Crème de légumes.

Regelmatig onderwerp ik me aan het Grote Gezondheids Offensief, ook wel genoemd het GGO.
Ik ga hier niemand lastig vallen met de achterliggende gedachte en de regelmaat van mijn onderwerping maar je kunt er zeker van zijn dat als ik het doe dat het grondig gebeurt.
Mijn eerste zorg was hoe ik genoeg groente binnen zou kunnen krijgen. Minimaal 2 ons is de aanbevolen hoeveelheid.
Echt opgetogen van groentesap uit de sapcentrifuge ben ik niet. Als het moet wil ik best een glas wortelsap drinken maar ik wilde dat je het ergens versgeperst zou kunnen kopen.
Het schoonmaken van een sapcentrifuge is een rotklus en ik heb daar echt niet elke dag zin in.
Ik heb wel een staafmixer. Correctie, ik heb er twee. Nog wel. Knipoog naar Ben.
Elke dag haal ik groente en voor de lunch snijd ik de helft fijn en laat het heel even koken in wat groentebouillon tot het beetgaar is. Ik doe er wat creme fraiche bij en soms wat blauwaderkaas en dan gaat de staafmixer erin. Dat moet je wel met beleid doen. Altijd zorgen dat het onderste gedeelte van je staafmixer onder de massa blijft anders wordt het een smeerboel. The ceiling is the limit, echt waar.
Als alles dan naar wens is verlopen heb je een kom zelfgemaakte dunne groentepuree, waar je evt nog wat kruiden overheen kunt snipperen. Ik vind het erg lekker met blauwaderkaas.
Vandaag had ik bloemkool met verse doperwtjes. Crème de choux-fleur et de petits-poids.
Ik heb nog niet geprobeerd of het koud ook lekker is.

De volgende fase is het fruit. Ik doe gewoon wat vruchten in een heel klein blendertje dat ik eens bij Blokker heb gekocht. Eén minuutje draaien en dan kun je aan het fruit. Dit kan evt ook met de staafmixer en een hoge smalle kom.
Als ik dat dan weggewerkt heb vind ik dat ik weer aan de minimale gezondheidseisen van de dag heb voldaan. Ik ga dan niet los op chocolade en chips maar ik voel me dan niet bezwaard als ik mijn bord niet leeggegeten heb

Over pillen gesproken

Over pillen ben ik nog niet uitgepraat. Vorige week was ik voor een controle bezoek bij de longarts.
Op de foto bleek dat er weer een ontsteking in mijn longen zat dus húp weer een nieuwe anti-biotica kuur van 14 dagen (Avelox) en een Prednison kuur.
Eerst een kuur van 20 Mg dagelijks zolang ik de anti-biotica slik en daarna nog een tijd 5 Mg per dag.
Maar toen was ik er nog niet. Omdat Prednison osteoperose kan veroorzaken krijg ik Calicichew-D3 forte (kalktabletten) en Actonel, dat is een botopbouwer.
Die Actonel moet je staand of zittend innemen, zo stond er op het etiket van de apotheker. Tot een half uur na inname mag ik ook niet gaan liggen. (Ik las in de bijsluiter dat dat is opdat die pil zo snel mogelijk door je slokdarm gaat)
En omdat al deze medicijnen maagklachten kunnen veroorzaken zat er ook nog een maagbeschermer bij.
In de bijsluiter stond dat je daar ook maagklachten van kon krijgen. Ach ja..

Je kunt in ieder geval niet zeggen dat het niet grondig wordt aangepakt.

Het Grote Genieten

Deze week stond er in de Varagids een advertentie voor een nieuw soort pil. Normaal word ik daar niet warm of koud van. Maar dit is echt geweldig!
De pil heet Neutricept:

U kijkt graag televisie. Na werk, school of gewoon wanneer u zin hebt. Maar u bent ook kritisch. Veel programma's spreken u niet aan en u kunt daardoor niet altijd ontspannen van televisie genieten.
Neutricept helpt u daarbij. Met Neutricept geniet u altijd optimaal van televisie, waar u ook naar kijkt.

Die laatste zin vind ik heel intrigerend vooral dat wààr u ook naar kijkt. Want dat houdt in dat wat je ook voorgeschoteld krijgt allemaal niet uitmaakt want je geniet er optimaal van. Laat ons eens kijken: Fiets 'em derin. Dat heb ik altijd tenenkrommend gevonden, daar kan ik nu van gaan genieten. The Bold and the Beautiful, GTST en last but not least: RTL boulevard.
Het Grote Genieten kan zó gaan beginnen. Heeft je partner geen zin om te kijken waar jij naar kijkt? Geen probleem. je gooit een pil in zijn/haar koffie en het probleem is opgelost.
Hadden we dat maar eerder gehad, veel echtelijke ruzies hadden voorkomen kunnen worden.

Toch blijf ik wel met één probleem zitten. Als ik ooit aangetroffen word bij het kijken naar Korenslag of het Elfde Uur en het lijkt alsof ik zelfs daárvan geniet dan wil ik dat me die pilletjes worden afgenomen en dat ik weggesleept word van de TV.
Er zíjn tenslotte grenzen!

Niets mis mee.

Voor het geval u zich afvraagt wie dit is, dit is Peter van de Vorst. Is daar wat mis mee? Welnee, het is een aardige jongen , een brave en lieve jongen zelfs.
Je kunt dat ook zien op de foto, hij heeft zo'n guitige blik in zijn ogen, vindt u ook niet?
Hij heeft politicologie gestudeerd en werd daarna verslaggever bij de Gay Krant.
Tegenwoordig zit hij samen met Albert Verlinde, onze nationale roddelkont als sidekick in het programma RTL Boulevard, een programma waarin je kunt zien wat er echt belangrijk is in de wereld.
Onze Peter van de Vorst heeft het geschopt tot Royalty deskundige. En in die hoedanigheid mag hij aanzitten bij RTL Boulevard als we weer eens getracteerd worden op het laatste nieuws uit de wereld der sterren.
Ook Bram Moszkowicz maakt daar regelmatig zijn opwachting. Oh ja, en niet te vergeten Peter R. de Vries en John van de Heuvel, misdaadverslaggevers.
Ik heb me vaak afgevraagd hoe je Royalty deskundige wordt. Gluren en stalken, zoiets moet het wel zijn. Ik las in de Vara gids van 17 januari dat hij bezig is aan een biografie van PWA. Ook heeel belangrijk natuurlijk.
Wel weggegooid geld, die studie Politicologie.

Vrouwenbesnijdenis.

Vorige week sprak Jet Bussemakers bij Nova over het mogelijk maken van het bestraffen van ouders als zij hun dochters in het land van herkomst laten besnijden.

De ingreep zou noodzakelijk zijn om de seksuele verlangens van vrouwen te beteugelen. Onbesneden vrouwen worden losbandig en brengen mannen in verleiding waardoor de stabiliteit van de samenleving in gevaar wordt gebracht, zo luidt de veelgehoorde verklaring.

Wat is de stabiliteit van de samenleving dan waard als je die moet bereiken door een groot gedeelte van diezelfde samenleving te onderdrukken?
Het lijkt mij meer op een poging om een rationele verklaring te geven voor het feit dat je vrouwen als inferieure wezens ziet, noodzakelijk voor het voortbestaan van de soort maar meer ook niet.
Het lijkt er ook op dat vrouwen in die samenlevingen zich erin geschikt hebben dat ze nauwelijks rechten hebben en dat ze afschuwelijk verminkt worden om uit te sluiten dat ze ooit sexuele verlangens zullen hebben.
Besnijdenis komt in ongeveer 28 landen voor, dus niet alleen in Soedan en Somalië maar ook in landen in het Midden-Oosten, Azië en Indonesié.
De vrouwen verzetten zich daar veelal niet tegen omdat er een kans is dat ze verstoten worden of dat ze geen geschikte huwelijkspartner kunnen vinden.
Vrouwenbesnijdenis wordt niet genoemd in de Koran : het hoort ook niet tot de Islam al zijn de families waarin de vrouwen besneden worden wel Islamitisch.

Vrouwenbesnijdenis, ook wel bekend als opzettelijke genitale verminking, is gemeengoed in Egypte. Naar schatting is 95 procent van de vrouwen van vijftien jaar en ouder besneden, zo blijkt uit het meest recente volkingsonderzoek, de Demographic Health Survey van 2005. Vrouwenbesnijdenis in Egypte betekent veelal een incisie of gedeeltelijke afsnijding van de clitoris. De zogenaamde faraonische besnijdenis waarbij de schaamlippen worden weggesneden en de vagina, op een plasgaatje na, wordt dichtgenaaid, komt in Egypte nauwelijks voor. In Soedan en Somalië wel.

Aan het woord kwam een besneden jonge vrouw die vertelde dat har besnijdenis zonder verdoving plaatsvond en dat ze daar vreselijke pijnen aan had overgehouden bij het plassen. Een operatie in Nederland had daar een einde aan gemaakt.
Zij vroeg zich of men in het westen niets kon doen om aan die vreselijke toestanden een einde te maken.
Jet Bussemaker wil dat de ouders van meisjes die naar het (risico)land van herkomst gaan een contract laten lezen en ondertekenen waarin staat dat het in Nederland strafbaar is om meisjes te besnijden. Vervolgens wil ze alleen een medisch onderzoek voor meisjes bij wie er een risico bestaat dat ze besneden worden. Dit zou dan moeten blijken via een meldpunt.
Dit in tegenstelling tot de VVD die wil dat elk meisje dat naar een risicoland gaat bij terugkomst onderzocht wordt.
Het laatste lijkt me heel effectief al vraag ik me af of dat jaar in jaar uit , het hele jaar door, vol te houden is.
Volgens Jet Bussemaker werkt het systeem van het ondertekenen van die contracten goed in Frankrijk en zou het hier ook moeten werken.
De tijd zal het leren.


Citaten zijn overgenomen van de website van de wereldomroep.

De schooltandarts.

