maandag 30 juni 2008

Clinac

Vandaag was niet echt een goede dag. Om te beginnen had ik me in de bestralingstijd vergist; ik dacht dat ik om 14.30 bestraald moest worden maar dat bleek 15,45 te zijn.
Toen ik uit de bestralingsruimte kwam had ik daar mijn bril laten liggen en moest ik wachten tot degene na mij weg was zodat de radiologieassistent hem kon halen.
'Je was zeker bang dat je tegen de lamp zou lopen', zei hij.
Vandaag was officieël ook mijn laatste werkdag. Ik heb daar meer dan 29 jaar gewerkt en plotseling op een dag in maart was het afgelopen met mijn "glanzende" carriëre als eerste vrouwelijke systeem-analist op die afdeling. Hoewel de glans er de laatste 8 jaar er al behoorlijk af was.
Ze willen nog een afscheidsfeest organiseren. Ik heb er helemaal geen zin. Partir c'est mourir un peu. Het is wel goed zo.

vrijdag 27 juni 2008

Bestraling.

Nog zeven keer bestralen en dan zit het erop. Ik kan niet zeggen dat ik dat erg vind want het begint een beetje pijnlijk te worden. De littekens trekken erg en daardoor is mijn bewegingsvrijheid wat beperkt. Gisteren toen ik op de Silhouette werd bestraald had ik moeite mijn arm in de armsteun te leggen.
Ik weet niet waarom die machine zo genoemd is, de andere machine heet Clinac en die is nog maar twee jaar oud. Op de Silhouette werd ik acht jaar geleden ook bestraald.
Maar goed, het grootste gedeelte zit er nu op en op 8 juli is de laatste keer.
Ik zie het er niet van komen dat ik de Youp en de Vrij Nederland die in de wachtkamer liggen nog uit krijg want meestal kan ik direkt doorlopen naar de kleedkamer. De Opzij heb ik wel uitgelezen.
Ik vind het ook een beetje vreemd om in de wachtkamernog te gaan zitten lezen na het bestralen.
Dan lijkt het net alsof je thuis niets te lezen hebt. Niets is minder waar.

woensdag 25 juni 2008

Prorail/NS

Soms bedient de NS zich van mededelingen die de lachlust opwekken.
Zo stond er op het station in Alkmaar een mededeling dat er geen treinen reden op het baanvak Zoetermeer-Utrecht wegens een aanrijding met een voorwerp.
Nee, er werd niet vermeld welk voorwerp dat dan wel was.
Ik had het wel aardig gevonden om dat te weten.

Toen de trein moest vertrekken uit Uitgeest werd er over de intercom verteld dat we een kleine vertraging zouden hebben omdat er wegens een stuk plastic aan de bovenleiding maar op één spoor gereden kon worden en zodra de trein uit tegengestelde richting was gearriveerd in Uitgeest zouden wij vertrekken.
Een stuk plastic aan de bovenleiding? Hoe kwam dat daar, hoe groot was het?

maandag 16 juni 2008

Voetbal

Ik kom de laatste weken dagelijks langs deze flats op mijn weg naar het ziekenhuis.
Gisteren overdag hing die Turkse vlag er nog niet dus er was duidelijk iemand erg blij met de uitslag van gisteravond.

vrijdag 13 juni 2008

Red Hot Chili Peppers

Nee, die waren niet door de groenteboer gebracht maar die schalden door de luidsprekers in de kleedkamer van de bestralingsruimte. Californication zongen ze.
Vandaag was het de achtste bestraling. Dat betekent dat ik er nog 18 te gaan heb, maar het begint toch flink op te schieten. Morgen weer en dan ben ik er één dag vanaf.
Er liggen wel aardige bladen in de wachtruimte, ik zag Esquire, Avant-Garde, Cosmopolitan en Vrij Nederland naast alle ochtendkrantjes die je ook op stations vindt.


Als je zo in de wachtruimte zit ga je je afvragen waar al die mensen voor bestraald worden. Er lag op een van de stoelen een soort zwemband met een badstof hoes. Vijf minuten later kwam de eigenaresse van de zwemband uit het kleedhok en aan de manier van lopen zag ik waar ze ongeveer bestraald was. Aargh! Het zal je maar overkomen.

Dutch Driving

A first experience of driving in Holland can be positively bewildering But do not be dismayed. You are not an inferior driver. You have simply missed some elementary unwritten rules of the road.

Freeweeling Ways
  1. Drive as close to the car in front of you as possible.

  2. Change lanes constantly while driving. Roads are built from taxpayer's money. If you paid your taxes, it's your right to use as much of YOUR road as possible.

  3. At least two cars should go through each red light. Avoid, at all cost , reducing speed or stopping. Any brake-light indication combined with an amber or recently-red traffic signal will subject you to a barrage of stereophonic horn-blasting even though it is considerd vulgar to use the carhorn except in an emergency.

  4. If you witness a motorist driving through a red light, sound your horn violently in tribute while you visually scold the violator for his flagrant disrespect nof the law. Move alongside of him and pound your head with your right hand. Appropriate angry facial expressions, bouncing up and down on your seat.
    Yelling idioot (idiot), godverdomme! (God be damned) and klootzak (scrotum) are beneficial.
    Never mind the fact that you are more of a traffic hazard than he was as you accelerate, slow down and wander across the fast lane, concentrating on your gesticulating.

  5. If you are the first car to stop at a red light, do not expect to be able to see the traffic lights. Thanks to brilliant Dutch engineering, your car will be sitting directly under the lights. Just relax and rely on a honk or two from the car(s) behind you. Horns are guaranteed to sound if you not react instantly to the green light.
    Alternatively, step out of your car until the light changes. This at best is taken as an display of protest by the locals, and at worse is taken as an expression of your individuality.
    Both earn you much respect.

donderdag 12 juni 2008

Prachtige paprika's

Ze lagen er nog steeds (die paprika's) toen ik vanochtend bij Radiotherapie was. Eigenlijk is het niet zo leuk voor die groenteboer die misschien nu denkt dat zijn produkten versmaad worden.
Dus ik heb er vandaag , omdat ik de goedheid zelve ben, nog maar één meegenomen.

Na de bestraling moest ik naar de de arts voor controle. Ze legde me uit dat ze had berekend dat ik op één plek 4% bestraling tekort kwam en dat ik daarom een extra bestraling kreeg.
Ik zou eerst 25 dagen bestraald worden en jawel hoor 4 x 25 = 100, dus die 26e dag moet dat compenseren. Ik neem aan dat ze dan die ene plek de volle lading bestraling geeft.
Ik zal haar volgende week eens vragen hoe ze dat wil gaan doen.

Ze vertelde me dat ze extra voorzichtig met me was vanwege de eerdere bestralingen, kennelijk wordt er toch een stukje long meebestraald en ik moet direkt bellen als ik last krijg van hoesten.
Verder vond ze dat ik goed op mezelf moet passen dus ik ga maar niet van de Euromast tokkelen dit weekend.

woensdag 11 juni 2008

Bestraling

Vandaag was het computersysteem van het ziekenhuis weer op tilt. Ze hadden geprobeerd me te bellen maar ze bleken niet het goede GSM nummer te hebben. Het gevolg hiervan was dat ik voor de kat zijn viool naar het ziekenhuis ben gereden en direkt weer terug naar huis kon.
Ik moest ook wel naar huis want onderweg naar het ziekenhuis ontdekte ik dat ik mijn portemonnee was vergeten. Tot mijn grote vreugde vond ik nog wat wisselgeld in het laatje van mijn Smart anders had ik niet eens het parkeren kunnen betalen.
Zaterdag moet ik de bestraling van vandaag inhalen.
Een lichtpuntje was dat ik mijn kamergenootje uit het ziekenhuis tegenkwam die net een infuus met Herceptin had gekregen.
Omdat ik op tijd wilde zijn voor de bestraling (sic) kon ik helaas maar een paar woorden met haar wisselen.
Eén van de bestraalden is een groenteboer en hij neemt op woensdag altijd iets mee voor zijn medemensen die ook bestraald worden. De vorige week had ik een bakje Roma tomaatjes van hem gekregen en deze keer stond er een enorme doos met paprika's.
De assistenten vroegen of ik ze mee wilde nemen omdat er niemand meer zou komen maar ik wist niet wat ik met 40 paprika's aan zou moeten dus ik heb er, bescheiden als ik ben, eentje genomen.
Maar het was wel een tweede lichtpuntje.

maandag 9 juni 2008

Cloggies


Sommige mensen zien overal handel in. Mocht je je afvragen wat dit is, wel dit is een USB-stick. Er is duidelijk niet over nagedacht. USB poorten zitten altijd vlak onder elkaar en als je deze klomp in je PC of laptop doet kun je de andere USB poorten niet meer gebruiken.
Afgekeurd dus. Dames en heren ontwerpers, terug naar de tekentafel.

zaterdag 7 juni 2008

Linux revisited

Vanochtend was ik heel vroeg op, normaal ben ik moeilijk wakker te krijgen maar ik was om half zeven klaarwakker.
Ik vond een mailtje in mijn box met daarin een link naar een site waar je Dreamlinux kunt downloaden.
Dreamlinux kun je starten vanaf een USB stick, die kun je gewoon meenemen en dan heb je altijd je eigen Linux bij je met je lievelingsprogramma's.

http://www.dreamlinux.com.br/

woensdag 4 juni 2008

Bestraling

Vandaag ben ik voor de tweede keer bestraald. Het gedoe eromheen neemt meer tijd in beslag dan het bestralen zelf.
Het apparaat op de foto heet de Clinax.
Aan de hand van de tekeningen op je huid kunnen de radiologieassistenten precies zien wat het te bestralen gebied is en met behulp van de computer kunnen ze de stand van het apparaat bepalen.
Je wordt op de tafel gelegd, dan ga je omhoog en je wordt tussen de bovenkant en het witte plankier geschoven.
Op de monitoren kun je zien wat er allemaal gebeurt. Linksboven zit een foto van je gezicht en een foto van het te bestralen gebied. De foto van je gezicht is om zeker te zijn dat ze de berekeningn van de juiste persoon hebben.
In mijn geval wordt er niet loodrecht bestraald maar wat zij schampend noemen. Dit is om te voorkomen dat er een stuk long wordt meebestraald en dat is wel zo prettig als je maar weinig longcapaciteit hebt. Er wordt vier keer bestraald, een keer voor de lymfklieren in mijn hals, een keer voor de lymfklieren in mijn zij en het liiteken van de operatie wordt bestraald, een keer in mijn oksel en het litteken op de plaats van mijn borst.

