van de vaders en het zag er prima uit.
We werden aangekondigd: de moeders van de welpjes van SV Voorburg tegen de moeders van de welpjes van Tonegido. Applaus!
De meiden van Tonegido gingen er direct met volle kracht tegenaan en toen ik 20 minuten had rondgedraafd als middenvelder kwam de bal mijn kant op, gevolgd door een speelster van de tegenpartij. Ik was vastbesloten om die bal een flinke trap te geven maar mijn tegenspeelster bleek vastbesloten om dat te voorkomen.
We waren op een nogal modderig deel van het veld en ze trok mij aan mijn haar, ik voelde dat ik uit ging glijden en ik zei tegen mezelf: ik onderuit? Dan jij ook. Ik trok ook eens
flink aan haar haar. We eindigden samen in de modder. We kregen ook een gele kaart. Er werd natuurlijk gewoon doorgespeeld en een paar minuten later liepen twee dames zo hard tegen elkaar op dat één van de twee moest worden afgevoerd met een ambulance.
Dat was wel even schrikken natuurlijk maar toen ze weg was ging de wedstrijd weer gewoon door.
De tweede keer dat de bal mijn kant op kwam vloog hij vrij hard richting mijn hoofd. Ik ving de bal op en ik was daar eigenlijk best trots op maar nee, dat was niets om trots op te zijn, dat was hands.
Het werd een strafschop. Onze keepster wist de bal tegen te houden maar ze kermde van de pijn. Zij werd door haar man naar het ziekenhuis gebracht, later bleek ze haar arm gebroken te hebben.
De pret werd verstoord doordat er een onweersbui kwam aanzetten en we moesten van het veld af. De wedstrijd werd verder afgelast.
Toen de bui over was ben ik met mijn zoon naar huis gefietst. De modder zat nog in mijn haren en toen ik thuis arriveerde stond de buurvrouw naast haar auto en zei: 'wat heb jij nou gedaan? '
'Ik heb gevoetbald' zei ik niet zonder enige trots.
'Zo te zien heb je erg veel plezier gehad', zei ze.
Ik antwoordde: ' ja hoor , het was geweldig, geen doden en maar twee gewonden. '

zondag 4 januari 2009

Rituelen

Gisteren zat ik in afwachting van het programma van Roseanne Barr te kijken naar Ned1 waar Marc Marie Huybrechts bezig was met een cabaretprogramma.
Nou wil ik het niet over Marc Marie Huybechts hebben, ik kende hem eigenlijk alleen als de sidekick met de piepstem in De Wereld Draait Door.
Hij gebruikte op een gegeven moment het woord: snuffelkatholiek.
Ik kom uit een gezin met een Ned Hervormde moeder en een atheïstische vader die toch hadden besloten om hun kinderen een Ned Hervormde opvoeding te geven.
Dat is jammerlijk mislukt want zowel mijn broer als ik zijn alletwee atheïst geworden. Ik was er wat eerder bij dan mijn broer maar ik verdenk hem ervan dat hij langer op zondagsschool is gebeleven omdat hij verliefd was op een meisje dat daar ook naar toeging.
Ik vond de kerk saai en de zondagsschool ook, zo'n hervormde kerkdienst is heel eenvoudig zonder enige poppenkast of in mijn ogen mysterieuze rituelen.
En die mysterieuze rituelen vond ik heel erg boeiend, er woonde een katholiek jongetje, Loekie, een paar huizen verderop en daar vroeg ik van alles aan over de diensten in de katholieke kerk. Eigenlijk had ik toen dolgraag eens zo'n katholieke dienst meegemaakt en van Loekie's ouders had ik wel een keer meegemogen maar mijn ouders staken daar een stokje voor.
Wij hadden geen televisie thuis dus ik kon ook niet op de televisie een kerkdienst zien.
Ik sprak erover met Petra, een vriendinnetje van me en zij vertelde me dat de katholieke kerk op werkdagen gewoon open was en dat je daar dan gewoon naar binnen kon.
Ze zei me dat je dan wel een sjaaltje om moest doen maar ze had me van alles wijs kunnen maken. En dat deed ze ook.
De sjaaltjes moesten in het wijwater worden gedompeld en we moesten ons gezicht afdeppen met het sjaaltje. Daarna met wat wijwater een kruisje slaan en toen gingen we giechelend naar binnen. Ik keek mijn ogen uit, vergeleken met het eenvoudige
interieur van een protestantse kerk was dit een een kerk vol pracht en praal.
Helaas duurde de vreugde niet lang want briesend kwam een pastoor op ons af. Wat we in de kerk deden, wilde hij weten.
Geheel naar waarheid vertelden we dat we gewoon wilden rondkijken. Dat hadden we beter niet kunnen zeggen want er volgde een lange preek. We mochten niet zomaar als niet katholieke meisjes Gods huis binnen komen om daar een beetje rond te kijken.
Hij wilde onze namen, adressen en telefoonnummers hebben dan zou hij onze ouders wel eens inlichten.
Ik heb er nooit meer iets van gehoord, hij heeft òf niet gebeld òf mijn ouders vcnden het vergrijp niet ernstig.genoeg om mij erover te onderhouden.
Ik heb er behoorlijk over in gezeten want aan de bulderende stem van die pastoor te horen hadden we ons ernstig misdragen en ik was bang dat ik ongenadig op mijn donder zou krijgen als mijn ouders het hoorden.
Niet lang daarna kregen wij een tv en kon ik een katholieke kerkdienst op de tv volgen. De rituelen hebben me mijn hele leven geboeid en ik kan me voorstellen dat als je je geloof in God kwijtraakt je dan nog best die rituelen zal missen.