In het jaar dat ik in de eerste klas van de Lagere School zat maakte ik ook kennis met het verschijnsel schooltandarts.
Twee keer per jaar werd de rust verstoord doordat er twee vrouwen binnenkwamen met een witte verpleegstersschort en een soort koffer.
De vrouwen keken streng en zagen er niet erg toeschietelijk uit dus dat beloofde niet veel goeds.
Ze legden twee bakjes neer op de tafel van de meester en een pak kaarten met daarop een afdruk van een gebit. In het éne bakje zaten kleine ronde spiegeltjes aan een steel en een soort haakjes, ook aan een steel: het andere bakje was leeg. Dat bakje was, zo bleek,voor de gebruikte spiegeltjes en haakjes.
Eén voor één moesten we naar de tafel toe, onze naam werd gevraagd, daarna moesten we onze mond opendoen. De ene vrouw keek met zo'n spiegeltje in je mond en morrelde wat rond met een haakje, vervolgens mompelde ze iets onverstaanbaars waarop de andere vrouw begon te schrijven op een kaart. De hele klas werd op die manier afgewerkt en toen ze verdwenen gingen we weer verder met de les.
De meester vertelde dat de kinderen bij wie gaatjes waren gevonden naar de schooltandarts moesten in de Doornstraat, alleen wist hij niet wie die kinderen waren.
Iedereen had natuurlijk wel van oudere leerlingen gehoord over de verschrikkingen van de schooltandarts en de martelende onzekerheid of je inderdaad een gaatje had maakte dat je heel nerveus werd als er iemand het klaslokaal binnenkwam. Op ieder moment kon er iemand binnen komen die met het slechte nieuws kwam dat je de volgende dag mee moest naar de Doornstraat.
De eerste twee keren had ik geluk, er waren geen gaatjes maar de derde keer moest ik er aan geloven. Op de dag dat het ging gebeuren werd ik wakker met buikpijn. Ik kwam op school en daar bleek dat ik niet de enige was met buikpijn van de zenuwen. Onze klas werd overgenomen door een andere meester en wij wandelden met onze eigen meester naar de Doornstraat. Het was een half uur lopen.
De tandarts zat in een grote ruimte en om de stoel zat een wit gordijn zodat je niet gezien werd als je in de tandartsstoel zat.
Maar gehoord werd je wel! Eén van de kinderen voor mij huilde en die werd heel bars toegesproken. Ik besloot om geen spier te vertrekken hoeveel pijn het ook zou doen.
Toen ik aan de beurt was zag ik pas echt wat me te wachten stond maar vluchten was geen optie, dus ik ging zitten, deed mijn mond open en beleefde voor de eerste keer de pijn van het boren in een kies met een boor die door een draad werd aangedreven. Het was nog erger dan ik had verwacht. Gelukkig was het een klein gaatje en duurde het niet al te lang. Ik voelde me wel behoorlijk genomen en ik was best bang voor die twee krengen en die chagrijnige barse vent.
Je bent erg flink", zei een vrouw en daarna mocht ik weer bij mijn klasgenootjes gaan zitten. God, wat was ik opgelucht dat het voorbij was!
Dit drame heeft zich nog een aantal keren herhaald en ik verzuchtte vaak dat het leven leuk was als je maar nooit naar de tandarts hoefde.
Gelukkig zijn er nu andere technieken, de tandartsen zijn vriendelijker, maar ik denk dat veel mensen van mijn generatie dankzij de schooltandarts een angst voor de tandarts hebben.
Het heeft bij mij in ieder geval een aardig tijdje geduurd voordat ik er overheen was.

Alweer vegetarisch.

Omdat het met de bookmarks wat rommelig begon te worden zocht ik naar een methode om alle verzamelde links naar websites en blogs met vegetarische recepten een beetje te ordenen.
Een gedeelte van de verzameling komt van Ben waarvoor mijn dank.
De beste manier om ze bij elkaar te zetten leek mij om er een soort portal van te maken zoals je ook wel ziet bij startpagina.nl. Wat het uiteindelijk is geworden kunnen jullie hier vonden.
Ik houd me aanbevolen voor aanvullingen.

De stadsaanplakker.

Slimming

Nee, dit gaat niet over afvallen maar over iets héél anders.
Een stukje op het weblog van Jetty bracht me op een link en toen ik dat las stonden mijn haren bijna recht overeind.
De nieuwste rage: je neemt een tampon en een schaaltje met drie glaasjes wodka, je legt de tampon in de wodka. En dan? Absorberen maar!
Als de tampon vol is getrokken met wodka kan een vrouw de tampon vaginaal inbrengen en een man anaal.
Ik denk niet dat ik verder wil weten hoe zo'n man dat doet want het lijkt me niet gemakkelijk. Misschien brengt een tonic-stamper uitkomst.
En waarom zou je zoiets willen doen? Het schijnt dat je er verschrikkelijk dronken van wordt.
Voor de prijs van één tampon en drie glaasjes wodka kun je zo'n kans niet aan je voorbij laten gaan, natuurlijk.
De alcohol wordt direct in je bloed opgenomen dus van het ene op het andere moment ben je liederlijk dronken en doordat je de alcohol niet binnen krijgt kun je er ook niet dik van worden.
Dat is natuurlijk ook mooi meegenomen.
De rage is inmiddels ook tot Nederland doorgedrongen en er schijnen zelfs al feestjes te worden georganiseerd waar je gezamenlijk deze genoeglijke bezigheid kunt beoefenen.
Het leven wordt steeds leuker!

Let's fight again.

-Zeg lieverd.
-Ja?
-Wat zitten we hier gezellig he?
-Ja, zal ik een glaasje wijn inschenken?
-Doe dat. Een rode wijn graag.
-Zullen we wat herinneringen op gaan halen?
-Kunnen we niet iets anders doen? Als we herinneringen op gaan halen krijgen we altijd ruzie.
-Hoe zou dat toch komen denk je?
-Geen idee, het ligt vast niet aan mij.
-Ruzie maak je niet in je eentje schat. Daarvoor moet je met minstens twee personen zijn.
-Dat weet ik ook wel maar soms zeg je van die vervelende dingen.
-Oh, geef eens een voorbeeld?
-Nou bv als het zondag is en ik zit lekker op de bank naar sport te kijken begin jij opeens over een deur die nog geverfd moet worden of iets dat nodig opgehangen moet worden. je weet dat ik daar geïrriteerd over raak.
-Maar als ik het over dat soort dingen heb is het meestal ook wel nodig dat het gebeurt. Als jij dan met je luie kont naar de tv zit te kijken erger ik me aan die ongeverfde deur of dat boekenrekje dat nog steeds niet opgehangen is.
-Mag ik alsjeblieft op zondag naar sport kijken zonder lastig gevallen te worden over deuren en boekenrekjes? Ga lekker zelf die deur verven en dat stomme boekenrekje ophangen, je bent toch zo geëmancipeerd?
-Verdomme nog aan toe, als ik eens een keer iets verf dan zeur je over dat het niet goed gedaan is. Dan vergaat je de lust wel.
-Dan moet je het ook goed doen! En ga nou niet zitten janken, het is hier altijd gezeur en gezeik. Ik ga naar boven hoor, de gezelligheid is hier weer ver te zoeken!!

Maar wat ze nú hebben verzonnen?

Zoals veel Nederlanders draag ik de Hema een warm hart toe. Ik kan me ook geen bestaan voorstellen zonder Hema, niet dat ik daar de deur plat loop maar de Hema is er altijd geweest naar mijn gevoel.
Heel lekkere ijsjes hadden ze, vanille ijs dat even in de warme chocolade werd gedoopt als je vijf cent extra betaalde. Mijn moeder kocht er koekjes en kaas.
In de loop der jaren heeft het assortiment zich erg uitgebreid en is het een ècht warenhuis geworden.
Het is gewoon reuze handig om zo'n filiaal dichtbij te hebben, je vergeet iets bij de supermarkt, een fles wijn bijvoorbeeld en hùp, even de Hema in.


Tot mijn verbazing kwam ik gisteren op een site terecht waar werd aangekondigd dat er een musical wordt geschreven over de Hema. Ik houd niet zo heel erg van musicals, al ben ik wel naar Hair en Oh Calcutta geweest, maar ik heb geen belangstelling voor de musicals die door Joop van den Ende gepromoot worden, die maakt van alles een musical. Meestal zijn het flauwe verhaaltjes en de muziek is ook niet echt mijn smaak.
Ik weet natuurlijk niet of hij achter die Hema musical zit maar dat blijkt dan nog wel.
Het kàn gewoon heel leuk worden, ik zie in gedachten al een danse macabre van als rookworst uitgedoste dansers die op de muziek van Saint-Saëns door de de winkelstellingen dansen.
Door de muziek krijgt het dan nog iets cultureels mee en dat is in deze tijd van culturele armoe mooi meegenomen.
De Hema heeft ook al een keer laten zien door dat project El Hema dat ze ook openstaan voor de multi-culturele samenleving dus dat kan dan ook mooi in die musical een rol spelen.
Het is toch reuze leuk dat een bedrijf met als naam Hollandse Eenheidsprijzen Maatschappij zo'n open blik heeft.voor de samenstelling van onze samenleving?
Ik begin steeds enthousiaster te worden! Er moeten een paar ijzersterke songs worden geschreven en voor het slotlied gebruiken we de tekst : De Hema is van ons allemaal!

Geen doden en maar twee gewonden.

