Waar waren we ook weer?

Ergens gedurende de afgelopen week kon ik bij de longarts terecht omdat niet alles naar wens verliep. Op medisch gebied dan, voor andere dingen die niet naar wens verlopen zoek je andere oplossingen,

Ik had een luchtweginfectie die werd behandeld met twee Zitromax kuren, ik had geen koorts maar toen ik werd behandeld kreeg ik wel koorts. Net de omgekeerde wereld.
'Ik wil even luisteren' zei hij.''Ik denk eerder aan een KNO probleem''
Hij hoorde geen longproblemen, maar dit moest wel behandeld worden met Amoxilline/Clavulaanzuur 875/125, een kuurtje Zitromax 500 Mg een veerstuiver voor in mijn neus.
Ik heb het allemaal bij de apotheek gehaald en toen ben ik op de bank in slaap gevallen om daar de eerstvolgende vijf dagen alleen in uiterste noodzaak af te komen.
Ik heb wel braaf mijn medicijnen gebruikt dat kon ik zien, ik heb ook met B. gemaild, vnl wartaal en ik ben vijf dagen uit mijn leven kwijtgeraakt.
Die zal ik wel nooit meer inhalen maar het was mooi dat we in ieder geval dit weekend een extra uur hadden. Vanmorgen toch weer even op controle geweest bij de longarts en die heeft me de vijfde penicilline kuur voorschreven en nog een kuur Prednison,
Dus ik kan weer vooruit .

Treitercampagne

Gisteravond op Netwerk kwam het volgende aan de orde:

Ze gaan voor het eerst samenwonen. Kiki en Chaya, twee jonge Utrechtse studentes die een lesbische relatie hebben. Maar al snel blijkt dat buurtbewoners niet accepteren dat twee vrouwen samenwonen. Na een treitercampagne van vooral Marokkaanse jongeren vluchten de vrouwen hun huis uit. Nu durven ze niet meer naar hun huis terug te gaan. Ze zijn bang en ontgoocheld.

Er volgde een stukje van een filmpje waarop je kunt zien wat er zoal plaatsgevonden heeft.
De twee vrouwen woonden in een flat in Zuilen. Als je het filmpje wilt zien kijk dan hier
Ik vind het godsgeklaagd wat er gebeurd is en ik denk dat de tijd gekomen is om dit soort terreur keihard aan te pakken. Want een ander woord dan terreur kan ik er niet voor vinden.
In Nederland mag je homofiel zijn en dat moet zo blijven. Wie dat verwerpelijk vindt om wat voor redenen dan ook heeft een probleem.
Er gaan stemmen op om de ouders van deze jongeren te straffen maar de vraag is of die ouders op de hoogte zijn van wat hun kinderen doen.
Een oplossing voor het probleem zie ik ook niet één, twee, drie behalve het streng afstraffen van dit soort gedrag en duidelijk maken dat dit een samenleving is waar we anders denken over o.a. homosexualiteit. Die jongeren (en hun ouders?) zouden dat op zijn minst kunnen respecteren.
En als ze dat niet kunnen of willen moeten zij daar de gevolgen van dragen en niet de slachtoffers van die treiterpartijen.

38+

Kijk, ik heb natuurlijk al jaren ervaring ervaring in de modeindustrie. En wat mij al jaren ergert is dat daar van die gratenpakhuizen rondlopen, nou ja lopen kun je het niet eens noemen. Ze gooien hun benen vanuit hun heupen naar voren alsof ze de eerste de beste een schop willen verkopen.
Echte vrouwen zien er niet zo uit met zo'n uitgehongerd bekkie en een lijf als een strijkplank.
Mijn modellen zijn niet dik, maar gewoon een tikje gevuld op de daarvoor bestemde plaatsen.
De kleinste modellen hebben maat 38, de middelgrote maat 40 en de echte lange vrouwen mogen maat 42 of zelfs 44 hebben.
Dat zijn gewoon gangbare Hollandse maten zoals je ze ook ziet in de confectiezaken. Ze mogen niet teveel afvallen.
Hoe ik dat controleer?
Nou, reken maar dat ik ze in de gaten houd! Elke week worden ze gewogen , schoon aan de haak. Als ze afgevallen zijn gaan ze net zo lang aan de taart tot ze weer op gewicht zijn. Geen flauwekul en dooreten!
Nee, bezwaar maken ze daar niet tegen. Ik heb het contractueel vast laten leggen en als ze van die anorexianeigingen kijrgen dan is het hup en wegwezen!
Je moet gewoon de wind er een beetje onder hebben, ik betaal ze goed en ze weten precies wat ze kunnen doen of laten.
Als ze jarig zijn mogen ze met hun vriend, vriendin of voor mijn part hun vader en moeder uit eten op mijn kosten.Dat vinden ze allemaal geweldig.
Ze worden veel gevraagd om de nieuwe collecties te showen in de modezaken en het afsprakenboek zit vol tot eind 2009.