Ik begijp nu ook wat Marc Marie Huybrechts bedoelde met het woord: snuffelkatholiek. Ik denk dat als ik katholiek was opgegroeid ik ook een snuffelkatholiek zou zijn geworden. Geen God, wel rituelen.

zaterdag 3 januari 2009

Een kattig mens



-Goedemiddag mevrouw mag ik u iets vragen?
-Ja hoor,dat is zeker naar aanleiding van mijn tv programma dat volgende week begint?
-Inderdaad, er wordt van u beweerd dat u katten temt.
-Zo zou ik dat niet willen uitdrukken meneer, ik noem mezelf kattenfluisteraar.
-Wat moet ik me daar dan bij voorstellen?
-Wel, als uw kat u niet begrijpt of u begrijpt uw kat niet dan kan ik u en uw kat nader tot elkaar brengen. Een soort Nearer my Cat to Thee,
-Hoe doet u dat dan?
-Ik communiceer met de kat en vertel hem bijvoorbeeld dat het niet aardig is om in de badkamer te gaan zitten wachten tot je uitglijdt in het bad over het stuk zeep dat erin is gevallen.
-Gebeurt dat zo vaak dan?
-Nou, niet zo vaak, wat vaker gebeurt is dat als u de ontbijttafel even verlaat de kat zich meester maakt van de plakjes zalm die u zo zorgvuldig op uw broodje hebt gedrapeerd.
Zo'n kat moet dan bijgebracht worden dat stelen niet mag en al helemaal niet van zijn eigen baasje of bazinnetje.
-Hoe communiceert u dan met zo'n kat?
-Daar heb ik een speciaal zintuig voor, een soort kanaal waarover ik met de kat kan spreken in kattentaal.
-Spreekt de kat dan ook terug?
-Ja, als de kat zich bv onheus bejegend voelt laat hij dat me weten.
-Onheus bejegend?
-Ja meneer alles staat of valt met bejegening , als u bijvoorbeeld zelf heerlijk zit te eten met een vriendin en u scheept uw kat af met een goedkoop blikje voer van de Aldi voelt hij zich onheus bejegend. Hij wil dan ook iets lekkers hebben. Maar hij kan dat niet tegen u zeggen dus gaat hij uit wraak in de gordijnen hangen of hij geeft uw lievelingsstoel een mooi rustiek uiterlijk.
En soms kotst hij het tapijt onder met zo'n air van: ik kots waar ík dat wil. Of hij pist met opzet naast de kattenbak Zo maakt hij duidelijk dat hij anders behandeld wil worden.
-En dat laat die kat u allemaal weten via die eh... kattentaal?
-Jazeker, en met een paar consulten is meestal de relatie tussen de kat en het baasje of bazinnetje weer hersteld. Behalve als er nog dieper liggende trauma's naar boven komen, dan wil het wel eens wat langer duren.
-Dieper liggende trauma's zoals?
-Ach, dat kan van alles zijn, een gevecht met een andere kat of hond, het vuurwerk tijdens de jaarwisseling of bijvoorbeeld vallen van grote hoogte. We hebben dan nog een therapiesessie of twee en dan ia het allemaal weer goed.
Maar u kunt dat allemaal zien in mijn tv programma. Dat begint volgende week vrijdag om 20.00 op rtl2.

woensdag 31 december 2008

Alweer een jaar voorbij.


Voor alle lezers van dit blog hoop ik dat 2009 een mooi en gezond jaar mag worden. Voor Moos, Ibella en Hendrike hoop ik dat de behandelingen het komend jaar verlichting mogen brengen.