Vroeger toen mijn zoon nog een zoontje was wilde hij lid worden van de plaatselijke voetbalclub.
Als goede ouder bracht ik hem weg achterop de fiets en natuurlljk keek ik naar zijn voetbalprestaties. Het was al snel duidelijk dat een voetbalcarriëre er niet echt in zat maar hij had plezier en daar ging het om.
Als je dan op zo'n bankje langs de lijn zat leerde je ook de ouders van de andere voetballertjes kennen.
Behoorlijk fanatiek waren sommige van die ouders, iets te fanatiek voor mij. Als er een doelpunt gescoord werd, was het een enorm gejuich en gejoel. Er werd geschreeuwd en aangemoedigd, soms werden er dingen geroepen die mijns inziens niet door de beugel konden zoals: stamp hem in de grond of trap hem dan tegen zijn schenen.
Tijdens één van die schreeuwpartijen werd de vrouw die naast mij zat zo enthousiast dat ze met haar armen begon te zwaaien, ze vergat daarbij dat ze een broodje kroket in haar rechterhand had. Gelukkig zag ik het broodje aankomen en ik kon nog net voorkomen dat ik het in mijn oog kreeg. Er zat alleen wat mosterd in mijn haar maar een kniesoor die op dat soort dingen let.
Toen de jongetjes zo'n jaar tegen elkaar gespeeld hadden kwam iemand op het idee dat het reuze leuk zou zijn als de moeders tegen de moeders van een ander elftal zouden spelen.
Of ik mee wilde doen? 'Ja maar, ik kan helemaal niet voetballen' probeerde ik nog.
Het gaf allemaal niets want de andere vrouwen konden ook niet voetballen dus het was echt alleen voor de lol.
Zoonlief drong ook heel erg aan en ik gaf toe.
Om het toch nog een beetje op voetbal te laten lijken kregen we nog wat training en op een zomeravond was het zover.
Het had overdag geregend en er stond modder op het veld, een feestelijk begin van wat komen ging.
De voetbalspullen hadden we geleend van de vaders en het zag er prima uit.
We werden aangekondigd: de moeders van de welpjes van SV Voorburg tegen de moeders van de welpjes van Tonegido. Applaus!
De meiden van Tonegido gingen er direct met volle kracht tegenaan en toen ik 20 minuten had rondgedraafd als middenvelder kwam de bal mijn kant op, gevolgd door een speelster van de tegenpartij. Ik was vastbesloten om die bal een flinke trap te geven maar mijn tegenspeelster bleek vastbesloten om dat te voorkomen.
We waren op een nogal modderig deel van het veld en ze trok mij aan mijn haar, ik voelde dat ik uit ging glijden en ik zei tegen mezelf: ik onderuit? Dan jij ook. Ik trok ook eens
flink aan haar haar. We eindigden samen in de modder. We kregen ook een gele kaart. Er werd natuurlijk gewoon doorgespeeld en een paar minuten later liepen twee dames zo hard tegen elkaar op dat één van de twee moest worden afgevoerd met een ambulance.
Dat was wel even schrikken natuurlijk maar toen ze weg was ging de wedstrijd weer gewoon door.
De tweede keer dat de bal mijn kant op kwam vloog hij vrij hard richting mijn hoofd. Ik ving de bal op en ik was daar eigenlijk best trots op maar nee, dat was niets om trots op te zijn, dat was hands.
Het werd een strafschop. Onze keepster wist de bal tegen te houden maar ze kermde van de pijn. Zij werd door haar man naar het ziekenhuis gebracht, later bleek ze haar arm gebroken te hebben.
De pret werd verstoord doordat er een onweersbui kwam aanzetten en we moesten van het veld af. De wedstrijd werd verder afgelast.
Toen de bui over was ben ik met mijn zoon naar huis gefietst. De modder zat nog in mijn haren en toen ik thuis arriveerde stond de buurvrouw naast haar auto en zei: 'wat heb jij nou gedaan? '
'Ik heb gevoetbald' zei ik niet zonder enige trots.
'Zo te zien heb je erg veel plezier gehad', zei ze.
Ik antwoordde: ' ja hoor , het was geweldig, geen doden en maar twee gewonden. '

Rituelen

Gisteren zat ik in afwachting van het programma van Roseanne Barr te kijken naar Ned1 waar Marc Marie Huybrechts bezig was met een cabaretprogramma.
Nou wil ik het niet over Marc Marie Huybechts hebben, ik kende hem eigenlijk alleen als de sidekick met de piepstem in De Wereld Draait Door.
Hij gebruikte op een gegeven moment het woord: snuffelkatholiek.
Ik kom uit een gezin met een Ned Hervormde moeder en een atheïstische vader die toch hadden besloten om hun kinderen een Ned Hervormde opvoeding te geven.
Dat is jammerlijk mislukt want zowel mijn broer als ik zijn alletwee atheïst geworden. Ik was er wat eerder bij dan mijn broer maar ik verdenk hem ervan dat hij langer op zondagsschool is gebeleven omdat hij verliefd was op een meisje dat daar ook naar toeging.
Ik vond de kerk saai en de zondagsschool ook, zo'n hervormde kerkdienst is heel eenvoudig zonder enige poppenkast of in mijn ogen mysterieuze rituelen.
En die mysterieuze rituelen vond ik heel erg boeiend, er woonde een katholiek jongetje, Loekie, een paar huizen verderop en daar vroeg ik van alles aan over de diensten in de katholieke kerk. Eigenlijk had ik toen dolgraag eens zo'n katholieke dienst meegemaakt en van Loekie's ouders had ik wel een keer meegemogen maar mijn ouders staken daar een stokje voor.
Wij hadden geen televisie thuis dus ik kon ook niet op de televisie een kerkdienst zien.
Ik sprak erover met Petra, een vriendinnetje van me en zij vertelde me dat de katholieke kerk op werkdagen gewoon open was en dat je daar dan gewoon naar binnen kon.
Ze zei me dat je dan wel een sjaaltje om moest doen maar ze had me van alles wijs kunnen maken. En dat deed ze ook.
De sjaaltjes moesten in het wijwater worden gedompeld en we moesten ons gezicht afdeppen met het sjaaltje. Daarna met wat wijwater een kruisje slaan en toen gingen we giechelend naar binnen. Ik keek mijn ogen uit, vergeleken met het eenvoudige
interieur van een protestantse kerk was dit een een kerk vol pracht en praal.
Helaas duurde de vreugde niet lang want briesend kwam een pastoor op ons af. Wat we in de kerk deden, wilde hij weten.
Geheel naar waarheid vertelden we dat we gewoon wilden rondkijken. Dat hadden we beter niet kunnen zeggen want er volgde een lange preek. We mochten niet zomaar als niet katholieke meisjes Gods huis binnen komen om daar een beetje rond te kijken.
Hij wilde onze namen, adressen en telefoonnummers hebben dan zou hij onze ouders wel eens inlichten.
Ik heb er nooit meer iets van gehoord, hij heeft òf niet gebeld òf mijn ouders vcnden het vergrijp niet ernstig.genoeg om mij erover te onderhouden.
Ik heb er behoorlijk over in gezeten want aan de bulderende stem van die pastoor te horen hadden we ons ernstig misdragen en ik was bang dat ik ongenadig op mijn donder zou krijgen als mijn ouders het hoorden.
Niet lang daarna kregen wij een tv en kon ik een katholieke kerkdienst op de tv volgen. De rituelen hebben me mijn hele leven geboeid en ik kan me voorstellen dat als je je geloof in God kwijtraakt je dan nog best die rituelen zal missen.

Ik begijp nu ook wat Marc Marie Huybrechts bedoelde met het woord: snuffelkatholiek. Ik denk dat als ik katholiek was opgegroeid ik ook een snuffelkatholiek zou zijn geworden. Geen God, wel rituelen.

Een kattig mens

-Goedemiddag mevrouw mag ik u iets vragen?
-Ja hoor,dat is zeker naar aanleiding van mijn tv programma dat volgende week begint?
-Inderdaad, er wordt van u beweerd dat u katten temt.
-Zo zou ik dat niet willen uitdrukken meneer, ik noem mezelf kattenfluisteraar.
-Wat moet ik me daar dan bij voorstellen?
-Wel, als uw kat u niet begrijpt of u begrijpt uw kat niet dan kan ik u en uw kat nader tot elkaar brengen. Een soort Nearer my Cat to Thee,
-Hoe doet u dat dan?
-Ik communiceer met de kat en vertel hem bijvoorbeeld dat het niet aardig is om in de badkamer te gaan zitten wachten tot je uitglijdt in het bad over het stuk zeep dat erin is gevallen.
-Gebeurt dat zo vaak dan?
-Nou, niet zo vaak, wat vaker gebeurt is dat als u de ontbijttafel even verlaat de kat zich meester maakt van de plakjes zalm die u zo zorgvuldig op uw broodje hebt gedrapeerd.
Zo'n kat moet dan bijgebracht worden dat stelen niet mag en al helemaal niet van zijn eigen baasje of bazinnetje.
-Hoe communiceert u dan met zo'n kat?
-Daar heb ik een speciaal zintuig voor, een soort kanaal waarover ik met de kat kan spreken in kattentaal.
-Spreekt de kat dan ook terug?
-Ja, als de kat zich bv onheus bejegend voelt laat hij dat me weten.
-Onheus bejegend?
-Ja meneer alles staat of valt met bejegening , als u bijvoorbeeld zelf heerlijk zit te eten met een vriendin en u scheept uw kat af met een goedkoop blikje voer van de Aldi voelt hij zich onheus bejegend. Hij wil dan ook iets lekkers hebben. Maar hij kan dat niet tegen u zeggen dus gaat hij uit wraak in de gordijnen hangen of hij geeft uw lievelingsstoel een mooi rustiek uiterlijk.
En soms kotst hij het tapijt onder met zo'n air van: ik kots waar ík dat wil. Of hij pist met opzet naast de kattenbak Zo maakt hij duidelijk dat hij anders behandeld wil worden.
-En dat laat die kat u allemaal weten via die eh... kattentaal?
-Jazeker, en met een paar consulten is meestal de relatie tussen de kat en het baasje of bazinnetje weer hersteld. Behalve als er nog dieper liggende trauma's naar boven komen, dan wil het wel eens wat langer duren.
-Dieper liggende trauma's zoals?
-Ach, dat kan van alles zijn, een gevecht met een andere kat of hond, het vuurwerk tijdens de jaarwisseling of bijvoorbeeld vallen van grote hoogte. We hebben dan nog een therapiesessie of twee en dan ia het allemaal weer goed.
Maar u kunt dat allemaal zien in mijn tv programma. Dat begint volgende week vrijdag om 20.00 op rtl2.

Alweer een jaar voorbij.

Voor alle lezers van dit blog hoop ik dat 2009 een mooi en gezond jaar mag worden. Voor Moos, Ibella en Hendrike hoop ik dat de behandelingen het komend jaar verlichting mogen brengen.