Voor de dames en heren van Lassie en Silvo.

Dit wil ik nu toch wel eens kwijt. Ik kook graag rijst, met name Basmatirijst bevalt me erg goed.
Vroeger haalde ik die in een Indiase winkel en dat was heel simpel. Je nam gewoon een kopje rijst en twee kopjes water, hup, wat zout erin voor de smaak en wat koenjit voor de kleur.
Je liet dat 15 minuten weken, dan zette je de rijst op het gas. Zodra die kookte nog 15 minuten op een heel laag pitje laten stomen en klaar is je Basmati rijst.
Die rijst was geurig en fluffy.

Maar nu is de Indiase winkel vertrokken en moet ik het hebben van Basmati rijst uit de supermarkt.

Je koopt in je argeloosheid een pak rijst om erachter te komen dat je eerst een ruime hoeveelheid water op moet zetten en aan de kook brengen. dan kiep je de rijst erin, 8 minuten koken , afgieten in een zeef, dan weer terug in de pan en nog 10 minuten laten staan.

Is het handiger? Nee!

Is het sneller? Nee!

Het is gewoon meer werk, je moet een extra zeef afwassen en de rijst is niet zo lekker en geurig.

So could you please stop tampering with the rice please??

En die stoel laat je staan!

Ongeveer een maand geleden voelde ik me ziek worden. Na zoveel jaren op de wereld te zijn geweest weet ik donders goed wanneer ik een verkoudheid heb, een griep of wanneer er een bronchitis is. Dit was een onvervalste echte bronchitis met alles er op en eraan.
Omdat ik toch naar de longarts moest liet ik hem er naar luisteren maar nee, hij hoorde geen bronchitis.
'Ja maar, ik voel me ziek' probeerde ik weer.
Maar hij wilde omdat ik geen koorts had liever geen penicilline geven i.v.m. mogelijk resistentie.
Hij besloot dat ik een longfunctie test moest doen, bloed moest laten prikken en een röntgenfoto moest laten maken. Nieuwe afspraak gemaakt voor over twee weken.
In de loop van de twee weken voelde ik me steeds beroerder worden en ik besloot om naar de huisarts te gaan waar je altijd dezelfde dag terecht kunt.
De huisarts luisterde, hoorde geen bronchitis , pakte de telefoon en belde Miel de longarts.
Ze overlegden. De huisarts zei dat hij geneigd was om toch penicilline te geven maar hij wilde dat ik even naaar het lab ging om bloed te prikken.
De volgende bleek er geen afwijking te zien die duidde op een infectie en hij besloot me Seretide voor te schrijven . En graag direkt bellen bij koorts dan schrijf ik meteen penicilline voor.
Geen koorts.
Maandag moest ik een longfunctie test doen waar ik niets van terecht bracht. Daarna ben ik weer naar het lab gegaan omdat ik voor de longarts ook nog bloed moest laten prikken.
Donderdag nog een longfoto en direkt daar achteraan de uitslag.
Een luchtweginfectie, duidelijk te zien op de longfoto . Ook aan het bloed was het te zien.
'Maar dat zei ik toch?' vroeg ik een beetje moedeloos.
'Ja, dat zei je maar het is nu pas zichtbaar in het bloed en op de foto. Ik ga je twee kuren Zitromax geven en een 10 daagse prednisonstoot van 20 mg. Over een maand wil ik dat je nog een foto laat maken en dan zie ik je weer.'

Ik stond op en bleef met mijn tas hangen aan de leuning van de stoel.
Een grijns van oor tot oor.
'En die stoel laat je staan!'

Perspectief?

Als je een WAO uitkering ontvangt krijg je automatisch het interessante magazine: Perspectief toegestuurd.
Meestal verdwijnt dat bij mij ongelezen in de papierbak maar deze keer besloot ik het eens te gaan lezen.
Op de voorpagina staat het al: Waarom werken belangrijk is?
Als je dan het blad openslaat staan er allerlei interviews in met mensen die ondanks hun handicap weer aan het werk zijn: een mevrouw met een persoonlijkheidsstoornis, een meneer met migraine, een lichamelijk gehandicapte jongen en nog een meneer die doordat hij zijn been brak ander werk moest gaan doen.
De algemene teneur van het blad is dat alleen het hebben van werk een mens gelukkig maakt.
Dus WAO''ers: aan de slag, niet zeuren maar zoekt naar aangepast werk.
Om je aan te moedigen is het blad gelardeerd met slogans zoals:

Werk is meer dan een inkomen.
Dit is mijn laatste kans.
Werk is erbij horen.