Happy Newyear

zondag 28 december 2008

Onderweg

Ik kon nog net in Alkmaar de trein inschieten met een grote kartonnen beker thee in mijn hand, het was zo'n trein met twee étages waar je altijd een trapje op of een trapje af moet om in een coupé te gaan zitten.
Het leek mij een wijs idee om dat maar niet te doen met een beker thee in mijn hand , de trein ging niet verder dan Haarlem en in het compartiment waar ik was ingestapt waren twee bankjes en wat klapstoeltjes.
Op de twee bankjes zaten twee oudere dames ,ik ging op één van de klapstoeltjes zitten en ik zette mijn beker thee op de grond om er canderel en melk in te doen.
De twee dames waren druk in gesprek. Ik besteedde er geen aandacht aan tot ik merkte dat één van de vrouwen wel verdomd hard praatte.
Ik keek op en zag dat zij een soort dragonder was, een zéér struise vrouw met een nogal vastberaden uitdrukking op haar gezicht.
Een no-nonsense type, kin naar voren en een triomfantelijke blik in haar ogen. Een echte battle axe. De andere vrouw was duidelijk zachtmoediger en had weinig in te brengen. De struise matrone ging steeds harder praten en langzaam ging het over in schreeuwen.
Ik overwoog nog om haar te vragen of ze wel een schreeuwvergunning had, maar het leek mij wijzer om het niet te doen. Daar zou alleen maar ruzie van komen en dit was toch wel een vrouw waarmee volgens mij niet te spotten viel. Ik besloot dus maar er het beste van te maken en het te zien als een vorm van entertainment.
Bij station Heiloo vroeg de zachtmoedige vrouw waar we nu waren en omdat ik dat traject uit mijn hoofd ken vertelde ik dat we nu in Heiloo stopten. Bij het volgende station keek ze me vragend aan dus ik vertelde dat we in Castricum waren.
Intussen werd het gesprek luidkeels voortgezet en kwam ik te weten dat de matrone de zachtmoedige vrouw had opgehaald in Heerhugowaard en dat ze samen naar Driehuis gingen naar het huis van de matrone: dat zou nog ongeveer drie kwartier duren en aan het eind van de rit wachtte ze dan een lekker kopje thee.
Ik schatte in dat ze dan in Beverwijk uit de trein zouden stappen dus ik bereidde me er op voor dat ik nog minstens tien minuten mee mocht genieten van het gesprek.
En zo kwam ik dus nog te weten dat de dikke dame anders altijd auto reed (hoe ze met zo'n lichaamsomvang nog in een auto paste begrijp ik ook niet) maar dat ze bang was voor gladheid en deze keer maar met de trein was gegaan.
En eenmaal thuis in Driehuis zou ze de laptop aanzetten want ze wilde iets laten zien. De zachtmoedige sputterde nog: 'ik dacht dat je een computer had?'
'Ách mens, een laptop ìs toch een computer,' was het vriendelijke weerwoord.
De zachtaardige vrouw keek me weer vragend aan want de trein stopte.'Uitgeest' zei ik.
'Óh ja, Uitgeest, dat zit er ook nog tussen,' sprak de dragonder. Ze ging verzitten en kermde dat haar rug zo'n pijn deed.
Dat belette haar niet om nog uitgebreid te vertellen dat ze de laatste tijd zo weinig thuis was dat Ben (whoever he is) tegenwoordig zei dat als je de directrice wilde spreken je tussen twaalf en één moest bellen want dan kwam ze thuis om te eten.
Inmiddels naderde de trein Beverwijk en met veel gesteun en gezucht kwam ze van de bank af, de dames wensten mij nog een goede reis.
'Nog een prettige middag,' wenste ik terug al had ik daar wat twijfels over.
'Dat gaat zeker lukken,' zei ze vastberaden en toen keerde de rust weer.

vrijdag 26 december 2008

donderdag 18 december 2008

Luisteraars.

Woensdag tijdens de uitreiking van deel I en deel II van het verzameld werk van Karel van het Reve zag ik een omslag liggen met drie audio cd's met opnames van het Karel van het Reve zelf tijdens welke hij Luisteraars leest, columns die hij schreef voor de Wereldomroep.
Ben vertelde mij dat dit ook was opgenomen in het verzameld werk en ik besloot van de koop af te zien.
Achteraf had ik daar spijt van want het horen van zijn stem zou na het lezen van wat werk van hem toch wel toegevoegde waarde hebben.
Op internet zag ik dat Selexyz Verwijs de cd's op voorraad had maar toen ik daar maandagmiddag heen ging bleek het enige exemplaar dat ze nog hadden al gereserveerd te zijn.
Maar ik heb ze besteld en ik kon ze vanmiddag afhalen.
Ik heb de eerste column al beluisterd en dat wordt genieten! Hij heeft een heel karakteristieke stem die ik direct herkende. Ik moet hem dus eerder gehoord hebben.

dinsdag 16 december 2008

Double D.