Happy Newyear

Onderweg

Ik kon nog net in Alkmaar de trein inschieten met een grote kartonnen beker thee in mijn hand, het was zo'n trein met twee étages waar je altijd een trapje op of een trapje af moet om in een coupé te gaan zitten.
Het leek mij een wijs idee om dat maar niet te doen met een beker thee in mijn hand , de trein ging niet verder dan Haarlem en in het compartiment waar ik was ingestapt waren twee bankjes en wat klapstoeltjes.
Op de twee bankjes zaten twee oudere dames ,ik ging op één van de klapstoeltjes zitten en ik zette mijn beker thee op de grond om er canderel en melk in te doen.
De twee dames waren druk in gesprek. Ik besteedde er geen aandacht aan tot ik merkte dat één van de vrouwen wel verdomd hard praatte.
Ik keek op en zag dat zij een soort dragonder was, een zéér struise vrouw met een nogal vastberaden uitdrukking op haar gezicht.
Een no-nonsense type, kin naar voren en een triomfantelijke blik in haar ogen. Een echte battle axe. De andere vrouw was duidelijk zachtmoediger en had weinig in te brengen. De struise matrone ging steeds harder praten en langzaam ging het over in schreeuwen.
Ik overwoog nog om haar te vragen of ze wel een schreeuwvergunning had, maar het leek mij wijzer om het niet te doen. Daar zou alleen maar ruzie van komen en dit was toch wel een vrouw waarmee volgens mij niet te spotten viel. Ik besloot dus maar er het beste van te maken en het te zien als een vorm van entertainment.
Bij station Heiloo vroeg de zachtmoedige vrouw waar we nu waren en omdat ik dat traject uit mijn hoofd ken vertelde ik dat we nu in Heiloo stopten. Bij het volgende station keek ze me vragend aan dus ik vertelde dat we in Castricum waren.
Intussen werd het gesprek luidkeels voortgezet en kwam ik te weten dat de matrone de zachtmoedige vrouw had opgehaald in Heerhugowaard en dat ze samen naar Driehuis gingen naar het huis van de matrone: dat zou nog ongeveer drie kwartier duren en aan het eind van de rit wachtte ze dan een lekker kopje thee.
Ik schatte in dat ze dan in Beverwijk uit de trein zouden stappen dus ik bereidde me er op voor dat ik nog minstens tien minuten mee mocht genieten van het gesprek.
En zo kwam ik dus nog te weten dat de dikke dame anders altijd auto reed (hoe ze met zo'n lichaamsomvang nog in een auto paste begrijp ik ook niet) maar dat ze bang was voor gladheid en deze keer maar met de trein was gegaan.
En eenmaal thuis in Driehuis zou ze de laptop aanzetten want ze wilde iets laten zien. De zachtmoedige sputterde nog: 'ik dacht dat je een computer had?'
'Ách mens, een laptop ìs toch een computer,' was het vriendelijke weerwoord.
De zachtaardige vrouw keek me weer vragend aan want de trein stopte.'Uitgeest' zei ik.
'Óh ja, Uitgeest, dat zit er ook nog tussen,' sprak de dragonder. Ze ging verzitten en kermde dat haar rug zo'n pijn deed.
Dat belette haar niet om nog uitgebreid te vertellen dat ze de laatste tijd zo weinig thuis was dat Ben (whoever he is) tegenwoordig zei dat als je de directrice wilde spreken je tussen twaalf en één moest bellen want dan kwam ze thuis om te eten.
Inmiddels naderde de trein Beverwijk en met veel gesteun en gezucht kwam ze van de bank af, de dames wensten mij nog een goede reis.
'Nog een prettige middag,' wenste ik terug al had ik daar wat twijfels over.
'Dat gaat zeker lukken,' zei ze vastberaden en toen keerde de rust weer.

Ik ben even met kerstreces.

Luisteraars.

Woensdag tijdens de uitreiking van deel I en deel II van het verzameld werk van Karel van het Reve zag ik een omslag liggen met drie audio cd's met opnames van het Karel van het Reve zelf tijdens welke hij Luisteraars leest, columns die hij schreef voor de Wereldomroep.
Ben vertelde mij dat dit ook was opgenomen in het verzameld werk en ik besloot van de koop af te zien.
Achteraf had ik daar spijt van want het horen van zijn stem zou na het lezen van wat werk van hem toch wel toegevoegde waarde hebben.
Op internet zag ik dat Selexyz Verwijs de cd's op voorraad had maar toen ik daar maandagmiddag heen ging bleek het enige exemplaar dat ze nog hadden al gereserveerd te zijn.
Maar ik heb ze besteld en ik kon ze vanmiddag afhalen.
Ik heb de eerste column al beluisterd en dat wordt genieten! Hij heeft een heel karakteristieke stem die ik direct herkende. Ik moet hem dus eerder gehoord hebben.

Double D.

-Hoe was je naam ook weer?
-Ik heet Hadriana.
-Die naam bedoel ik niet, je hebt ook nog een andere naam, een bijnaam.
-Een bijnaam?
-Ja,een bijnaam.
-Oh, je bedoelt Dinah Daredevil?
-Ja, die bedoel ik, waarom noemen ze je zo?
-Omdat ik veel durf, denk ik.
-Durf je echt zoveel?
-Ik durf niet te vliegen.
-Maar je zei dat je zoveel durfde?
-Er zijn dingen die ik niet durf.
-Noem eens wat.
-Door de Velsertunnel rijden met mijn Smart.Eigenlijk durf ik helemaal niet op de grote weg met die Smart.
-Zijn er meer dingen die je niet durft?
-Nou, wat mij ook heel eng lijkt is bungee jumpen of tokkelen van de Euromast.
-Maar zijn er dan ook dingen die je wel durft?
-Ja hoor en dat wil je zeker graag weten?
-Liefst wel.
-Ik ben laatst op een zaterdagmiddag staand op mijn paard door de Kalverstraat gereden.
-Wow, toen had je zeker wel veel bekijks?
-Ja, de mensen stoven opzij toen ze me zagen. Tassen vielen op de grond en honden begonnen te blaffen.
-Dat kan ik me voorstellen.Waarom deed je dat eigenlijk?
-Het ging om een weddenschap, ik heb er duizend euro mee verdiend en een stukje in de krant waarin stond dat het winkelend publiek in de Kalverstraat werd opgeschrikt door een soort Dinah Daredevil die staande op haar paard door de Kalverstraat raasde.
-Ah, vandaar de naam.
-Inderdaad en ik mag nooit meer met een paard in de Kalverstraat komen.

Karel van het Reve.

Er is natuurlijk al het één en ander geschreven over de borrel ter gelegenheid van de publicatie van de eerste twee delen van het verzameld werk van Karel van het Reve. Ik ben er ook geweest. Het leek ons leuk om Wouter te onmoeten en Ben wilde natuurlijk ook graag de eerste twee delen van het verzameld werk in ontvangst nemen. Dat was een cadeautje voor de mensen die mee hadden geholpen met het corrigeren.
Het was nog best een ingewikkelde reis, eerst van Egmond naar Alkmaar met de bus, vervolgens met de trein naar Amsterdam. Ben dacht eerst nog dat we wel zouden kunnen lopen naar de Herengracht maar halverwege het Damrak bleek al dat ik het in ieder geval niet zou kunnen redden.
We hadden intussen tot ons grote genoegen al een man gespot met een bloempot op zijn hoofd. In de bloempot zat een plant die betere tijden had gekend. Waarom je zo´n plant nog zou willen vervoeren is mij een raadsel en wat die bloempot op zijn hoofd deed weet de man alleen.
Dit soort dingen zie je toch alleen in Amsterdam.
Ben zag een fietstaxi en kwam op het idee om de reis voort te zetten per fietstaxi. Dat was een prima idee want op die manier kon hij rondkijken en nog wat van Amsterdam zien, dat was eigenlijk ook de reden dat we wilden gaan lopen.
Dus wij stapten in de fietstaxi. het was ijzig koud maar wel zeer de moeite waard. Ik had erg veel respect voor de meneer die fietste want hij had er flink de sokken in en trapte erop los alsof hij nooit anders had gedaan.
Na ongeveer tien minuten zette de fietstaxi ons af bij de Herengracht en we hoefden nog maar een klein stukje te lopen om bij het pand te komen waar de receptie plaatsvond.
Ik had me voorgenomen om heel veel foto´s te maken dus ik had mijn Canon spiegelreflex bij me en een klein Olympus cameraatje voor het geval er iets mis zou gaan.
Het leek mij leuk om wat foto´s te maken van Wouter en Ben samen en als het was toegestaan ook van de toespraken.
We waren een beetje vroeg en we zaten te wachten op Wouter. Tot ons grote plezier had Wouter Carla meegenomen en gelukkig was er nog even tijd om wat te praten voordat de toespraken begonnen.
Toen de eerste spreker het woord nam en ik een foto wilde maken weigerde mijn Canon dus ik moest wel verder met dat kleine cameraatje. maar er zijn toch nog een paar leuke foto´s uitgekomen. Geen kunstwerken maar gewoon kiekjes. Eén daarvan is hier te zien.
Op de valreep hebben we ook nog even kennis gemaakt met Ileen Montijn. Zij heeft een prachtige blog. Als je de link volgt kom je er vanzelf.

De reis was de moeite waard, ik ben blij dat Ben met mij de reis wel wilde maken , het was best een hele onderneming voor ons allebei maar voor hem in het bijzonder.
Het is geweldig om mensen te zien die je alleen van hun blogs kent en in het geval van Carla van haar website.
Carla maakt prachtige foto´s zoals je op haar website kunt zien. Ik ben een groot bewonderaar van haar.

Schizofrenie (5)

Op 2 november 2007 heb ik hier een blogpost geplaatst over mijn zoon die schizofrenie heeft. (Ik zal hem hier R noemen om redenen van privacy.)

R is begin 2004 van de straat gehaald (hij was al vier jaar dakloos) en voor diagnose opgenomen in het Centrum voor Intensieve begeleiding in Monster. Dat was omdat niet duidelijk was of het om een borderline stoornis ging of om schizofrenie. Uiteindelijk kwamen ze toch tot de conclusie dat het om schizofrenie ging. Daarna is hij in een psychiatrisch ziekenhuis hier in de buurt opgenomen , hij werd ingesteld op medicatie en daarna ging het al snel beter met hem.
Toen er een plaatsje kwam bij een Beschermd Wonen project in Leidschendam leek het helemaal de goede kant op te gaan.