Tot nu toe heb ik er weinig van gemerkt., het litteken trekt een beetje maar het is niet pijnlijk. Wel komt er nog een extra bestraling bij, dat had de radiologe bepaald en ze zou het donderdag met mij bespreken. Die 26e keer kan er dan ook nog wel bij als je dan toch bezig bent.

dinsdag 27 mei 2008

Betekenen

Vanmiddag ben ik betekend op de afdeling Radiologie. Ik moest in een klein hokje mijn bovenkleding uittrekken en toen werd ik gehaald om onder de simulator te gaan liggen op een smalle lange tafel. In mijn knieholten werd een soort kussen gelegd waardoor je er vrij ontspannen bij kon liggen en ik moet mijn armen spreiden.
Ik dacht nog heel even dat als ze de tafel in verticale stand zouden zetten ik net op Jezus zou lijken. Alleen de doornenkroon ontbrak nog. De radiologe en twee assistentes gingen naar mijn operatiewond staan kijken en dat voelde wat ongemakkelijk. Toen begon de Radiologe te spreken: lateraal-links-2b of woorden van die strekking. Vervolgens ging het apparaat boven mij bewegen en hoorde ik een hoop geklik. Er werden foto's genomen, dat was duidelijk. De Radiologe ging weer verder in haar geheimtaal en weer verschoof het apparaat.
Zo ging het even door, geheimtaal--beweging van het apparaat-foto's-nemen. Toen werd er een streep gezet midden op mijn borst.
Ik dacht even -blij- dat het afgelopen was maar het enige wat ze hadden gedaan was het bestraalde gebied van acht jaar geleden reconstrueren.
Nu begon het echte werk pas. Gelukkig hoefde ik mijn rechterarm niet meer in spreidstand te houden.
Hetzelfde ceremonieël herhaalde zich aan de linkerkant alleen nu werden er allerlei plakkertjes op mijn lijf geplakt. Het licht ging aan en weer uit , ik doed mijn ogen maar dicht en probeerde te ontspannen want ik lag al zeker 25 minuten doodstil in dezelfde houding. De radiologe was bezig met het litteken en dat voelde behoorlijk pijnlijk. Achteraf bleek dat ze daar ook met plakkertjes in de weer was. Het apparaat draaide horzontaal om zijn as en ik zag een witte plaat boven mijn hoofd komen met een smalle rode streep van licht erop. Er zaten donkere vlekjes op die plaat, het leken wel bloedspetters en ik hoopte maar dat het bij mij niet zo ver zou komen. Achteraf bleken het herkenningspunten te zijn. Maar nu begon eindelijk het betekenen : er werden strepen getrokken met een soort stift. Zwarte strepen, blauwe strepen en rode cirkeltjes.
Toen het tekenen klaar was werden de plakkertjes eraf gehaald dat deed even flink pijn.
Daarna werd er over de strepen nog geëtst zodat alles goed zou blijven zitten .
Ik mag wel douchen maar niet niet met een handdoek wrijven, alleen droogdeppen.
Alsof ik met een handdoek over een wond zou gaan rossen die net dicht is!
Maandag is de eerste bestraling. De eerste van 25.

zaterdag 24 mei 2008

Muis

Ik heb een muis. Ik weet het nu zeker. Ik bedoel, eerst dacht ik dat mijn verbeelding met me op de loop ging maar ik zag hem lopen.
Hij is waarschijnlijk binnengekomen door de achterdeur die met dit weer regelmatig openstaat.
Ik vraag me af of hij de weg terug weet te vinden als ik de achterdeur weer openzet, maar dan loop ik de kans dat er nog een muis binnenkomt en als die van het andere geslacht is en ze gaan samen zitten qualitytimen loopt er straks een hele muizenfamilie door mijn huis.
Ik ben niet bang voor muizen maar ik wil ze liever niet als huisgenoot.
Hij hoeft niet dood dus muizengif komt er niet aan te pas. Maar een muizenval zie ik ook niet zitten.
Als iemand raad weet?

vrijdag 23 mei 2008

Cat Stevens


Hoewel ik eigenlijk altijd een liefhebber ben geweest van barokmuziek heb ik ook wel uitstapjes gemaakt naar rock en popmuziek.
Mijn broer kwam eens op een verjaardag aanzetten met een LP van Cat Stevens: 'Teaser and the Firecat'. Op die LP stonden nummers als Morning has broken, Father and son en Baby, it's a wild world.
Echt goed zingen kon hij eigenlijk niet maar hij schreef mooie liedjes. Heel poëtisch. En ik vond hem zo'n mooie man. Ik was eigenlijk best een beetje verliefd op hem.
Ik heb destijds bijna al zijn LP's gekocht:
  • Mona Bone Jakon
  • Teaser and the Firecat (die had ik dus al)
  • Catch bull at four
  • Foreigner
  • Buddha and the Chocolate Box
  • Numbers
  • Izitso
  • Greatest Hits
In 1977 bekeerde hij zich tot de Islam en werd er op het gebied van zijn popmuziek niets meer van hem vernomen.
Ik heb het eigenlijk nooit begrepen, jammer vind ik het wel maar hij heeft mooie liedjes achtergelaten. vooral de muziek van zijn projecten was heel mooi.


donderdag 22 mei 2008

Kan iemand mij misschien vertellen waar die drie aanstekers zijn die daarstraks nog in mijn tas zaten?

zaterdag 17 mei 2008

Borstkanker

Toen mijn borst werd geamputeerd wist ik al dat het daar niet bij zou blijven. De periode tussen de amputatie en de vervolg behandeling heb ik maar gezien als vakantie want er stond me nog wel wat te wachten. Vorige week woensdag was het zover. Het gesprek met de internist/oncoloog.

Ze had mijn dossier gelezen en ze vroeg zich af of chemotherapie wel een goed idee was voor iemand met vrij ernstige COPD . Daarbij komt nog dat ik een stuk long heb wat bestraald is en overgevoelig is voor infecties.

Door chemo vermindert je weerstand tegen infecties op de 10e dag na de kuur en dan moet je jezelf in acht nemen en zorgen dat je uit de buurt blijft van mensen die je kunnen besmetten met iets.

De oncologe besloot de longarts te bellen. De longarts dacht dat het wel zou kunnen mits ik tijdens de chemotherapie anti-biotica zou slikken.

Dat zou neerkomen op een half jaar anti-biotica + bijverschijnselen en dan ook nog chemotherapie met de bijverschijnselen en Zofran tegen diezelfde bijverschijnselen. Jezus Christus wat zou dat allemaal wel niet teweeg kunnen brengen?

Ik merkte dat de oncologe ook twijfelde of het wel een goed idee was, ze vertelde me dat het een risicovolle onderneming was en dat het niet de bedoeling was om me dood te maken.

Ze vertelde me precies wat de risico's waren en suggereerde dat ik eerst nog een gesprek had met de oncologie verpleegkundige voordat ik een definitieve beslissing zou nemen.

Na het gesprek met haar werd het mij duidelijk, hoe cru het ook klinkt.

Ik kan dood gaan kanker maar ook aan de behandeling ertegen. Maar ik hoef niet dood te gaan aan kanker en ook niet aan de behandeling. Als ik chemotherapie zou krijgen loop ik een risico tijdens de behandeling, als ik geen chemotherapie krijg loop ik later het risico dood te gaan aan een verdwaalde kankercel die toch is ontsnapt aan de de scalpel, de bestraling en de hormoontherapie

Aan U de keus mevrouw.

Na een week wikken en wegen heb ik de keus gemaakt. Geen chemotherapie. De dag na het gesprek met de oncologie verpleegkundige belde de oncologe op om te vragen wat het gesprek had opgeleverd.. Ik vertelde haar dat het gesprek mijn mening versterkte dat het beter was om geen chemo te willen. Ze leek opgelucht en zei dat er de volgende dag op de poli een recept klaar zou liggen voor Tamoxifen met een middel tegen de bijverschijnselen.

Dat is de status. Woensdag krijg ik voorlichting over bestraling en dan maak ik een afspraak voor het verdere verloop.

donderdag 15 mei 2008

Het is weer voorbij.

De grote storing bij KPN waardoor miljoenen mensen geen verbinding met internet hadden.
Er werd gezegd dat ze bij KPN de firmware in alle Cisco routers gingen vervangen en dat dat mis ging. Maar de KPN wilde er niet al teveel over kwijt.
Wat wel merkwaardig was is dat de kranten geen melding maakten van deze storing. In ieder geval de Volkskrant niet en de Haagsche Courant ook niet.
Nou lijkt het mij nuttig als je firmware wilt vervangen dat je een testplan maakt met een eventuele fallback procedure., maar ja, wie ben ik?
Maar goed, twee dagen zonder internet was toch echt wel heel vervelend al zal het voor de bedrijven die werken met DSL nog erger zijn geweest.
Gisteravond rond half twaalf was er weer verbinding.

maandag 12 mei 2008

Pulse Code Modulator

Het zal zo'n 18 jaar geleden zijn dat ik in een HiFi blaadje een PCM module te koop zag staan.
Dat is een apparaat waarme je van een video recorder een digitaal audio apparaat kan maken.
In de winkel waren ze niet te koop en het was echt wel uitzonderlijk dat er een te koop aangeboden stond en dan nog wel in Den Haag.