-Hoe was je naam ook weer?
-Ik heet Hadriana.
-Die naam bedoel ik niet, je hebt ook nog een andere naam, een bijnaam.
-Een bijnaam?
-Ja,een bijnaam.
-Oh, je bedoelt Dinah Daredevil?
-Ja, die bedoel ik, waarom noemen ze je zo?
-Omdat ik veel durf, denk ik.
-Durf je echt zoveel?
-Ik durf niet te vliegen.
-Maar je zei dat je zoveel durfde?
-Er zijn dingen die ik niet durf.
-Noem eens wat.
-Door de Velsertunnel rijden met mijn Smart.Eigenlijk durf ik helemaal niet op de grote weg met die Smart.
-Zijn er meer dingen die je niet durft?
-Nou, wat mij ook heel eng lijkt is bungee jumpen of tokkelen van de Euromast.
-Maar zijn er dan ook dingen die je wel durft?
-Ja hoor en dat wil je zeker graag weten?
-Liefst wel.
-Ik ben laatst op een zaterdagmiddag staand op mijn paard door de Kalverstraat gereden.
-Wow, toen had je zeker wel veel bekijks?
-Ja, de mensen stoven opzij toen ze me zagen. Tassen vielen op de grond en honden begonnen te blaffen.
-Dat kan ik me voorstellen.Waarom deed je dat eigenlijk?
-Het ging om een weddenschap, ik heb er duizend euro mee verdiend en een stukje in de krant waarin stond dat het winkelend publiek in de Kalverstraat werd opgeschrikt door een soort Dinah Daredevil die staande op haar paard door de Kalverstraat raasde.
-Ah, vandaar de naam.
-Inderdaad en ik mag nooit meer met een paard in de Kalverstraat komen.

vrijdag 12 december 2008

Karel van het Reve.


Er is natuurlijk al het één en ander geschreven over de borrel ter gelegenheid van de publicatie van de eerste twee delen van het verzameld werk van Karel van het Reve. Ik ben er ook geweest. Het leek ons leuk om Wouter te onmoeten en Ben wilde natuurlijk ook graag de eerste twee delen van het verzameld werk in ontvangst nemen. Dat was een cadeautje voor de mensen die mee hadden geholpen met het corrigeren.
Het was nog best een ingewikkelde reis, eerst van Egmond naar Alkmaar met de bus, vervolgens met de trein naar Amsterdam. Ben dacht eerst nog dat we wel zouden kunnen lopen naar de Herengracht maar halverwege het Damrak bleek al dat ik het in ieder geval niet zou kunnen redden.
We hadden intussen tot ons grote genoegen al een man gespot met een bloempot op zijn hoofd. In de bloempot zat een plant die betere tijden had gekend. Waarom je zo´n plant nog zou willen vervoeren is mij een raadsel en wat die bloempot op zijn hoofd deed weet de man alleen.
Dit soort dingen zie je toch alleen in Amsterdam.
Ben zag een fietstaxi en kwam op het idee om de reis voort te zetten per fietstaxi. Dat was een prima idee want op die manier kon hij rondkijken en nog wat van Amsterdam zien, dat was eigenlijk ook de reden dat we wilden gaan lopen.
Dus wij stapten in de fietstaxi. het was ijzig koud maar wel zeer de moeite waard. Ik had erg veel respect voor de meneer die fietste want hij had er flink de sokken in en trapte erop los alsof hij nooit anders had gedaan.
Na ongeveer tien minuten zette de fietstaxi ons af bij de Herengracht en we hoefden nog maar een klein stukje te lopen om bij het pand te komen waar de receptie plaatsvond.
Ik had me voorgenomen om heel veel foto´s te maken dus ik had mijn Canon spiegelreflex bij me en een klein Olympus cameraatje voor het geval er iets mis zou gaan.
Het leek mij leuk om wat foto´s te maken van Wouter en Ben samen en als het was toegestaan ook van de toespraken.
We waren een beetje vroeg en we zaten te wachten op Wouter. Tot ons grote plezier had Wouter Carla meegenomen en gelukkig was er nog even tijd om wat te praten voordat de toespraken begonnen.
Toen de eerste spreker het woord nam en ik een foto wilde maken weigerde mijn Canon dus ik moest wel verder met dat kleine cameraatje. maar er zijn toch nog een paar leuke foto´s uitgekomen. Geen kunstwerken maar gewoon kiekjes. Eén daarvan is hier te zien.
Op de valreep hebben we ook nog even kennis gemaakt met Ileen Montijn. Zij heeft een prachtige blog. Als je de link volgt kom je er vanzelf.

De reis was de moeite waard, ik ben blij dat Ben met mij de reis wel wilde maken , het was best een hele onderneming voor ons allebei maar voor hem in het bijzonder.
Het is geweldig om mensen te zien die je alleen van hun blogs kent en in het geval van Carla van haar website.
Carla maakt prachtige foto´s zoals je op haar website kunt zien. Ik ben een groot bewonderaar van haar.