Op het moment dat ik dat schreef ging het al drie jaar goed met hem. Hij kreeg medicatie toegediend per depot (Risperdal) en hij leek vrij gelukkig met zijn situatie.
Maar aan alles komt een eind: dat dacht waarschijnlijk de psychiater ook toen ze in haar oneindige wijsheid besloot dat het met de medicatie wel wat minder kon. Ze wilde kijken of het dan goed bleef gaan.
Ondanks protesten van zijn case manager en van mij besloot ze haar plan ten uitvoer te brengen.
In het begin leek het inderdaad goed te gaan en langzaam werd de medicatie afgebouwd tot het moment kwam waarop het niet meer per depot toegediend kon worden.
M.a.w. er moesten tabletten geslilkt worden.
'Weet je wat? Het gaat zo goed met hem, ik geef hem die tabletten in eigen beheer,' zo dacht de psychiater.
Voordat ze dit deed werd ik nog uitgenodigd voor een gesprek met haar, de case manager en een persoonlijk begeleider.
Het leek een beetje op een tweekamp, aan de ene kant de case manager en ik, wij waren er vreselijk op tegen en aan de andere de psychiater en de persoonlijk begeleider die vonden dat het best kon. Als het mis zou gaan zou hij immers zo weer opgenomen kunnen worden?
Ondanks mijn protesten en die van de case manager heeft ze de medicijnen in eigen beheer gegeven. Ook ondanks het dikke dossier van R waarin stond wat er in de loop der jaren alzo was voorgevallen.
(En dat was niet weinig)
Het ging vrijwel onmiddellijk mis. Hij slikte waarschijnlijk de medicijnen niet en je kon hem met de dag verder zien afglijden.
Toen ik belde om te melden dat het mis aan het gaan was kreeg ik van de begeleider en van de psychiater te horen dat ze gesprekken met hem hadden gehad en dat ze niet vonden dat hij weer psychotisch aan het worden was. Hij bleek voor alles wat hij deed een plausible verklaring te hebben.
Ik heb toen gebeld met de case manager en die vertelde dat R verbaal zo begaafd was dat bijna iedereen erin tuinde. Ja, daar wist ik alles van, ik ben er zelf ook vaak genoeg in getuind.
Toch heeft de psychiater de medicatie verhoogd met 1 milligram en hij moet dagelijks naar het moederhuis van het Begeleid wonen project om daar de medicatie te slikken.
'Op die manier,' zo zei ze, 'was er in ieder geval zekerheid dat hij die medicijnen ook in zou nemen.'
Ze kent de truc dus niet van het tablet tussen je kiezen en je wang stoppen en zodra je de kans krijgt dat tablet uitspugen.
Maar het verhogen van die medicatie heeft ze niet zomaar gedaan, ik denk dat ze toch twijfelde.
Intussen ben ik ook al opgebeld door vrienden van R die hebben gemerkt dat het niet goed met hem gaat. Of ik dat wel wist?
Ja, natuurlijk weet ik dat, maar degene die het zou moeten weten laat het afweten.
Op 16 december heb ik weer een afspraak met de psychiater.

Ik vraag me af of zij beseft hoe het voelt als je je kind voor je ogen gek ziet worden.

Maar we zijn er uitgekomen!

Door mijn vrijwillgerswerk mail ik ook veel met Vlaamse mensen en tijdens die mailwisseling lopen we vaak tegen uitdrukkingen aan die òf voor de Vlamingen òf voor de Nederlanders hilarisch of onbegrijpelijk zijn. Datzelfde gebeurt vaak als wij Belgische blogs lezen.
Soms zijn het ook uitdrukkingen die wij wel begrijpen maar gewoon niet gebruiken.
Zo vond ik in een stukje van Masjenka vandaag de uitdrukking: een bakje bier. Voor de strekking van het verhaal maakte het niet uit wat ze daar precies mee bedoelde maar ik denk dat het om een kratje bier ging.
Maar toen ik een paar weken geleden van een mailmaatje het bericht kreeg dat ze een valling had ging het licht even uit.
Gelukkig kun je tegenwoordig dat soort dingen opgooglen en ik kwam erachter dat het ging om een acute virale nasofaryngitis oftewel een verkoudheid.
Wat ik zelf altijd interessant vind om uit te zoeken waar zo'n uitdrukking vandaan komt en ook hier verschafte Google het antwoord.

In de provincies West- en Oost-Vlaanderen, Antwerpen en Vlaams-Brabant is het dialectwoord voor een verkoudheid algemeen een valling, in West-Vlaanderen vollinge. Er is de neusvalling of kopvalling en borstvalling. Het woord betekent letterlijk natuurlijk 'het vallen, wat valt'. Het woord moet dus worden begrepen als 'kou die op een lichaamsdeel valt'. Zo zegt iemand die een neusverkoudheid had, wel eens 'de kou is op mijn borst gevallen'. Het woord is goed te vergelijken met het verouderde Nederlandse woord zinking, dat eveneens verkoudheid betekent en dat Van Dale omschrijft als 'aandoening waarbij kwade vochten naar een lichaamsdeel trekken en daar pijn veroorzaken'.

Het woord zinking kende ik ook niet dus het opzoeken was en passant nog leerzamer dan ik dacht.
Een Belgische vroeg een keer aan mij wat het woord bietsen betekende. Ik mailde haar terug dat het bedelen, klaplopen of schooien betekende. Toen moest ik uitleggen wat schooien was.
Het puzzelboek gaf de volgende synoniemen: bedelen, dalven, kantjagen (?), landlopen, toppen(?) en aalmoezen vragen.
En dat alles omdat ik in een mailtje had gezet dat iemand voortdurend sigaretten aan het bietsen was.
Maar we zijn er uitgekomen!

Vaag taalgebruik

Op Blog2.0 stond een link naar een website met de naam vaagtaal. Ik moet zeggen: het was een feest van herkenning.
Ook ik zat in een competence center dat weer was opgedeeld in teams.
Toen ik net in de automatisering zat kon je als programmeur er nog bijlopen zoals je wilde,op blote voeten, kapotte kleren: je had macht omdat je kennis had waar je baas weinig van begreep.
En als iemand er wat van zei ging je gewoon naar een andere baas.
Die tijden zijn nu voorbij.
Je werkt in teams aan projecten en als gevolg daarvan moet(?) er veel vergaderd worden.
Tijdens die vergaderingen ging er een hele nieuwe wereld voor me open. Ik leerde woorden waar ik nog nooit eerder van had gehoord of woorden die ik wel kende maar alleen in een andere betekenis.
Hieronder een kleine bloemlezing:

• aantakken
  aansluiten op een reeds bestaande stroom data
  
• tafelen
  bepreken in een vergadering
  
• klankbordgroepje
  een groepje waar je tegen aan kan kletsen in de hoop wat verstandig commentaar te krijgen
  
• bidteams
  wat dat zijn weet ik nog steeds niet, bidden doen ze in ieder geval niet, althans niet in teamverband
  
• skillmatrix
  Een excel spreadsheet met namen en vaardigheden waarbij je de kunstjes die je beheerst aan kunt kruisen
  
• administrative officer
  administratieve kracht
  
• targets
  doelen, elk jaar krijg je een formulier waarop je moet zetten wat je doelen voor het komende jaar zijn. Om de drie maanden wordt dat besproken in een bilateraaltje
  Als je je doelen haalt of er ruim boven zit krijg je een grotere bonus.
  
• bilateraaltje
  een één op één gesprek (meestal) met je manager
  

Verder zijn er nog een aantal mensen (lees managers) die verbaal niet al te begaafd zijn maar die met een aantal standaardzinnen hun tijd wel volkletsen.

Wat dacht U bijvoorbeeld van:
'Ik zeg even nee vanuit de optiek dat ik ook ja had kunnen zeggen.'
'Kunnen we Anneke dat project niet inrollen?'
'Als ik dit bezie vanuit de filosofie van het pasje denk ik dat ons nog wat te wachten staat.'
'Kun je dit voor mij even evalueren, liefst niet meer dan een A4tje?'

Kijk toch uit met die Stradivarius!

Straks ga ik kijken naar De leugen regeert op Ned2 maar toen ik net mijn tv aanzette viel ik midden in een concert van André Rieu. Een ernorme happening kan ik je vertellen. Dit was een concert in Melbourne voor een zaal die echt helemaal vol zat en het was geen kleine zaal.
De man lijkt waanzinnig populair in Australië en ook in Amerika. Het is een vrolijke boel als hij optreedt, iedereen deint mee, jong en oud. Ik heb ook eens een stukje gezien van een concert in Amerika en daar begonnen mensen spontaan te walsen op zijn muziek.
Ik vind het eigenlijk heel intrigerend hoe deze man kans heeft gezien om in de semi-klassieke muziek een formule te vinden waardoor hij wereldberoemd is geworden.
Van zijn muziek ben ik geen liefhebber, zal ik nooit worden ook. Het spektakel vind ik ook matig, de grappen vind ik flauw maar hij flikt het desondanks om hele zalen mee te krijgen.
Als ik naar hem kijk en ik zie hem dirigeren en meedeinen maak ik me wel ernstig zorgen over die viool uit 1667 die hij in zijn linkerhand vrolijk mee laat deinen. Als dat maar goed gaat!
Ik denk overigens dat hij in het buitenland een stuk populairder is dan in Nederland.
Er zijn musici die geen goed woord over hebben voor zijn spektakel. Dat is ook heel begrijpelijk als je merkt dat het merendeel van de mensen toch houdt van gemakkelijker in het gehoor liggende muziek.
Dat zelfde verschijnsel vind je ook bij populaire muziek. Waarom krijgt Frans Bauer de Arena vol en bv Soesja Citroen niet? Niet omdat hij beter kan zingen.
Misschien spreekt muziek waarop je kunt meedeinen, inhaken bij je buurman/buurvrouw of met je brandende aansteker zwaaien meer aan.

The sound of silence

Goed, ik was er even niet. Ik ben een paar dagen weggeweest en toen ik terugkwam had ik last van overflow in mijn mailbox. Dat is niet omdat ik zo populair ben maar omdat ik door mijn vrijwilligerswerk erg veel mail ontvang, zeg maar zo'n 300 per dag.
Er waren ook nog de nodige blogs die ik wilde lezen dus ik heb zeker niet stilgezeten.

Maar die toren, dat doen we niet meer!