Ik belde direkt op en ik kreeg een man aan de telefoon die mij vroeg waarom ik belde en niet mijn man.
'Nou meneer, dat zit zo, als mijn man die PCM module zou willen hebben zou hij wel zelf bellen maar ik wil hem graag hebben.' legde ik vriendelijk uit.
'Hebt u dan een HiFi installatie?' vroeg hij weer.
'Ja, anders zou ik geen PCM module willen hebben.' antwoordde ik een beetje kortaf.
Het is dat ik die PCM dolgraag wilde hebben anders had ik hem verteld wat hij met zijn Pulse Code Modulator kon doen en had ik de telefoon neergelegd.
Ik mocht dan wel komen kijken, we maakten een afspraak voor de volgende avond en hij vroeg of ik toch wel mijn man meebracht als ik kwam.
Ik vroeg me af waar de man bang voor was. Dat ik hem zou bespringen misschien?
De volgende avond gingen wij daarnaar toe, het was een adres in Mariahoeve, een wijk die tegen Voorburg aan is gebouwd dus we waren er zo. De deur werd opengedaan door een Surinaamse man van Indiase afkomst.
We gingen zitten op de bank met een kopje thee en hij begon tegen mijn man te praten.
'Nee', zei mijn man, 'je moet tegen haar praten want zij wil dat ding kopen.
Onwillig richtte de man het woord tot mij. Ik had een CD meegenomen, een perfekte live opname en hij nam er een stukje van op. Hij vond het vreemd, dat was duidelijk.
De man had een heel audiowandje met een Betamax en een VHS recorder ertussen.
Hij speelde het terug op VHS en op Betamax. Ik hoorde duidelijk het verschil, de Betamax opname was beduidend beter en ik vertelde hem dat.
Hij was stomverbaasd dat ik dat kon horen want hij hoorde zelf geen verschil.
'Ja', zei mijn man, 'zij heeft een heel goed gehoor.'
De man werd wat toeschietelijker en zei dat hij het vreemd vond dat een vrouw was geinteresseerd in HiFi.
Ik reageerde er maar niet op. Er waren -ook toen- wel meer vrouwen die geinteresseerd waren in HiFi.
Hij vertelde dat hij nog 50 onbespeelde Betamax banden had die ik kon kopen voor 50 gulden.
De koop werd gesloten en we vertrokken met de PCM en de banden.
Toen hij ons uitliet ging een deur open en keek er een oude vrouw om de hoek. 'Weg jij!' sprak de man.
Een vreemde man vond ik hem, achteraf denk ik dat hij moslim was en geen vrouw alleen in zijn huis wilde hebben.
Maar goed, ik had de PCM module en ik heb daar heel veel plezier van gehad. Helaas werden de banden slechter en vertoonden drop-outs.
Later kwamen de Multi Media Computers en sindsdien ligt de PCM ongebruikt op zolder.

vrijdag 9 mei 2008

In de trein

Vanavond moest ik van Almaar met de trein naar Den Haag. Dat betekende overstappen in Haarlem.
De trein zou om 21.58 vertrekken vanuit Haarlem en precies op tijd kwam er een trein aangesukkeld. Iedereen stapte keurig in, de deuren gingen dicht maar de trein ging niet over tot enige aktie.
Na een minuut of 7 vertelde iemand via de intercom van de trein dat de ruiten smerig waren, de machinist niets kon zien en dat er geen water beschikbaar was.
Ik dacht nog even om de fles Spa aan te bieden die ik bij me had maar toen zag ik iemand aan komen sloffen met een emmer water en een soort mop.
Vijf minuten later vertelde dezelfde stem via de intercom opgewekt dat de ruiten schoon waren gemaakt maar dat we nog even moesten wachten met vertrekken tot er een stoptrein was vertrokken.
En ja hoor na nog een paar minuten zette trein zich in beweging en vertrokken we met een rotvaart richting Den Haag.
Binnen 23 minuten arriveerde de trein op Station Laan van Nieuw Oost Indie en vrijwel direkt kwam de bus eraan.

donderdag 1 mei 2008

Borstkanker

Dinsdagavond had ik een belafspraak met de chirurg om 18.30. Ik zou dan horen wat er in de vergadering was besproken over evt verdere behandeling.
Om 21.00 uur dacht ik er pas aan en toen was het te laat om te bellen.Wel een teken dat ik er niet de hele dag mee bezig ben.
Op 7 mei heb ik een afspraak bij de oncoloog-internist om een evt behandelplan te bespreken. Ik hoop wel dat ze wachten met bestraling tot de wond helemaal genezen is.

maandag 28 april 2008

Vreemde berichtgeving

Vanochtend hoorde ik op de autoradio dat er mensen zijn die brieven naar God schrijven.
Op zich natuurlijk al heel vreemd maar misschien lucht het op.
De post weet niet wat ze met die brieven aan moet en die stuurt ze door naar de EO.
De EO leest ze en beantwoordt sommige van die brieven
(Ik zie in gedachten Andries Knevel al achter de tikmachine zitten, je moet toch wel heel megalomaan zijn om te denken dat je God bent.)

Maar goed, nu er is een meneer die vindt dat dit helemaal niet kan. (En terecht!)Hij heeft een postbus geopend waar die brieven naartoe kunnen en hij heeft toegezegd dat hij al die brieven dan zal verbranden.
Maar hoe weet je dan dat hij echt al die brieven zal verbranden?
Tja, dat weet je natuurlijk nooit. Het kan ook zijn dat hij de leukste brieven bundelt en een boek uitgeeft.
ALs je de behoefte voelt om een brief aan God te schrijven kun je hem dus beter zelf in de open haard gooien.

vrijdag 25 april 2008

Borstkanker(2)

Donderdag 17 april

Hij is eraf, ik ben hem kwijt. De ochtend na de operatie komt een assistent chirurg langs in het gezelschap van een verpleegster. De chirurg kijkt naar de wond en stelt vast dat het er goed uitziet. De wond is al dicht.
Ze vraagt of ik er al aan toe ben om het te zien. Nee, ik ben er nog niet aan toe maar zal ik dat ooit wel zijn? Ik kan maar beter direkt de confrontatie aangaan.
Ik zeg dat ik het wil zien en Desirée, de verpleegster pakt een spiegel en geeft hem aan mij.
Ze halen het verband los en dan zie ik het. Op de plaats waar mijn borst zat is het nu bont en blauw met een rode horizontale streep. Op de streep zitten allemaal steunpleistertjes. Mijn linkerkant is nog helemaal oranje van de ontsmetting.
“Hij heeft het netjes gedaan”, zegt de chirurg-assistente. Desirée houdt mijn hand vast, ze merkt dat ik heftig geëmotioneerd ben. Ik kan merken dat het haar ook niet onberoerd laat.
Ze vraagt of ze de spiegel op het nachtkastje zal leggen zodat ik later nog een keer kan kijken,en zegt dat ze over 10 minuten koffie komt brengen.
De 10 minuten gebruik ik om het allemaal nog eens goed te bekijken en het tot me door te laten dringen.
Dan komt Desirée terug en ik geef de spiegel aan haar. Ik heb genoeg gezien.

donderdag 24 april 2008

Toosje gaat naar didgeridoo les

Dit is weer een verhaal à deux. b) is Ben an (a) ben ik.

a) Toosje was naar Australie geweest en had daar vandaan een didgeridoo meegenomen zoals zoveel toeristen doen.
Maar nu wilde ze ook leren spelen en ze had een adresje gevonden, niet al te ver weg.
Ze pakte haar fiets, het was wel een beetje onhandig met dat ding maar uiteindelijk reed ze weg met een hand aan het stuur en in de andere had ze de didgeridoo.
Ze reed net op de Laan van Meerdervoort toen er een bromfiets naast haar kwam rijden.
‘Waar ga je zo laat naar toe, meisje?’ vroeg de berijder van de bromfiets.
Toosje zei niets maar trapte stevig door, ze was wel een beetje bang.
De berijder van de bromfiets ging heel dicht naast haar rijden en probeerde haar aan te raken.
Plotseling werd Toosje woedend en gaf de bromfietser een stevige mep met haar didgeridoo.
De eerste klap was geen daalder waard; de bromfietser begon te lachen. Dat had hij beter niet kunnen doen want Toosje mepte voor een tweede keer en een derde keer.
Hij viel, zijn brommer viel over hem heen.

b) ‘Net goed!’ zei Toosje. Ze was een beetje verbouwereerd door de derde klap die ze had gegeven, en die ernstig was aangekomen. ‘Val nooit een meisje lastig dat net in Australië is geweest,’ zei ze in zichzelf.
Ze was 19 jaar, klein van stuk met een baby face, en had een half jaar in Australië gebackpackt. Ze was al eerder lastig gevallen en een Australische kennis had haar gezegd dat ze a hammer op zak moest hebben, voor zulke gevallen. Een hamer echter leek haar een te gevaarlijk voorwerp. Ze had echter standaard een pincet in haar jaszak, die ze in voorkomende gevallen niet zou aarzelen te gebruiken.
Maar een didgeridoo is uiteraard ook een uitstekend verdedigingsmiddel.

(a) De bromfietser lag doodstil aan de kant van de weg en Toosje begon toch wel een. beetje ongerust te worden. Wat nou als ze hem dood had geslagen? Ze dacht even na en pakte toen haar GSM en belde 112.
‘Er ligt een bromfietser langs de kant van de weg,’ zei ze tegen degene die de telefoon beantwoordde. Ze noemde de plaats waar de man lag en toen fietste ze keihard in paniek weg. Ze vond ergens een parkje met een bank, draaide een sigaretje en dacht na over wat ze verder moest doen. In de verte hoorde ze sirenes.

b) ‘Stop met panikeren!’ bedacht ze echter, en ze bekeek haar didgeridoo. Er zat wat bloed, 30 centimeter van het uiteinde. Dat bloed veegde ze eraf met een eikeblad dat naast het bankje lag. Voor de zekerheid deed ze het eikeblad in haar jaszak, maar ze haalde het er weer uit toen ze een afvalbak zag. Daar deed ze het eikeblad in, veegde haar handen keurig af, en klaar was kees. ‘That’s the way we do it, down under,’ zei ze zachtjes, terwijl ze de fiets weer nam en opstapte.
Nog geen 50 meter verder moest ze weer terugfietsen, omdat ze de didgeridoo had laten liggen bij het bankje.