We waren met collega's de hele week in Frankfurt geweest bij de Lufthansa en we wilden die laatste dag gaan eten op/aan/om de Post Office tower. Als je de foto ziet is het wel duidelijk denk ik.
Een enorm hoog gevaarte waarbij vergeleken de Euromast een uitkijktoren is.
Het was een geweldige ervaring zo hadden ze ons verteld, bijna bovenin is een draaiend restaurant en als je daar zit krijg je een schitterend panoramisch uitzicht over Frankfurt.
Dus òp naar de Post Office Tower.Toen ik daar beneden stond was het wel even slikken, wat was dat ding hóóg!
Moed verzamelend stapte ik in de lift met Jean en Erica, de deuren gingen dicht en het ging met een vreselijke rotvaart naar boven.
Toen we boven stonden zat mijn maag ergens in mijn keel en ik was vreselijk duizelig. Ik stond te tollen op mijn benen.
We stonden in de garderobe en het akelige gevoel trok langzaam weg. We namen plaats in het restauran en NEEEEE!
Het restaurant draaide om de garderobe heen en buiten zag je Frankfurt draaiend aan je voorbijtrekken.
Dit was teveel voor mijn evenwichtsorgaan, ik werd weer draaierig en duizelig: met een ruk stond ik op, zei dat ik wegging, ondertussen pakte ik mijn jas uit de garderobe en liep naar een deur die ik al eerder had gezien. De deur leidde naar een trap en ik wilde voor geen goud die lift meer in.
Ik begon de trap af te draven met achter mij aan Erica en Jean die steeds maar riepen.Stop nou even, wat is er nou aan de hand?
Niets kon mij tot stoppen brengen, ik wilde naar buiten en wel zo snel mogelijk.
Helaas, ik kwam een hek tegen waar ik niet door kon en waaroor ik gedwongen werd alsnog de lift te nemen. Inmiddels hadden Erica en Jean zich weer bij mij gevoegd en we namen de lift naar beneden. Nu was ik voorbereid al voelde het alsof je in een vliegtuig zat met turbulentie.
Toen we beneden stonden keken we elkaar aan en Erica zei: het was wel een mooi gezicht hoor zoals jij die trap af rende met wapperende haren.
'Ja, dat zal wel'zei ik 'maar ik ben zo blij dat ik weer beneden op de grond sta. Nooit meer zal ik enige toren in- of opgaan.'
Intussen hadden we niets gegeten en in de omgeving van die toren waren ook geen restaurants.
Wel was er een soort Griekse taveerne waar we toen maar naar binnen zijn gegaan.
Ze keken er verbaasd op maar toen we vroegen of we wat konden eten werd het één en al bedrijvigheid. We kregen een glas ouzo, er werd muziek opgezet, geen sirtakimuziek maar meer oosters klinkende muziek, de kastelein kwam bij ons zitten en we moesten van alles vertellen, er werd nog een dansdemonstrtie gegeven. Het werd uiteindelijk de leukste avond die we die week in Frankfurt gehad hebben.
Maar die toren, dat doen we niet meer.

Vegetarisme(2)

Ik waag er nog een blogje aan. De stukjes van Wouter hebben me meer aan het denken gezet dan ik had verwacht.
Ik ben 20 jaar vegetariër geweest en op een gegeven moment begonnen de vegaburgers me ernorm te vervelen. De burgers die ik lekker vond werden òf uit de handel genomen òf ze verdwenen van het toneel omdat Marks en Spencer vertrok uit Nederland. (Dat was overigens een zwarte dag in mijn bestaan.)
Iglo had lekkere diepvries groenteburgers, hùp weg waren ze opeens. Valess had vegetarisch gehakt, dat verdween ook uit de schappen.
Ik ben toen af en toe weer vlees gaan eten en ook vis omdat het eten van vette vis me aangeraden werd door een arts.
Maar eigenlijk wil ik ook niet dat er voor mij meer dieren worden gedood dan strikt noodzakelijk is. Vis zal ik blijven eten maar voor de rest ga ik het vlees weer laten voor wat het is.
En ik was toch al niet van plan om het verzameld werk van KvhR in die leren uitvoering aan te schaffen. De gewone uitvoering is goed genoeg voor mij.

Neerlands hoop in bange dagen

Vegetarisme.

Binnen het vegetarisme heb je een aantal stromingen, maar doorgaans wordt onder vegetarisme het niet consumeren van vlees verstaan.
Je kunt om diverse redenen afzien van het comsumeren van vlees maar laten we er nu eens van uitgaan dat je geen vlees wilt eten omdat je niet wilt dat er voor jou meer dieren gedood worden dan nodig is.
Dan ben je er niet alleen met het niet-consumeren van vlees.
Je zult dan ook af moeten zien van toetjes van Mona (om maar een merk te noemen), daar zit gelatine in. In een kroket zit ook gelatine, zelfs in een groentekroket dus òf geen kroket òf je moet hem zelf maken.
Een donzen dekbed is ook taboe want daarvoor worden jonge eendjes en jonge ganzen kaalgeplukt en je kunt ervan uitgaan dat die eerst gedood worden voordat ze geplukt worden.
Om kaas te maken wordt stremsel gebruikt, gemaakt van de maag van jonge kalfjes dus dan moet je vegetarische kaas kopen bij de natuurwinkel.
En wat doe je verder met schoenen, riemen en tassen?
Schoenen lijken me onmisbaar in dit deel van de wereld dus daar moet je dan maar een concessie doen, voor riemen en tassen kun je nog een alternatief vinden. Evenals voor lederen schrijfmappen, handschoenen en wat je nog meer kunt uitvoeren in leer.

Maar wat moet je nou als het verzameld werk van Karel van het Reve uitkomt in een luxe uitvoering van leer? Dat vroeg Wouter van de Berg zich af in dit stukje en voor hem was het direkt duidelijk. Geen leren uitvoering voor hem van het verzameld werk.

Ik geloof dat ik het zelf in dit soort zaken nog nog wel eens op een accoordje zou willen gooien met mijn principes. Ik vind het eigenlijk wel bewonderenswaardig dat je zo principieëel kunt zijn

Nieuw op Youtube

Hespérion XXI & Jordi Savall

Folias Criollas
Folias Antigauas

Youtube

Het plaatje hierboven is een Viola da Gamba of Division Viol. Het leek mij gewoon een aardige illustratie bij dit bericht.
Eigenlijk wil ik graag af en toe de aandacht vestigen op het feit dat ik muziekkfilmpjes post op Youtube.
Eh, alleen klassieke muziek , Bach, Zelenka, Tallis, Hándel.
Die post ik onder naam xd02ab

Waar waren we ook weer?

Ergens gedurende de afgelopen week kon ik bij de longarts terecht omdat niet alles naar wens verliep. Op medisch gebied dan, voor andere dingen die niet naar wens verlopen zoek je andere oplossingen,

Ik had een luchtweginfectie die werd behandeld met twee Zitromax kuren, ik had geen koorts maar toen ik werd behandeld kreeg ik wel koorts. Net de omgekeerde wereld.
'Ik wil even luisteren' zei hij.''Ik denk eerder aan een KNO probleem''
Hij hoorde geen longproblemen, maar dit moest wel behandeld worden met Amoxilline/Clavulaanzuur 875/125, een kuurtje Zitromax 500 Mg een veerstuiver voor in mijn neus.
Ik heb het allemaal bij de apotheek gehaald en toen ben ik op de bank in slaap gevallen om daar de eerstvolgende vijf dagen alleen in uiterste noodzaak af te komen.
Ik heb wel braaf mijn medicijnen gebruikt dat kon ik zien, ik heb ook met B. gemaild, vnl wartaal en ik ben vijf dagen uit mijn leven kwijtgeraakt.
Die zal ik wel nooit meer inhalen maar het was mooi dat we in ieder geval dit weekend een extra uur hadden. Vanmorgen toch weer even op controle geweest bij de longarts en die heeft me de vijfde penicilline kuur voorschreven en nog een kuur Prednison,
Dus ik kan weer vooruit .

Treitercampagne

Gisteravond op Netwerk kwam het volgende aan de orde:

Ze gaan voor het eerst samenwonen. Kiki en Chaya, twee jonge Utrechtse studentes die een lesbische relatie hebben. Maar al snel blijkt dat buurtbewoners niet accepteren dat twee vrouwen samenwonen. Na een treitercampagne van vooral Marokkaanse jongeren vluchten de vrouwen hun huis uit. Nu durven ze niet meer naar hun huis terug te gaan. Ze zijn bang en ontgoocheld.

Er volgde een stukje van een filmpje waarop je kunt zien wat er zoal plaatsgevonden heeft.
De twee vrouwen woonden in een flat in Zuilen. Als je het filmpje wilt zien kijk dan hier
Ik vind het godsgeklaagd wat er gebeurd is en ik denk dat de tijd gekomen is om dit soort terreur keihard aan te pakken. Want een ander woord dan terreur kan ik er niet voor vinden.
In Nederland mag je homofiel zijn en dat moet zo blijven. Wie dat verwerpelijk vindt om wat voor redenen dan ook heeft een probleem.
Er gaan stemmen op om de ouders van deze jongeren te straffen maar de vraag is of die ouders op de hoogte zijn van wat hun kinderen doen.
Een oplossing voor het probleem zie ik ook niet één, twee, drie behalve het streng afstraffen van dit soort gedrag en duidelijk maken dat dit een samenleving is waar we anders denken over o.a. homosexualiteit. Die jongeren (en hun ouders?) zouden dat op zijn minst kunnen respecteren.
En als ze dat niet kunnen of willen moeten zij daar de gevolgen van dragen en niet de slachtoffers van die treiterpartijen.

38+

Kijk, ik heb natuurlijk al jaren ervaring ervaring in de modeindustrie. En wat mij al jaren ergert is dat daar van die gratenpakhuizen rondlopen, nou ja lopen kun je het niet eens noemen. Ze gooien hun benen vanuit hun heupen naar voren alsof ze de eerste de beste een schop willen verkopen.
Echte vrouwen zien er niet zo uit met zo'n uitgehongerd bekkie en een lijf als een strijkplank.
Mijn modellen zijn niet dik, maar gewoon een tikje gevuld op de daarvoor bestemde plaatsen.
De kleinste modellen hebben maat 38, de middelgrote maat 40 en de echte lange vrouwen mogen maat 42 of zelfs 44 hebben.
Dat zijn gewoon gangbare Hollandse maten zoals je ze ook ziet in de confectiezaken. Ze mogen niet teveel afvallen.
Hoe ik dat controleer?
Nou, reken maar dat ik ze in de gaten houd! Elke week worden ze gewogen , schoon aan de haak. Als ze afgevallen zijn gaan ze net zo lang aan de taart tot ze weer op gewicht zijn. Geen flauwekul en dooreten!
Nee, bezwaar maken ze daar niet tegen. Ik heb het contractueel vast laten leggen en als ze van die anorexianeigingen kijrgen dan is het hup en wegwezen!
Je moet gewoon de wind er een beetje onder hebben, ik betaal ze goed en ze weten precies wat ze kunnen doen of laten.
Als ze jarig zijn mogen ze met hun vriend, vriendin of voor mijn part hun vader en moeder uit eten op mijn kosten.Dat vinden ze allemaal geweldig.
Ze worden veel gevraagd om de nieuwe collecties te showen in de modezaken en het afsprakenboek zit vol tot eind 2009.

Voor de dames en heren van Lassie en Silvo.

Dit wil ik nu toch wel eens kwijt. Ik kook graag rijst, met name Basmatirijst bevalt me erg goed.
Vroeger haalde ik die in een Indiase winkel en dat was heel simpel. Je nam gewoon een kopje rijst en twee kopjes water, hup, wat zout erin voor de smaak en wat koenjit voor de kleur.
Je liet dat 15 minuten weken, dan zette je de rijst op het gas. Zodra die kookte nog 15 minuten op een heel laag pitje laten stomen en klaar is je Basmati rijst.
Die rijst was geurig en fluffy.

Maar nu is de Indiase winkel vertrokken en moet ik het hebben van Basmati rijst uit de supermarkt.

Je koopt in je argeloosheid een pak rijst om erachter te komen dat je eerst een ruime hoeveelheid water op moet zetten en aan de kook brengen. dan kiep je de rijst erin, 8 minuten koken , afgieten in een zeef, dan weer terug in de pan en nog 10 minuten laten staan.

Is het handiger? Nee!

Is het sneller? Nee!

Het is gewoon meer werk, je moet een extra zeef afwassen en de rijst is niet zo lekker en geurig.

So could you please stop tampering with the rice please??

En die stoel laat je staan!

Ongeveer een maand geleden voelde ik me ziek worden. Na zoveel jaren op de wereld te zijn geweest weet ik donders goed wanneer ik een verkoudheid heb, een griep of wanneer er een bronchitis is. Dit was een onvervalste echte bronchitis met alles er op en eraan.
Omdat ik toch naar de longarts moest liet ik hem er naar luisteren maar nee, hij hoorde geen bronchitis.
'Ja maar, ik voel me ziek' probeerde ik weer.
Maar hij wilde omdat ik geen koorts had liever geen penicilline geven i.v.m. mogelijk resistentie.
Hij besloot dat ik een longfunctie test moest doen, bloed moest laten prikken en een röntgenfoto moest laten maken. Nieuwe afspraak gemaakt voor over twee weken.
In de loop van de twee weken voelde ik me steeds beroerder worden en ik besloot om naar de huisarts te gaan waar je altijd dezelfde dag terecht kunt.
De huisarts luisterde, hoorde geen bronchitis , pakte de telefoon en belde Miel de longarts.
Ze overlegden. De huisarts zei dat hij geneigd was om toch penicilline te geven maar hij wilde dat ik even naaar het lab ging om bloed te prikken.
De volgende bleek er geen afwijking te zien die duidde op een infectie en hij besloot me Seretide voor te schrijven . En graag direkt bellen bij koorts dan schrijf ik meteen penicilline voor.
Geen koorts.
Maandag moest ik een longfunctie test doen waar ik niets van terecht bracht. Daarna ben ik weer naar het lab gegaan omdat ik voor de longarts ook nog bloed moest laten prikken.
Donderdag nog een longfoto en direkt daar achteraan de uitslag.
Een luchtweginfectie, duidelijk te zien op de longfoto . Ook aan het bloed was het te zien.
'Maar dat zei ik toch?' vroeg ik een beetje moedeloos.
'Ja, dat zei je maar het is nu pas zichtbaar in het bloed en op de foto. Ik ga je twee kuren Zitromax geven en een 10 daagse prednisonstoot van 20 mg. Over een maand wil ik dat je nog een foto laat maken en dan zie ik je weer.'

Ik stond op en bleef met mijn tas hangen aan de leuning van de stoel.
Een grijns van oor tot oor.
'En die stoel laat je staan!'

Perspectief?

Als je een WAO uitkering ontvangt krijg je automatisch het interessante magazine: Perspectief toegestuurd.
Meestal verdwijnt dat bij mij ongelezen in de papierbak maar deze keer besloot ik het eens te gaan lezen.
Op de voorpagina staat het al: Waarom werken belangrijk is?
Als je dan het blad openslaat staan er allerlei interviews in met mensen die ondanks hun handicap weer aan het werk zijn: een mevrouw met een persoonlijkheidsstoornis, een meneer met migraine, een lichamelijk gehandicapte jongen en nog een meneer die doordat hij zijn been brak ander werk moest gaan doen.
De algemene teneur van het blad is dat alleen het hebben van werk een mens gelukkig maakt.
Dus WAO''ers: aan de slag, niet zeuren maar zoekt naar aangepast werk.
Om je aan te moedigen is het blad gelardeerd met slogans zoals:

Werk is meer dan een inkomen.
Dit is mijn laatste kans.
Werk is erbij horen.

In de praktijk is het vinden van werk voor iemand met lichamelijke beperkingen nog steeds erg moeilijk zo niet onmogelijk
Als je arbeidsgeschikt wordt verklaard en je vindt geen werk verdwijn je na een tijd in de bijstand. Die bijstand krijg je alleen als je niet samenwoont met iemand die een inkomen heeft.
Met andere woorden, als je arbeidsgeschikt wordt verklaard kun je maar beter vliegensvlug werk vinden anders zou bittere armoede wel eens je lot kunnen zijn.
Daarover wordt niet gerept in perspecctief.

Arbeit macht Frei?

Praten met bomen

Een aantal maanden geleden ben ik op een cursus geweest waar je leert praten met bomen. Het was wel even een flinke financiële aderlating maar daar krijg je ook wat voor terug.
Die cursus was van die mevrouw, kom, hoe heet ze ook alweer? Oh, ja, mevrouw Liesterveld. Zij heeft er ook een boek over geschreven.
Sindsdien is er een wereld voor mij opengegaan. Wat een ervaring! Je omarmt een boom en je voelt als het ware het vuur van de aarde. Kijk, de boom heeft haar wortels diep in de aarde en als je haar (de boom dus) omhelst voel je de energie in je binnenste doordringen. Een diep gevoel van verbondenheid krijg je dan.
Je weet: ik ben niet alleen. Dan ga je zachtjes met de boom praten: je werpt als het ware je last bij de boom en plotseling voel je die machtige oertrilling. Dat is een ervaring om nooit meer te vergeten. Waarlijk, de hemel gaat open
Sommige mensen denken dat ik gek geworden ben, maar niets is minder waar. Ik kan het echt iedereen aanraden.

Kakmadam

-Mevrouw, ik neem aan dat u weet waarom u hier op het bureau zit?
-Geen flauw idee, agent
-Ik ben rechercheur en geen agent, mevrouw. De naam is Dooijewaardt.
-Neemt u me niet kwalijk rechercheur
-Er is een klacht binnengekomen van een dame, u zou een appeltaart in haar gezicht hebben gegooid.
-Ik heb helemaal geen appeltaart in het gezicht van een dame gegooid.
-U ontkent het dus?
-Ja, als ik een appeltaart had gegooid in het gezicht van een dame had ik dat wel bekend.
-Toch klopt het signalement dat die dame gaf precies.
-Welke dame was dat dan?
-Mevrouw van Haeften, die dame die daar op de hoek woont.
-Oh die?
-U kent haar dus.
-Ja, ik ken haar maar dat is bepaald geen dame hoor meneer Dooijewaardt,die mevrouw van Haeften, die kakmadam ,gooit alles wat ze overheeft bij mij in de tuin. Brood, afgekloven kippebotjes, aardappelschillen.Ik heb er al een paar keer wat van gezegd en dan draait ze zich om en roept heel hard dat ik een trut ben. Dames doen zoiets niet.
-Toch denk ik dat u het bent die die appeltaart in haar gezicht heeft gegooid.
-Kijk, meneer Dooijewaardt, u vroeg mij of ik een appeltaart in het gezicht van een dame had gegooid. Zij is natuurlijk geen dame.
-Maar u hebt wel een appeltaart in haar gezicht gegooid?
-Nee, meneer Dooijewaardt, het was geen appeltaart.
-Mevrouw, ik begin mijn geduld te verliezen, wat hebt u dan wél in haar gezicht gegooid?.
-Het was chocoladetruffeltaart die ik over had van het verjaarsbezoek van eergisteren. Bovendien was het niet een hele taart , dat is ze niet waard , het was slechts een stukske taart.

Vertalen.

Ik ben net begonnen in A Void van Georges Perec. De oorspronkelijke titel luidt : La Disparition.
In dit werk ontbreekt de letter e. Het lijkt mij al een heel moeilijke klus om een boek te schrijven in het Frans waarin de e ontbreekt, maar voor de vertaler moet dat ook een huzarenstukje zijn geweest.
Het lijkt mij overigens onmogelijk om dit werk in het Nederlands te vertalen, het eerste probleem waar je al tegenop loopt is dat alle lidwoorden in onze taal een e bevatten.

Veel geschreven.

De laatste jaren heb ik veel geschreven. Veel werken van mijn hand bestaan nog en worden nog steeds gelezen.
Voor mijn werk schreef ik functionele en systeem beschrijvingen. Ik heb een grote Intranetsite gemaakt waarop alle kennis die een beginnend programmeur nodig had te vinden was. Allemaal in het Engels. Feasability studies, draaiboeken, noem maar op.
Saaie, vaak technische materie, die ik probeerde boeiend te beschrijven en dat viel lang niet altijd mee. Eerst moest ik zelf begrijpen waar het over ging en dat vereiste lange interviews met gebruikers die zelf soms niet duidelijk konden maken wat ze wilden. Dóórvragen jongens, anders zitten we hier vanavond om 10 uur nog.

Ik houd van schrijven maar ik heb soms moeite om me los te weken van al dat technisch geschrijf. Korte zinnetjes, maak er een begrijpelijk logisch geheel van.

Soms lukt het, soms lukt het niet.