(a) Toen ze terugkwam besloot ze het eikeblad toch maar weer mee te nemen, ze zou dat thuis wel ergens verdonkeremanen.
Eigenlijk was ze ontzettend boos op die vent die haar avond verpest had en haar misschien ook nog verdere moeilijkheden kon bezorgen als hij nog leefde. Als hij nog leefde kon hij een signalement van haar geven en vertellen dat hij klappen met een didgeridoo had gehad.Ze zouden vast naar haar op zoek gaan.
Ze fietste naar huis, gelukkig waren haar ouders er niet, ze ging naar haar kamer, gooide de didgeridoo onder haar bed en ging liggen. De volgende ochtend las ze in de krant dat er een bromfietser zwaargewond was aangetroffen op de Laan van Meerdervoort in Den Haag. In de loop van de nacht was hij bezweken aan zijn verwondingen.

b) Tot zover het verslag van Toosje, uit haar herinneringen aan de nare gebeurtenis, die bijna op de kop af tien jaar geleden had plaatsgevonden. Van de bromfietsberijder zijn natuurlijk geen herinneringen beschikbaar. Wel beschikbaar zijn de herinneringen van een getuige, de heer Kees L. Hendriksen, die toentertijd woonde op het adres Laan van Meerdervoort 202, waar het ongeluk gebeurde.
Kees L. Hendriksen is nu Kamerlid voor de VVD. We vroegen hem waar de L voor staat.
‘Die heb ik er gewoon tussen gezet,’ zei de heer Hendriksen.
En wat herinnert u zich van die avond?
‘Allereerst en op de eerste plaats was het slecht weer. En het was donker, ook dat moet u meenemen bij de beoordeling van de zuiverheid van mijn herinneringen. Maar wat mij opviel, was dat een jongeman - ik vermoed van Marokkaanse of Turkse oorsprong - opeens een zwaard trok. Een zwaard, ja. Voor mijn huis nota bene. Ik stond verstijfd voor mijn raam. Want wanneer zie je zulk geweld? Nooit. Het is altijd goed, niet alleen als Kamerlid, om midden in de samenleving te staan. En dat rotjoch haalde opeens uit met dat zwaard, naar een voorbijrijdende fietser. Beng! Fietser zwaargewond natuurlijk, die is dezelfde nacht nog overleden. Er is nog een politieke rel over geweest.’
Een politieke rel? Vertelt u eens.
‘Wel! Natuurlijk kwam het in de krant en op Nova, daar moesten ze natuurlijk getuigen van zien op te sporen. En daar was getuige nummer één: yours truly. Het was het begin van mijn carrière als politicus.’

Uit het ziekenhuis

Maandagmiddag ben ik uit het ziekenhuis ontslagen, ik had nog wel een wonddrain maar er was geen reden om daar nog langer te blijven.
Ik zal een dezer dagen verslag doen.

zaterdag 12 april 2008

Het verhoor, een verhaaltje voor bij de thee.

Dit is weer een verhaaltje dat we vanmiddag geschreven hebben. (a) ben ik (b) is Ben


(b) Gaat u daar maar zitten, mevrouw. Ja, Klem? Waar bel je vandaan? De Kamerlingh Onnesstraat. Nee, dat is goed. Die mevrouw hebben we hier, die zit nu tegenover me. Ja. Prima. Bel me maar als je iets hebt, Klem. Zo, mevrouw. Daar zitten we dan. U begrijpt wel waarom u hier gekomen bent, uw huis wordt op dit moment op verder bewijsmateriaal onderzocht. Laten we eerst maar even de noodzakelijke formaliteiten invullen op dit papier. Uw volledige naam, geboortedata, uw werkkring enzovoorts.

(a) Mijn volledige naam is Laetitia van Larixhof, ik heb geen geboortedata want ik ben maar één keer geboren en dat was, even denken hoor, op 9 maart 1967. Mijn werkkring? Tja ik ben een kleine zelfstandige. Ik verkoop zelfgemaakte hebbedingetjes.
Ik wil wel meewerken maar dan moet u mij toch even uitleggen waarom ik hier zit. Ik begrijp er helemaal niets van.

(b) Nieuws van Klem op de mobiele telefoon. Moment, mevrouw. Ja, Klem? Je hebt iets gevonden? Wat? Een paspoort. Welke naam staat erop? Laetitia van Larixhof. Mooi. Klem, gebruik ook je neus nog even. Ja, je neus. Waarvoor? Waar heb jij nou een neus voor gekregen? OM TE RUIKEN, SUFKONT!!! En bel me weer als je iets gevonden hebt.
Mevrouw, het spijt me dat ik zo uitbarstte, maar je moet je mensen soms drie keer in drie verschillende bewoordingen iets uitleggen. Waar waren we. Waarom u hier bent. In eerste aanleg omdat we een aangifte hebben ontvangen van uw buren. Die maken bezwaar tegen het begraven van kattenlijkjes in uw tuin.

(a) En waar word ik dan precies van beschuldigd? Kattenmeppen? Ja, als één van mijn katten overlijdt begraaf ik het lijkje in mijn tuin met een bordje erbij: Minet 1990-2004 Rust in Vrede of Josip 1921 2007 God hebbe zijn katteziel.
Is daar iets op tegen eeh hoe was uw naam zei u?
Mijn bovenburen lijden aan geestelijke armoede en ze zitten de hele dag uit te kijken of ze niets iets zien waarover ze kunnen zaniken en zeuren. Ze zijn denk ik jaloers op het feit dat ik van heel goede afkomst ben. Het zijn sensatiebeluste zeverende kleinburgerlijke mensen die niets na zullen laten om anderen in diskrediet te brengen. Als ik nou nog een hennepplantage in mijn achtertuin had, ja, dan hadden ze iets om over te zeuren.

(b) Nederhorst is de naam, mevrouw. Peter Nederhorst. We stappen nu over op een geheel ander onderwerp. U bent getrouwd geweest met een, dat moet ik even nakijken, hier heb ik het, een meneer Johan Terstengen van de Wal. Die meneer verdween op 18 augustus van het jaar 2001. Vertelt u me eens, mevrouw, heeft Johan inmiddels alweer iets van zich laten horen?

(a) Oh, meneer Nederhorst, u gaat nu uit een ander vaatje tappen? Ik heb mijn ex de bons gegeven omdat hij steeds in de billen kneep van de dienstmeisjes die wij hadden, en als hij het daar nou nog bijgelaten had...
Hij heeft ons laatste dienstmeisje zwanger gemaakt en uiteindelijk is hij er met haar vandoor gegaan. Good riddance, vond ik zelf. Ik heb daarna nooit meer iets van hem vernomen. En wat mij betreft hoor ik ook nooit meer iets van hem.
Maar als u nu toch bezig bent om mijn tuin om te spitten kunt wellicht ook zoeken of u daar zijn lijk vindt. Ik vind uw vraag overigens nogal insinuerend.

(b) Daar hebben we meneer Klem weer. Ja, Klem? Nederhorst hier. Je hebt niets geroken? En in de achtertuin? Ja, ga daar maar eens kijken. En bel me dan.
Dat personeel van tegenwoordig, daar heb je ook niets meer aan, mevrouw Van Larixhof. Maar sommig personeel, daar heeft de politie iets aan. Neem Kaatje Veninga, het zwanger gemaakte dienstmeisje. Die zei ons dat uw Johan in Calafate (Zuid-Argentinië) zou zitten. Dus wij hebben Interpol op de zaak gezet, maar in Calafate heeft nooit een Nederlander gezeten. Ook uw Johan niet. Vandaar dat wij ons een beetje zorgen maken, dat begrijpt u wel.

(a)Mijn Johan? Ik denk het niet. Het is duidelijk dat Kaatje Veninga meer weet over Johan's verblijfplaats dan ik. Misschien heeft hij gezegd dat hij naar Calafate ging en is hij in werkelijkheid in Hawaii of zo om daar de plaatselijke schonen in de billen te knijpen,
Het kan ook zijn dat hij op de bodem van de Atlantische Oceaan ligt. Ik begrijp niet wat het met mij te maken heeft.

(b) Toe, Klaas. Nu kom je alweer te vroeg op. Je moet pas opkomen als ik zeg: standaard loopt het onderzoek enzovoorts. Wat een ezel hè, Sonja? We hebben dit nu drie keer gerepeteerd en drie keer komt Klaas te vroeg op. Timing is het woord, Klaas! Zullen we maar een kopje koffie nemen, Sonja, of iets sterkers?

(a) Klaas in inderdaad wel een sufferd, laat ons in godsnaam iets sterkers nemen. Een heerlijke alcoholische versnapering of twee, drie en geef Klaas er ook één. Misschien knapt hij daarvan op. Het kan ook zijn dat hij daar van afknapt maar dan hebben wij in ieder geval ons best gedaan.

vrijdag 11 april 2008

Het prinsesje, een verhaaltje voor het slapen gaan.

Vanavond hebben Ben en ik samen een verhaaltje gemaakt. Zijn bijdragen beginnen met een b en de mijne beginnen met een a


(a) Er was eens een prinsesje met een heel grote mond. Toen ze nog klein was stond ze in de wieg te brullen naar de lakeien en de hofdames , haar stemgeluid was zo hard dat men bang was dat de ruiten zouden springen. Ze noemden haar prinsesje Stemband en soms ook wel eens piggetje omdat ze zo mollig was en zoveel at.
Haar vader, koning Roderick de 4e was een echte bullebak dus het prinsesje had het niet van een vreemde. De liefste bezigheid van prinsesje Stemband was met appels gooien naar de kroonluchters in het paleis en raakgooien, dat kon ze wel. Niemand wist wat ze met haar aanmoesten.
(b) Niet totdat een chirurg werd aangesteld aan het hof. Of liever, een chirurgijn, want dit verhaal speelt in de middeleeuwen, om precies te zijn bevinden we ons in kasteel Beldrick.
Deze chirurgijn - wiens naam helaas niet meer te achterhalen is - stelde vader Roderick het volgende voor: 'Inbinden en dichtnaaien, dat is het antwoord in het geval van lastige kinderen, sire.'
(a) "Ínbinden en dichtnaaien?" bulderde de koning, "ik zal jou inbinden en dichtnaaien en dan de kasteelgracht ingooien. Mijn kinderen worden niet ingenaaid en dichtgebonden. Eruit en gauw voordat ik de honden op je loslaat. Opgesodemieterd!".
De chirurgijn wist niet hoe snel hij zich uit de voeten moest maken en hij wist nog net een paar appels te ontwijken die prinsesje Stemband met vernijnige precisie op hem afvuurde.

(b) Echter, een kamenier - van wie wij wel de naam kennen, maar die wij niet openbaar zullen maken - had het verhaal gehoord, en hij ging de volgende ochtend op zoek naar de chirurgijn. Hij had lang zoeken, want in de nevel van de middeleeuwen waren er nog geen plaatsnaambordjes of huisnummers. Maar tenslotte vond hij de man.
'Ja?' vroeg de chirurgijn. 'En wat mankeert u?'
'Mij mankeert niets, meester. Ik kom voor advies.'
(a) "Maar ik had al advies gegeven en u hebt gezien wat dat teweegbracht", sprak de chirurgijn.
De kamenier stond de trillen op zijn benen.
"Wij weten ons geen raad meer met dat kwaadaardige kind en die vader die haar steeds de hand boven het hoofd houdt." jammerde de kamenier.
"Ze heeft de hele boomgaard leeggeplukt en bekogelt iedereen met appels, het liefst onrijpe want die zijn nog hard. Ze heeft zelfs een soort instrument , een soort reuzekatapult gemaakt waarmee ze ze af kan schieten. Ze heeft laatst een ruiter geraakt die van schrik van zijn paard is gevallen."

(b) 'Natuurlijk, natuurlijk. Hier, een glaasje water,' sprak de chirurgijn. Hij was ook de eerste die in die streken drinkwater produceerde en dat water exporteerde naar andere streken.
'Met dat inbinden en dichtnaaien bedoelde ik ook niet letterlijk inbinden en dichtnaaien. Ik had daar, wat wij in de waterindustrie noemen, een meer stromende bedoeling mee.'
'U gebruikte beeldspraak?'
'Inderdaad.'

(a) "Meester, ik ben natuurlijk ook maar een ondeskundige op het gebied van de waterindustrie, kunt u wellicht uitleggen wat u precies bedoelt?
Een stromende bedoeling met het dichtbinden eh excuus, inbinden en dichtnaaien is voor mij toch wat moeilijk te bevatten. Kunt u het wat duidelijker maken?

(b) 'Nergens nog is dat bekend, de literaire allusie, de literaire toespeling,' verzuchtte de chirurgijn, 'maar ik zal het u uitleggen. Kijkt u eens. Een rivier begint als een klein stroompje en wordt, honderden kilometers later, een brede watervlakte. Dat kind, dat meisje - hoe heet ze ook alweer, Agnes? - doet nu nog kattekwaad, maar dat kattekwaad zal allengs verergeren tot misdaden. Wat wij nu moeten doen, is zorgen dat dat niet gebeurt. We moeten haar dus indammen, om weer met een term uit de waterindustrie aan te komen.'
'Indammen? Dat zal ik mijn heer vertellen,' reageerde de kamenier.

(a) "Maar u hebt nog steeds niet verteld hoe u van plan bent dat te bewerkstelligen en ik denk dat de Sire dat ook wel graag wil vernemen. Hij is erg beschermend naar Agnes toe, logisch want
zijn vrouw heeft hem maar één kind geschonken maar hij weet ook dat zij, zoals zij zich nu gedraagt, niet geschikt is als troonopvolgster.
Uw maatregel zal dan ook niet gepaard mogen gaan met fysiek geweld tegen het meisje."

(b) 'Eerlijk gezegd verbaast het me steeds, als mensen denken dat mijn methode van de psychologica zoiets is als het trekken van de verstandskiezen. Dat is het niet,' sprak de chirurgijn.
De lezer zal opmerken dat hier (in het jaar 1294) voor het eerst gesproken wordt over psychologica. De psychologica zou pas in de 20ste eeuw de wereld veroveren, en veel kwaad aanrichten. Dat was natuurlijk niet te voorzien in het jaar 1294.
'Ik stel mij voor,' vervolgde de chirurgijn, 'dat het kind, gelegen onder een baldakijn, naar mij gaat luisteren.'
En zo ging de uitleg van de chirurgijn voort. Het eindigde met de overhandiging van enkele dukaten.

(a) "Zoiets is toch niet echt verwonderlijk als zo een cryptische omschrijving geeft van wat uw voornemens zijn met het meisje?" vroeg de kamenier.
Hij dacht dat het misschien ook wel eens goed zou zijn als Koning Bullebak zelf eens onder het baldakijn ging liggen luisteren, maar eerst moest het kleine etterbakje onder het baldakijn.
Hij haastte zich terug naar het paleis terwijl hij nadacht over de juiste bewoordingen waarin hij de methode van de chirurgijn kon weergeven.

(b) Nu is het, meer dan 800 jaar later, moeilijk om nog waarheidsgetrouwe weergaven van gesprekken naar boven te halen. In elk geval bleek Roderick de 4e overtuigd van de werkzaamheid van de methoden van de chirurgijn. Hij liet de chirurgijn normaals aan het hof verschijnen en overhandigde hem het bezit van enkele landerijen. Dat is ook de reden waarom sommige historici geloven dat de chirurgijn Immelsfeld heette, naar de naam van het landgoed dat daar nog steeds ligt. Het kan natuurlijk ook zijn dat dat landgoed al zo heette toen de chirurgijn het kreeg.

(a) De methode van de chirurgijn had het gewenste effect, het etterbakje werd een aardige, weliswaar pittige jonge vrouw en toen de tijd gekomen was nam zij de troon over van haar vader en werd Koningin Agnes de 1e. Zij huwde een prins en kreeg 14 kinderen.

(b) Natuurlijk hadden wij graag meer van de methodieken van de chirurgijn beschreven, wij hadden ook graag meer beschreven over de riolering van Beldrick, die direct werd aangelegd, maar dat valt allemaal buiten dit relaas.
Laat één ding duidelijk zijn: met de psychologica van de chirurgijn zijn grote stappen gezet voor het welzijn der mensheid!

donderdag 10 april 2008

John Dowland - Go crystal tears

Go crystal tears, like to the morning show'rs,
And sweetly weep into my lady's breast,
And as the dews revive the drooping flow'rs,
So let your drops of pity be adress'd
To quicken up the thoughts of my desert
Which sleeps too sound whilst I from her depart.

Haste, restless sighs, and let your burning breath,
Dissolve the ice of her indurate heart,
Whose frozen rigour like forgetful Death,
Feels never any touch of my desert,
Yet sighs and tears to her I sacrifice,
Both from a spotless heart and patient eyes.


Andreas Scholl sings John Dowland and his comtemporaries

woensdag 9 april 2008

Borstkanker

Op een ochtend sta je voor de spiegel in de badkamer en dan zie je iets vreemds aan je borst.
Dat was er nooit eerder en je begint te voelen. Er zit iets hards, vreemd , zoiets komt niet plotseling.
Het moet er dus al een tijdje gezeten hebben.
Maar ik kan toch geen tumor in mijn borst hebben, denk je, een nieuwe tumor in mijn longen zou ik begrijpen maar dit niet.

Het is vrijdag, ik besluit dat als het maandag niet weg is dat ik dan naar de huisarts ga. Maar het gaat natuurlijk weg, het is vast een ontsteking.
Zaterdag durf ik bijna niet te kijken en te voelen, bang dat het erger is geworden. Nee, het is niet erger, maar het is ook niet weg. Zondag dan misschien? Nee, zondag is het nog steeds hetzelfde.
Omdat ik het ook benauwder heb dan anders maak ik een afspraak met de huisarts met het idee dat ik altijd nog kan besluiten om mijn kop in het zand te steken en er niet met hem over te beginnen.

Onzin, girl, je gaat naar hem toe en je ziet wel wat hij ervan vindt. Met lood in mijn schoenen ga ik de spreekkamer in. Ik vertel het hem en hij wil dat ik direct een afspraak maak voor de mamapoli.
'Ga ik nog kijken naar je borst?' vraagt hij. Terwijl hij kijkt houd ik hem nauwlettend in de gaten en zijn gezicht staat ernstig. 'Je moet er rekening mee houden dat het kwaadaardig is' zegt hij.
Ik krijg een verwijsbrief en hij zegt me dat ik elke moment van de dag kan bellen als ik mijn hart wil luchten of informatie nodig heb.

Dan sta ik buiten. De tranen lopen over mijn wangen of is het de regen? Nee, het zijn tranen.
Ik moet nog boodschappen doen en ik rijd naar de supermarkt met mijn hoofd in een wolk van grijze drab. Ik koop wat dingen en ik loop naar de kassa.
'Dag mevrouw alles goed?' vraagt de kassajuffrouw. 'Ja hoor, prima' ,antwoord ik. Het is natuurlijk niet prima maar dat zeg je toch altijd als iemand je dat vraagt?
Je zegt niet: “ Zojuist , lieve kassajuffrouw is mijn wereld in tienduizend stukjes gedonderd.'

Ik krijg een afspraak op de mammapoli op vrijdag. Ik word er onderzocht en daar wordt het vermoeden dat het kwaadaaardig is bevestigd. Of ik maar even foto's wil laten maken en een echo.
En dan worden mijn borsten geplet, eerst van boven naar beneden en dan van links naar rechts.
Dan naar de echo, daar worden er holle naalden in gestoken voor een punctie, gelukkig wel verdoofd.
“Nog eentje om het af te leren.” zegt de arts terwijl ze de laatste punctie doet.
Dan wordt er nog een naald in mijn oksel gestoken bij een lymfeklier die ook mee schijnt te doen bij het hele proces.
Au, dat doet pijn. “Verdoven van de lymfeklier is net zo pijnlijk “, vertelt de assistente.
Daarna krijg ik te zien hoe de biopten eruit zien.
Inmiddels krijg ik het gevoel dat mijn borsten in bezit zijn genomen door artsen en dat ze niet meer van mij alleen zijn.