Beroep

Mijn beroep is royalty watcher, nee dat zijn echt niet alleen mannen, ook vrouwen kunnen royalty watcher zijn.
Laatst vroeg iemand: 'Zeg Hadriana, lig jij nou uren lang in de bosjes met een 500mm lens op je camera te wachten tot er iets gebeurt?'
Het antwoord daarop is: ja en nee.
Kijk, als ik denk dat er iets interessants gaat gebeuren spring ik in mijn voiture en hupsakee..
Ik woon niet ver van Huis ten Bosch en als ik een tip krijg ben ik er zo. Ook de Horsten is niet ver.
Ik ben kind aan huis in de paleistuinen.en ik weet waar de goede hoekjes zijn van waaruit ik het best kan fotograferen.
Vooral die schattige kleine prinsesje zijn altijd een leuk onderwerp. En met hun mooie moeder en die flinke Willem Alexander heb ik al heel wat leuke plaatjes geschoten.
Waarom ik dit werk doe?
Ach, ik ben altijd dol geweest op het Koningshuis en vooral op de roddel en achterklap.
En als ik weer een paar mooie foto's heb verkoop ik die voor grof geld aan de roddelbladen.
Maar het is wel zwaar werk en ik ben ook vaak verkouden van dat rondhangen in de bosjes.
Ach, het geeft ook veel voldoening als ik dan weer een blad opensla met een foto van mijn hand. Vooral als er een pittige insinuerende tekst naast staat.
Daar zullen de lezers weer van smullen denk ik dan!

Gebed

Onze vader die in de hemelen zijt.
Verlos mij van mijn afgebrande koelkast
Dan keer ik terug tot het geloof.
Nou ja, voor één dagje dan

Nieuwe Glossy

Een tijdje geleden had ik ook al een blogje gemaakt over de glossy's die als paddestoelen uit de grond schieten maar we hebben er weer een nieuwe bij: Maria Magazine. Hoe verzint iemand het?

Die andere glossy's waar ik het over had waren in ieder geval nog van levende coryfeeën maar de Maria waar deze glossy haar naam aan ontleent is al eeuwen geleden overleden.
Een kort bezoekje aan Google leverde mij de volgende informatie op.
Ik citeer uit het Parool:

KRO komt met glossy Maria

HILVERSUM - De KRO werkt aan een eigen glossy: Maria. Met het blad wil de omroep mensen bereiken die interesse hebben in de speerpunten van de KRO, liet een woordvoerster dinsdag weten. ''We willen een bredere doelgroep aanspreken.''

De omroep hoopt dat het eerste nummer in september in de kiosken ligt. Maria zou zeven keer per jaar moeten verschijnen. Het blad wordt uitgegeven door BV Programmabladen en Sanoma. Het Commissariaat voor de Media moet de plannen nog goedkeuren. Die instantie buigt zich nu over de aanvraag. (ANP)

Ik weet niet wat de speerpunten zijn van de KRO maar ik zie steeds billboards met de aankondiging van Maria met een foto van Anita Witzier.
Eén van de artikelen van het blad gaat over Spirituele Seks Zou dat wellicht één van die speerpunten zijn van de KRO?
Daar wist Maria natuurlijk alles van toen ze onbevlekt zwanger werd van ons aller Kerstkind.
Ik vraag me af wat Kapelaan Engelbertus van dit alles vindt
Wij waren thuis lid van de VARA en toen ik nog thuis woonde begon de dag met strijdliederen die vooraf gingen aan het nieuws.
Jaren later heb ik een tijd in Brabant gewoond en daar hoorde ik van de buren die katholiek waren dat bij de KRO de dag begon met de ochtendwijding.
Zij luisterden ook altijd tussen twaalf en twee ook naar een programma dat zo heette. Een melig programma dat gepresenteerd werd door Kees Schilperoort.(Aargh)
Over speerpunten werd nooit gerept dua wat die speerpunten nou zijn?
Maar goed Maria Magazine lijkt een blad voor vrouwen, de tijd zal leren of het blad goed verkocht gaat worden. Ik meende dat Catherine alweer ter ziele is.

Wij-voeren-uw oude-koelkast-af-draaikonterij

In een vorig bericht schreef ik over de deur van mijn oude koelkast die in brand was gevlogen.
Op maandag kwam een expert van de verzekering en die vertelde mij dat het schade bedrag zo spoedig mogelijk op mijn rekening zou worden overgemaakt.
Dus hupsakee naar de winkels om een nieuwe koelkast uit te zoeken.
Ik kwam terecht bij BCC waar een Siemens koelkast stond.
Aan één van de verkopers vertelde ik wat er gebeurd was en ik vroeg of de oude koelkast afgevoerd kon worden.
'Geen enkel probleem' werd mij verzekerd. Ik vertelde dat ik nog wat op wilde meten en dat ik de volgende terug zou komen.
Dat deed ik dus en ik trof een andere verkoper, zijn naam was K. Rebel.
Voor de zekerheid vertelde ik het verhaal nog een keer en ook bij deze verkoper kreeg ik te horen: 'geen enkel probleem'.
Enfin, koelkast gekocht en een afspraak gemaakt voor vrijdag 5 september.
Ze kwamen om 12.30 en toen de heren bezorgers zagen dat de af te voeren koelkast in brand was geweest keken ze bedenkelijk en vertelden dat ze daarvan niet op de hoogte waren. Het leek erop dat het wel een probleem voor ze was. Ze hadden er in ieder geval geen zin in, dat was duidelijk.
Uiteindelijk haalden ze een steekwagen en haalden de oude koelkast van zijn plaats.
De nieuwe koelkast was wat minder diep dan de oude dus die ging met gemak door de deuropening. Dat was maar goed ook want de heren vertelden mij dat als hij niet door de deuropening zou gaan dat ze dan de deuren er niet afhaalden want dat mochten ze niet.
De oude koelkast was te breed voor de deuropening maar ook hier weigerden de heren de deuren eraf te halen.
Ik vertelde ze dat dat onaanvaardbaar was en ik vroeg ze te wachten tot ik BCC had gebeld.
Daar kreeg ik de heer Rebel aan de telefoon die nu wel uit een heel ander vaatje tapte. Hij wist zich plots niet meer te herinneren wat ik voor afspraken met hem gemaakt. Hij stond gewoon glashard te liegen.
Ze hebben me dus ijskoud met een verbrande koelkast in de kamer laten zitten.
Het ziet ernaar uit dat die er zeker tot maandag staat.
Ik vind dat een zéér onfatsoenlijke behandeling van BCC en ik stuur nog een brief aan het hoofdkantoor.
Ook zal ik nooit meer iets bij BCC kopen.
Ik hoop dat als je dit leest je ook nooit meer iets bij BCC koopt,maar mocht je het toch doen laat alles dan schriftelijk vastleggen.
Als er dan iets misgaat en de verkoper blijkt ineens heel kort van memorie te zijn kun je je altijd op de schriftelijke afspraak beroepen.
Intussen geef ik die oude kast iedere keer een flinke schop als ik er langs loop, die schop is eigenlijk bedoeld voor de heer Rebel, de BCC draaikont,

De nieuwe koelkast is trouwens erg leuk: als je op de ijsblokjes knop drukt zegt hij: ding dong, vervolgens komt er een ijsblokje uit, net een kip die een ei legt.

Een dag om niet snel te vergeten

Gisterochtend werd ik rond 7.30 wakker van een geluid in de keuken. Het leek alsof er iets viel.
Slaapdronken draaide ik me nog een keer om en weer hoorde ik een geluid alsof er iets viel.
Tegelijkertijd hoorde ik alarmpiepjes uit de meterkast komen. Als ik die piepjes hoor weet ik dat de stroom uitgevallen is.
Er was iets niet helemaal pluis. Ik stond op en wilde de keuken inlopen maar de kamer stond helemaal vol rook en de keuken ook. Toen ik de keuken inliep zag ik allemaal brandende stukken kunststof van de deur van de side by side koelkast afkomen. In die deur zit een opening via welke je ijsblokjes kunt tappen en ijskoud gefilterd water.
Het enige dat ik kon uitbrengen was: Jezus Christ. Ik pakte een stapel keukenhanddoeken en maakte ze nat en probeerde de brand te blussen. Dat lukte niet best en de rook was zo scherp en walmde zo erg dat ik de deur naar buiten moest openzetten om lucht te krijgen.
Toen ging ik op zoek naar mijn GSM die ik 's nachts altijd binnen handbereik heb en ik belde 112.
Ik vroeg naar de brandweer, die ik direct aan de lijn kreeg. Ik zei: 'Brand' noemde mijn adres en plaatsnaam en een mannenstem zei : 'We komen eraan.”.
En in de verte hoorde ik de sirenes al. Binnen de kortste keren stonden er drie brandweerauto's en een politieauto voor de deur.
Imiddels had ik al haast geen lucht meer en ik rende naar buiten. Een heel rustige brandweerman zei dat hij een ambulance ging bellen, de rest van de brandweermannen draafde mijn huis in.
Aardige buren brachten me water en toen kwam de ambulance. Ik moest de ambulance in en ik werd direct aan de zuurstof gezet.en er werd een naald ingebracht voor een infuus.
“U gaat met ons naar de Eerste Hulp” zei de meneer van de ambulance. “Ja maar'' probeerde ik nog. ''Ik kan u niet weg laten gaan zonder dat u onderzocht bent” sprak de man.
“Maar laat dan iemand mijn tas pakken met mijn GSM en mijn papieren” zie ik wanhopig.
“De politie pakt uw tas en uw sleutels en brengt ze naar het ziekenhuis” stelde de man mij gerust.
Ik gaf me gewonnen, vreemde mensen in mijn huis, ik moest het laten gaan en erop vertrouwen dat alles goed zou komen.
Ik werd vastgebonden op de brancard en ze bleven zuurstof toedienen. Binnen no time waren we in het ziekenhuis en daar werd ik direct verneveld met Ventolin. Er werd bloed afgenomen, er werd een ECG gemaakt, bloeddruk opgemeten, saturatie gemeten , er werd een longfoto gemaakt.
De politie kwam de huissleutels brengen. Mijn tas met mijn papieren en mijn GSM? Nee, die hadden ze niet meegebracht.
Ach nou ja. Er kwam iemand langs van Salvage. Hij was al aan de deur geweest maar trof daar niemand aan, hij had van de buren gehoord dat ze mij met een ambulance weg hadden zien gaan.
Intussen kwam de arts me vertellen dat ik naar huis mocht en hij bood aan me thuis te brengen.
Toen we arriveerden nam hij de gegevens op, regelde een schoonmaakbedrijf die het bluswater opruimde en een apparaat plaatste om die rotlucht het huis uit te krijgen.
En toen was ik weer op mezelf aangewezen. Gelukkig maar!