Terug op de mammapoli heb ik een gesprek met de arts. Om uitzaaingen van longkanker uit te sluiten willen ze dat ik een leverecho en een botscan laat maken dus weer terug naar het ziekenhuis na drie dagen.
Gelukkig vertelt de arts die de leverecho maakt me direkt dat er niets gevonden in de lever.
Daarna ga ik naar de poli waar de botscan moet worden gemaakt. Het is de bedoeling dat ik eerst een injectie krijg met radio actieve stoffen, dan moet ik drie uuer wachten vordat de botscan kan worden gemaakt. Ik krijg de injectie en het advies om veel water te drinken in de tussentijd. Dat doe ik braaf en 'smiddags wordt de botscan gemaakt.
21 maart krijg ik de uitslag van de onderzoeken.

Dus op 21 maart meld ik me weer bij de mammapoli in de hoop dat er iets meer bekend is.
Helaas, ze weten dat de tumor kwaadaardig is maar ze willen dat ik nog een MRI scan laat maken.en ook dat ik even naar de longarts ga om dat die me even wil zien.
Wel eens een MRI scan gehad? Je ligt in een holle buis met je hele lichaam, dat is op zich al reden genoeg om het op je zenuwen te krijgen maar het apparaat produceert ook nog helse geluiden.
Ik heb anderhalf tabletje ingenomen en ik ben heerlijk in de MRI-buis in slaap gevallen, ondanks de helse geluiden.

Maandagochtend meld ik me bij de longarts. Die is al helemaal op de hoogte van alles en die vertelt mij dat het een lobulair carcinoom is en dat er totaal geen verband is met het longcarcinoom van 8 jaar terug. Ik heb gewoon voor de tweede keer kanker gekregen. Het is een hormoongevoelige kankersoort en dat geeft betere vooruitzichten.
Maar hij wil toch dat ik nog een CT scan laat maken, een hartfilmpje en een longfunctie test laat afnemen.
En weer rijd ik naar het ziekenhuis in Delft

De maandag erop krijg ik eerst in Delft de uitslag en 'smiddags in Voorburg de uitslag van de CT scan en de longfuntctie test.
Mijn borst moet worden geamputeerd, de chirurg geeft geen garantie als ze een borstbesparende operatie doen en ook worden de lymfeklieren in mijn oksel weggehaald.
Dat komt hard aan! De oncologieverpleegkundige blijft nog even zitten, geeft mij een boekje met wat extra informatie en we maken nog een afspraak voor een gesprek.

Ik ga naar huis, daar kan ik mijn tranen de vrije loop laten. En dat gebeurt ook.
Als ik uitgehuild ben is het al bijna tijd om naar de longarts te gaan.
Daar blijkt de CT scan goed te zijn, mijn longen zijn schoon, mijn longfunctie is achteruit gegaan, maar dat is iedere keer iets minder. Ik moet 2 dagen voor de operatie 20 mg prednisolon gaan slikken tot drie dagen erna en tijden mijn ziekenhuis verblijf moet ik 4 x per dag aan de vernevelaar met Combivent.

“Je hebt al bewezen dat je een survivor bent”, zegt de longarts, 'dus deze keer zorg je ook maar dat je het overleeft”.

De donderdag daarop heb ik nog een gesprek met de oncologieverpleegkundige over allerlei praktische zaken.
Geen nachthemden in het ziekenhuis want ik kan mijn arm de eerst dagen niet omhoog doen. Ik krijg een prothese mee vanuit het ziekenhuis en ik moet een sportbeha kopen want daar past de prothese in.
Ook krijg ik een kaartje voor in mijn portemonnaie met een waarschuwing dat ik geen injecties mag hebben in mijn linkerarm en ook bloedprikken mag alleen nog maar in mijn rechterarm. En ik moet altijd een flesje Sterilon en pleisters op zak hebben omdat zelfs het kleinste wondje lymfoedeem kan veroorzaken.
Het duizelt me, ik vind het heel confronterend maar wel goed dat ik het van tevoren weet.

Op 16 april gaat hij eraf, mijn linkerborst, dat is over een week. Ik kijk er elke dag naar, ik moet afscheid nemen en dat valt me zwaar. Ik ga nog een foto nemen zodat ik weet hoe ik er vroeger heb uitgezien.

zondag 16 maart 2008

Alessandro Scarlatti

Il Martyrio di Sant'Orsolo
Sinfonia

vrijdag 14 maart 2008

Lees hierverder

Vivaldi gezongen door Bobby McFerrin

Allegro uit Vivaldi's concert voor 2 cello's in g-mineur RV 531


dinsdag 26 februari 2008

Morbide

Soms loop je tijdens je internetomzwervingen tegen vreemde dingen aan. Neem nu bijvoorbeeld het volgende:
Heb jij het al geregeld?- www.ikbendood.nl - Laat je nabestaanden niet met twijfels achter.
Als je die site opent zie je dat je daar voor de som van 150 euro je laatste wil kunt neerzetten.
Leuk hoor! Alweer heeft iemand het gat in de markt gevonden.

maandag 25 februari 2008

Overgenomen uit "Koken voor Klunzen

Proxy Hedge Sla

Een beetje kantine, pardon bedrijfsrestaurant, heeft een salad bar. Leuk & gezond. Alleen: de prijs van zo'n bakje sla is zo langzamerhand wat opgelopen, onder invloed van de diverse consultants die zich à raison van EUR 400 per uur over de overheadkosten van uw werkgever gebogen hebben.

U ziet een groot aantal consultants in uw organisatie rondlopen, en hebt het idee dat een bezoek aan de kantine nog wel eens duurder kon gaan worden. Dat hangt echter niet samen met de aanwezigheid van consultants, maar kan bepaald worden met behulp van de volgende formule:

Prijsstijging = (((A(t0) - A(t1)) / A(t0)) x 0.3 + (((B(t0) - B(t1)) / B(t0)) x 0.6 + (((C(t1) - A(t0)) / A(t0)) x 0.1

Hierin staat A voor de aandelenkoers op respectievelijk 1 jaar geleden (t0) en nu (t1), B voor het bedrijfsresultaat, en C voor de cylinderinhoud van de auto van de hoogte functionaris van de onderneming. (Of u voor het bedrijfsresultaat moet uitgaan van de netto winst, de bruto winst, de EBITDA of nog een ander acronym, is nog voorwerp van verdere research.)

Stel de aandelenkoers is teruggelopen van 51.10 naar 48.70, dan is de hierdoor veroorzaakte stijging 2.40/51.10 = 4.7 procent. Het bedrijfsresultaat is gedaald van 416 miljoen naar 379 miljoen: 37/416 = 8.9 procent. De CEO heeft zijn E 230 ingeruild voor een E 270: 400/2300 = 17.4 procent

Als we dat wegen zoals aangegeven leidt dat tot een te verwachten prijsstijging van (4.7 x 0.3) + (8.9 x 0.6) + (17.4 x 0.1) = 1.41 + 5.34 + 1.74 = 8.49 procent.

Bij het werken met deze formule moet bij een negatieve uitkomst niet dat getal, doch een nul ingevuld worden. (Als uw CEO in een charitatieve bui besluit om van een BMW 535 naar een BMW 528 terug te gaan, zullen de bespaarde revenuen uiteraard niet worden aangewend om het budget van de cateringservice te vergroten.)

Als u bij de overheid werkt, dient u een andere formule te gebruiken:

(A * 2) + (B - C) + D
Hier is A de inflatie (gewoon de headline CPI volgens Eurostat), B de verwachte kapitaalmarktrente over 12 maanden, C de huidige kapitaalmarktrente, en D een constante factor, bij de Rijksoverheid -1 en bij lagere overheden +1. Voor de verwachte kapitaalmarktrente neemt u de consensus forecast van Bloomberg, en als u geen Bloomberg hebt surft u gewoon even langs wat sites van lui als ABN AMRO, JP Morgan, HSBC etcetera. De koppeling aan de staatsleningen is een indicatie voor de gestrengheid waarmee Financiën de spending departments onder de duim houdt.

Voorbeeld: de inflatie is 2.4%, de rente is nu 4.30% maar verwacht wordt 5.10%. U werkt bij het Ministerie van Culinaire Zaken. (2.4 * 2) + (5.10 - 4.30) + (-1) = 4.60. De kantine zal dus 4.60% duurder worden. Als u bij het Waterschap de Lage Zompen werkt, wordt die -1 +1, dus moet u op een prijsstijging van 6.60% rekenen. Het is tenslotte redelijk dat de centrale overheid ontzien wordt.

Bij een ZBO (zelfstandig bestuursorgaan) is het nog wat anders. Hier speelt het budget van uw organisatie een centrale rol.

(A * 2) + ((B - C) x 1.5)

Hierin is A diezelfde inflatie, B het budget voor het lopende jaar, verhoogd met die A * 2, en C het budget voor het komende jaar zoals dat bij de huidige stand van de onderhandelingen met uw toezichthouder luidt.

Stel, de inflatie is 2.6%. Het huidige budget van uw organisatie is 100 miljoen. Gefluisterd wordt dat het volgende budget 102 miljoen zal worden. Dat zou echter moeten zijn 100 + (2.60 * 2) = 105.2 miljoen. Dat is dus 3.20% te weinig. De verwachte prijsstijging wordt dus (2.60 * 2) + ((105.2 - 102) * 1.5) = 5.20 + (3.20 * 1.5) = 5.20 + 4.80 = 10%.

Hoe kunt u zich nu tegen prijsstijgingen van de kantine indekken? Het zal niet helemaal lukken. Brood kunt u zelf meenemen, maar gefrituurd spul blijft lastig. (Ik denk niet dat uw afdeling Algemene Diensten of Gebouwenbeheer of Bewonersservice of vul maar in erop zit te wachten dat u een eigen frituurpan inplugt.) Maar in elk geval u kunt zich heel goed tegen de prijsstijging van de salad bar indekken. Een dergelijke gedeeltelijke bescherming noemen we in het financiële jargon een proxy hedge.

Proxy hedge sla dus. Simpel, gewoon een koelkastdoosje met daarin het resultaat van een rondgang door de groentela. En misschien af en toe wat extra groente koken en apart houden.

In elk geval voelt een appel, in stukjes, zich er in thuis. Een stukje paprika, een stukje geraspte wortel, misschien een overgebleven gekookt aardappeltje. Eigenlijk alle harde soorten groente en fruit. (U zult dit meestal de avond van tevoren maken, en gewone sla zal dan nogal snel verleppen.) En als er nog wat vleeswaar over is, een kontje rookworst of een plakje rollade of zo, mag dat ook meedoen. Afhankelijk van wat er verder in zit: wat reepjes kaas. Simpele dressing van slasaus en citroensap erdoor, draai met de pepermolen en klaar. In een goed afsluitbaar plastic bakje doen en overnight in de koelkast zetten. Kosten: het zou me verbazen als er meer dan 30 eurocent mee gemoeid is.

Een paar voorbeelden van wat we in de afgelopen tijd, voor een deel dus door puur toeval, construeerden: appel plus sinaasappel in stukjes, met een paar kleingesneden verse blaadjes munt, en een dressing van slaolie en citroensap, en de combinatie sperzieboontjes (paar minuten gekookt) plus plakjes champignon, en een dressing van olie, slasaus, azijn en een pietsie mosterd.

O ja, nog een suggestie: wat overgeschoten ijsbergsla in reepjes, een appel in stukjes, een paar olijven (het waren nogal grote, dus ditmaal in kwarten), en een dressing van yoghurt, flink wat citroensap en wat peper. Werd dusdanig geslaagd gevonden dat ik hem op de site moest zetten. Bij deze.

De volgende dag uw collega's de ogen uitsteken.

Wat u natuurlijk ook kunt doen, is een eigen handeltje in bakjes sla beginnen. Hoeveel u kunt rekenen hangt van de markt af.

Naar aanleiding van het bovenstaande kreeg ik van mevrouw J.B., die ook zelf haar salade meeneemt, nog enige tips. Haar probleem is dat vinaigrette zich ontmengt, en dat bakjes toch gauw lekken. Plus dat sla, als je de dressing eerder toevoegt, nogal gauw verwelkt. Oplossing: een glazen potje waar kappertjes in werden geleverd, en daar dan de avond tevoren de dressing in maken. In haar geval in de regel 1/3 olijfolie, 1/3 zonnebloemolie, 1/3 azijn, peper, zout, mespunt mosterd, uitgeperst teentje knoflook. Het groenvoer gaat in een grote doos, schreef ze me, en deze constructie heeft regelmatig in de fietstas heen en weer gereisd zonder het geringste spoortje lekkage.

En verder is er natuurlijk nog van alles tot een geldige salade te verheffen. Ik laat simpelweg mevrouw J.B. weer aan het woord:

"Ik heb er niet meer de site op nagelezen, maar wist je al dat een beetje gekookte pasta het ook lekker doet in de sla? Vooral van die grote macaroni, gewoon 50gr. extra koken voor de lunch van morgen, als je toch bezig bent. Dat is heel lekker met een beetje tonijn uit blik, veel tomaten en eventueel een beetje gesnipperde ui. Aanvullen met ijsbergsla, rode paprika, olijven en/of stukjes komkommer is facultatief. Boterhammen ernaast zijn in dat geval niet meer nodig, behalve als je in bouw werkt misschien. De bijpassende vinaigrette: veel olijfolie, scheutje balsamico, knof (allicht), peper, zout, oregano (uit potje), basilicum (uit potje; als er verse is kan die gewoon in stukjes gescheurd bij de groente)."

Kijk, dat noemen we nou culinaire beschaving.

En nog een salade uit de collectie van mevrouw B. (die ik voorzichting in overweging zou willen geven een eigen saladelijn te starten):

"Overigens was de lunch van vandaag ook weer bepaald geslaagd. Deze keer een 'luie' variant van meeneemsla. Ideaal voor de ambtenaar die op maandagochtend altijd een beetje geplaagd wordt door startproblemen want het scheelt gauw 10 minuten groente slachten. En 10 minuten op maandagochtend is echt heel veel.......
U hebt een Lidl in de buurt? Die hebben twee hele lekkere smaken kant en kaar gehakselde rauwkost (bonte en pittige) en ze hebben ook hele lekkere pakjes gerookte forel. E.e.a. natuurlijk tegen Lidl prijsstelling want bij 'appie' zou je daar tamelijk op leeglopen. Het enige eigen maaksel wat daar nog bijkomt is het bekende kappertjespotje met vinaigrette. De forel past best nog in het saladebakje erbij, vinaigrette erover en: lunch!
Als variatie op de forel neem ik ook wel eens wat plakjes kip- of kalkoenfilet (bedoeld voor op brood) of ham. Dat moet dan even in reepjes en zo in een boterhamzakje. Dergelijke maaltijden vereisen eigenlijk wel dat er op de werkplek een koelkast beschikbaar is.
Voor meeneem op meer omvattende routes heeft dit systeem bovendien het voordeel dat alle resten (desnoods inclusief de vork) 'disposable' zijn zodat je niet de rest van de dag met een lege tupperware doos op pad moet. Je trekt er in de trein wel wat bekijks mee, dat wel."
Probleemgevallen

Wat te doen als u zit opgescheept met het soort volk dat niks van wat u bedenkt om mee te geven lekker vindt, en alleen maar patat, rondo's en kroketten wil? Lastig. Verrekte lastig. En irritant. Ik denk dat u gewoon heel consequent moet zijn: u moet zich op het standpunt stellen dat u gehouden bent tot het verstrekken van adequate, verantwoorde voeding, die naar algemeen aanvaarde maatstaven als smakelijk kan worden beschouwd. Voor eerste twee criteria kan worden verwezen naar boeken over voedingsleer, voor het laatste naar de omstandigheid dat de betreffende waren (brood, kaas, worst, chocopasta etcetera) in elke supermarkt, ook de kleinere, continu verkrijgbaar zijn. En verder kan er binnen redelijke grenzen met persoonlijke voorkeuren rekening gehouden worden, maar dat is het dan ook.

U moet met name niet proberen het lieden naar de zin te maken die het niet naar de zin te maken is. Als niets goed genoeg is, moet niets maar genoeg zijn. Met andere woorden: dan hebt u uw best gedaan, en tot meer bent u niet gehouden. Dan lopen ze maar rond met een lege maag. Of ze gaan uit bedelen. Wijs desnoods betrokkenen erop dat het in vele landen zeer eerzaam gevonden wordt als je als bedelmonnik aan de kost komt, doch dat daarbij wel een levensstijl van gehoorzaamheid, onthechting en kuisheid hoort.

Teneinde duidelijk te maken dat u in dit opzicht niets te verwijten valt, is het wellicht nuttig dat u uw kroost een liability waiver laat ondertekenen. U kunt het onderstaande formulier kopiëren naar een tekstverwerker, desgewenst wijzigen, en afdrukken in zoveer exemplaren als gewenst. Als u maar genoeg formulieren laat invullen, worden ze het vanzelf zat.
Verklaring omtrent weigering lunchpakket

Ondergetekende, ...................................................

zoon/dochter van ..................................................

wonende ................................. te ......................

verklaart dat hem/haar op .............. de verstrekking is aangeboden

van een lunchpakket bestaande uit ...... sneden brood belegd met

....................................................................

....................................................................

alsmede ..... stuks fruit, alsmede .................................

............................................... (specificeren)

doch dat hij/zij deze verstrekking heeft geweigerd.

Ondergetekende vrijwaart zijn/haar ouders/verzorgers van iedere

aansprakelijkheid voor enig onheil dat uit de afwezigheid van dit

lunchpakket zou kunnen voortvloeien, waaronder begrepen (doch niet

beperkt tot) lege maag, achteraf betreurde ruiltransacties,

extra uitgaven, alsmede alle denkbare civielrechtelijke en/of

strafrechtelijke complicaties.

Ondertekend te .................. (plaats) op ..............(datum)



................................. (handtekening)

--------------------------------------------------------

Exemplaar bestemd voor:

betrokkene / ouder/verzorger / schoolleiding / wijkagent

zondag 17 februari 2008

Knoflookexercities (2)



Als je knoflook over hebt die niet meer geschikt is om te gebruiken omdat het verdroogd is of aan het uitlopen is kun je de teentjes in een bakje met wat aarde zetten. Ze lopen dan uit en de stengeljes wordem aillets genoemd. De smaak is zacht knoflookachtig en ze zijn erg lekker in een salade.
Hetzelfde kun je ook doen met zilveruitjes of sjalotjes. Of met het uiteinde van een stronkje witlof of prei. Het is gewoon heel leuk om te zien wat er dan gebeurt.
Wat ook heel leuk is om zelf kiemen te kweken.



Links zie je brocoli die 2 dagen oud is, daarnaast broccoli die een week oud is en rechts basilicum van 2 dagen oud.




zaterdag 16 februari 2008

Knoflookexercities

Gisteren heb ik in een kookwinkel een garlic card gekocht.
Dat is een soort plastic kaartje met aan een kant een geruwd oppervlak waar je knoflook op kan raspen.
Toen ik dit meldde aan E.H. vertelde hij mij dat hij knoflook altijd plette met een mes, knoflookteentje eronder, flinke klap met je vuist op het mes en klaar is je knoflook.
Het kaartje werkt prima, de knoflook is bijna vloeibaar, die haal je eraf, kaartje onder de kraan en alles is weer terug bij het oude.
Maar ik wilde vanochtend wat experimenteren met het mes, helaas wist ik niet of je de knoflook ook nog eerst moet pellen dus ik heb het op beide manieren geprobeerd.
De eerste keer lag de knoflook niet goed onder het mes en schoot met een rotgang door de keuken. De tweede keer ging het beter maar nog niet optimaal.
Voor een goed resultaat moet je echt een flinke klap geven op het mes, daar kwam ik na 6 teentjes knoflook achter.
Beide methodes zijn uitstekend, alleen als je wat knoflook door je sla dressing wilt doen is het kaartje iets handiger.

woensdag 6 februari 2008

woensdag 30 januari 2008

Mooie samovar

Zondagsrust 2

“De zondag is een zegen. Het mooiste van die dag is de verkondiging van de Boodschap van Wet en Evangelie."

Als je opgegroeid bent met zondagsrust, dwz dat je in je zondagse jurk naar de zondagsschool en soms nog naar de kerk gaat is je zondag redelijk gestructureerd ofschoon wel vervelend. Want 's middags ging je wandelen en je mocht niets wan dan werden je zondagse kleren vuil.

Maar als je 'van het geloof valt' hangt de zondagrust als een grijze sombere deken over je zondag heen en het duurt heel lang voordat je in staat bent om zelf invulling aan die dag geven.
Ik kan er nog steeds niet goed tegen als ik op zondag kerkklokken hoor luiden, ik word er droef van.

dinsdag 29 januari 2008

Zondagsrust

Volgens meneer Bas van der vlies van de SGP moet de Koningin de zondagsrust eerbiedigen.
Als de koningin nou de zondagsrust van meneer van de Vlies eerbiedigt zou dat toch voldoende moeten zijn maar nee, zo gaat dat niet.


“De zondag is een zegen. Het mooiste van die dag is de verkondiging van de Boodschap van Wet en Evangelie, en de regering zou er veel aan gelegen moeten zijn om ruimte te maken voor dat heilzame Woord. Meer rust op die dag zou bovendien een verademing zijn voor alle Nederlanders om zo in de komende (werk)week weer een frisse start te kunnen maken. Een onvergelijkbare dag. Van harte aanbevolen!”

maandag 28 januari 2008

Paniek

Vanmiddag na mijn werk wilde ik nog even boodachappen doen in het dorp. Ik sta bij de kassa en god, dat kan toch niet waar zijn, mijn portemonnee zit niet in mijn tas.
Ik vertelde de kassiëre dat mijn portemmonne nog in de auto lag en ze zou mijn boodschappen even apart houden.
Zzoeff! Naar de auto om tot de ontdekking te komen dat hij daar ook niet lag.
Collega gebeld. "Zie jij een portemonnee op mijn bureau liggen?"
Nee, heb je al in je auto gekeken? vroeg hij.
"Ja, daar ligt hij ook niet."
Hup, in de auto naar huis, en daar zag ik hem ook niet.
Toen werd ik wel even bleek om mijn neus. Geld, bankpasjes, toegangspasjes voor de Makro en het Office center, alles weg.
Ik besloot dat ik maar aangifte moest gaan doen, maar uiteindelijk vond ik hem tussen de deur en de passagiersstoel.
Opgelucht maar wel geagiteerd ging ik terug naar de supermarkt. Gelukkig stonden mijn boodschappen er nog. Toen ik de supermarkt uitliep kwam de kassiëre me achterna.
"Zijn dit uw autosleutels?" Ja, dat waren mijn autosleutels,toen kwam er nog een man met een zak kiwi's. "Zijn die van u?" Ja, meneer ,dankuwel.
"Muts, verstrooide trut" mompelde ik in mezelf. Zou het ooit nog goed komen?
Misschien moet ik eens een keer helemaal opnieuw geinstalleerd worden.
Versie 0.1

vrijdag 25 januari 2008

Voornemens

Als het nieuwe jaar alweer aardig op weg is komen bij mij nog wel eens wat goede voornemens bovenborrelen.
Hier zijn ze:

► Altijd mijn veiligheidsriem omdoen en niet wachten tot ik een politieauto zie.
► Minder lang slapen (dit gaat heel moeilijk worden)
► Alle post direkt openmaken en niet wachten tot er een dreigbrief komt van een incassobureau.
► Niet wachten met tanken tot de benzine bijna op is.
► Niet altijd al het kleingeld in het laatje van mijn Smart stoppen. Dat rammelt teveel. Bovendien moet je maar zien hoe je al dat kleingeld weer wegwerkt.
► Als ik moe ben of teveel gedronken heb wèl mijn contactlenzen uitdoen.

Met dank aan Ben, die mij leerde om de alt toets in combinatie met cijfers te gebruiken. ► = alt + 16 op het numerieke toetsenbord.

donderdag 24 januari 2008

Ooit gegeten? Bij mij komt het er niet in!




Surstromming - the world's nastiest food...?

Swedes - lovely people, gave us ABBA, Britt Ekland and Sven Goran Eriksson, but heavens, they have strange tastes. You only need to visit Sweden at the moment to discover this.

From late August to the end of September, the surstromming season is in full flow. It would be comforting to tell you that surstromming is a lightly-flavoured potato and chicken stew, but, well, it isn't. It is, in fact, herring that has intentionally been allowed to rot so much that it is illegal to eat it in apartment blocks.

Hundreds of tons of herring is caught in April, and placed in a brine just salty enough to stop the fish from decomposing so completely as to no longer exist. The rancid fish flesh is then stored in tins through the summer, until it is deemed sufficiently rotten, when it is joyfully guzzled at surstromming parties.

The stench is, apparently, at its worst when the can is just opened - so much so, that it is generally opened underwater, so the noxious gases and filthy oozing fish-goo is contained.

Nevertheless the stench, likened by visitors to that which emerges from a dogs bottom, is all-pervasive. The dish itself is best swallowed rapidly, without chewing, while tins are only allowed to be kept unopened for 18-months, after which they are liable to explode. Hmmmm. And you thought Spam was bad. (17 September 2001, AM)

woensdag 23 januari 2008

Een kijkje in de keuken.

Afbraak



Langs de spoorweg van Amsterdam naar Den Haag ligt de wijk Mariahoeve.
Deze wijk is na de oorlog uit de grond gestampt om een deel van de woningnood op te heffen.
Er staan maar ook stonden flatgebouwen van drie lagen, goedkope huurwoningen waar volgens mij ontzettend veel behoefte aan blijft.
Ruim een jaar geleden viel het mij op dat een aantal van die flatgebouwen er steeds onverzorgder uit begon te zien, ze werden niet meer onderhouden en ipv van gordijnen zag je dekbedhoezen e.d. voor de ramen hangen.
Na een aantal maanden werden er ramen dichtgetimmerd en begon het eruit te zien als een ghetto.
Toen alle ramen dichtgetimmerd waren kwamen de slopers. Weg met de goedkope huurflats!
Eerst zijn de reguliere bewoners verhuisd, zij kregen (hoop ik) andere huisvesting aangeboden en daarna mochten leden van de anti-kraakbeweging erin wonen.
Die zijn eruit gegooid (letterlijk!) en in de loop van een aantal weken is het een grote puinhoop daar. Letterlijk. Vroeger woonden er mensen die daar liefhadden, kinderen kregen en hun hele leven daar opgebouwd hadden.
Nu komen er luxe appartementen. Er wordt gefluisterd dat 'men' vond dat er zich teveel allochtonen in Mariahoeve vestigden en dat schijnt niet te mogen. Dus die dirigeer je gewoon naar een Vinexwijk, je sloopt de goedkope flats om plaats te maken voor luxe koopappartementen.

Hanja




Dit is Hanja. Zij kwam in mijn leven in 1997 toen Paul, de huismeester medelijden met mij had omdat ik alleen op een kamer zat. Op een ochtend kwam ik op mijn werk en toen stond ze naast mijn bureau.
Ik heb haar Hanja gedoopt omdat ze gelijkenis vertoont met Hanja May-Weggen, die keek alleen wat zorgelijker. Maar ja, dat is logisch, die had veel aan haar hoofd.
Ze staat nu 11 jaar naast mijn bureau. Af en toe als ik genoeg heb van die glimlach krijgt ze een doek over haar hoofd. Ik word soms een beetje kregel van mensen die altijd glimlachen.

dinsdag 22 januari 2008

Den Haag



Wat dit is? Dit is een kunstwerk en het staat in Den Haag vlakbij de grens met Voorburg.
Voor zover ik weet staat het er al heel lang.
Waar het op lijkt? Ja, dat is het ook.

Het valt een beetje in het niet bij de Haagse Poort. Dat gebouw is over de Utrechtse Baan gebouwd, het Haagse gedeelte van de snelweg. Je kunt zo doorrijden naar het Prins Clausplein waar je kunt kiezen tussen Amsterdam, Rotterdam en Utrecht.

zondag 20 januari 2008

Onderweg gezien

Ik vraag me af wat dat is:
Kip.vleugel.zonder punt.N.L.
Of zou er nog iets aan het inburgeren gedaan moeten worden?

vrijdag 18 januari 2008

Contactlenzen(3)

Ik heb weer nieuwe. Op het rechterdoosje staat -3.75 +1 en op het linker -3.00 +1 . Ze zijn nog niet uit hun doosje geweest want ik ben als de dood dat ik ze weer kapotmaak bij het uitdoen. Maar ik zal wel moeten, ik heb dinsdag een afspraak om vast te stellen of alles goed is gegaan en evt de sterkte bij te stellen. Ze zijn vwb de bijziendheid te sterk.

maandag 14 januari 2008

Good mood food.

Vanochtend viel mijn blik op een artikeltje in een blaadje wat je dagelijks mee kunt nemen bij stations en ziekenhuizen. Ik citeer:

'Nooit meer dipjes met vrolijk eten.
Hoe meer energie je hebt hoe blijer je meestal door het leven gaat , een regelmatige toevoer van vezelrijke koolhydraten is de truc om het bloedsuikergehalte niet teveel te laten schommelen en het energieniveau op peil te houden.
Volkorenprodukten, groenten en fruit zorgen voor een langzame toevoer van koolhydraten.
Onze hersenen zijn gek op vette vis. Daardoor krijg je minder stresshormonen in je lichaam. Daar wordt je blij van. Ook goed zijn kalkoen en kip. Daar zit tryptofaan in. In je lichaam wordt dit gelukshormoon omgezet in het gelukshormoon serotonine . Tryptofaan zit ook in broccoli, noten, bonen, linzen en bananen.'

Ik ga toch eens vragen wat die chagrijnige meneer bij mij in de straat zoal eet.