In de praktijk is het vinden van werk voor iemand met lichamelijke beperkingen nog steeds erg moeilijk zo niet onmogelijk
Als je arbeidsgeschikt wordt verklaard en je vindt geen werk verdwijn je na een tijd in de bijstand. Die bijstand krijg je alleen als je niet samenwoont met iemand die een inkomen heeft.
Met andere woorden, als je arbeidsgeschikt wordt verklaard kun je maar beter vliegensvlug werk vinden anders zou bittere armoede wel eens je lot kunnen zijn.
Daarover wordt niet gerept in perspecctief.

Arbeit macht Frei?

Praten met bomen

Een aantal maanden geleden ben ik op een cursus geweest waar je leert praten met bomen. Het was wel even een flinke financiële aderlating maar daar krijg je ook wat voor terug.
Die cursus was van die mevrouw, kom, hoe heet ze ook alweer? Oh, ja, mevrouw Liesterveld. Zij heeft er ook een boek over geschreven.
Sindsdien is er een wereld voor mij opengegaan. Wat een ervaring! Je omarmt een boom en je voelt als het ware het vuur van de aarde. Kijk, de boom heeft haar wortels diep in de aarde en als je haar (de boom dus) omhelst voel je de energie in je binnenste doordringen. Een diep gevoel van verbondenheid krijg je dan.
Je weet: ik ben niet alleen. Dan ga je zachtjes met de boom praten: je werpt als het ware je last bij de boom en plotseling voel je die machtige oertrilling. Dat is een ervaring om nooit meer te vergeten. Waarlijk, de hemel gaat open
Sommige mensen denken dat ik gek geworden ben, maar niets is minder waar. Ik kan het echt iedereen aanraden.

Kakmadam

-Mevrouw, ik neem aan dat u weet waarom u hier op het bureau zit?
-Geen flauw idee, agent
-Ik ben rechercheur en geen agent, mevrouw. De naam is Dooijewaardt.
-Neemt u me niet kwalijk rechercheur
-Er is een klacht binnengekomen van een dame, u zou een appeltaart in haar gezicht hebben gegooid.
-Ik heb helemaal geen appeltaart in het gezicht van een dame gegooid.
-U ontkent het dus?
-Ja, als ik een appeltaart had gegooid in het gezicht van een dame had ik dat wel bekend.
-Toch klopt het signalement dat die dame gaf precies.
-Welke dame was dat dan?
-Mevrouw van Haeften, die dame die daar op de hoek woont.
-Oh die?
-U kent haar dus.
-Ja, ik ken haar maar dat is bepaald geen dame hoor meneer Dooijewaardt,die mevrouw van Haeften, die kakmadam ,gooit alles wat ze overheeft bij mij in de tuin. Brood, afgekloven kippebotjes, aardappelschillen.Ik heb er al een paar keer wat van gezegd en dan draait ze zich om en roept heel hard dat ik een trut ben. Dames doen zoiets niet.
-Toch denk ik dat u het bent die die appeltaart in haar gezicht heeft gegooid.
-Kijk, meneer Dooijewaardt, u vroeg mij of ik een appeltaart in het gezicht van een dame had gegooid. Zij is natuurlijk geen dame.
-Maar u hebt wel een appeltaart in haar gezicht gegooid?
-Nee, meneer Dooijewaardt, het was geen appeltaart.
-Mevrouw, ik begin mijn geduld te verliezen, wat hebt u dan wél in haar gezicht gegooid?.
-Het was chocoladetruffeltaart die ik over had van het verjaarsbezoek van eergisteren. Bovendien was het niet een hele taart , dat is ze niet waard , het was slechts een stukske taart.

Vertalen.

Ik ben net begonnen in A Void van Georges Perec. De oorspronkelijke titel luidt : La Disparition.
In dit werk ontbreekt de letter e. Het lijkt mij al een heel moeilijke klus om een boek te schrijven in het Frans waarin de e ontbreekt, maar voor de vertaler moet dat ook een huzarenstukje zijn geweest.
Het lijkt mij overigens onmogelijk om dit werk in het Nederlands te vertalen, het eerste probleem waar je al tegenop loopt is dat alle lidwoorden in onze taal een e bevatten.

Veel geschreven.

De laatste jaren heb ik veel geschreven. Veel werken van mijn hand bestaan nog en worden nog steeds gelezen.
Voor mijn werk schreef ik functionele en systeem beschrijvingen. Ik heb een grote Intranetsite gemaakt waarop alle kennis die een beginnend programmeur nodig had te vinden was. Allemaal in het Engels. Feasability studies, draaiboeken, noem maar op.
Saaie, vaak technische materie, die ik probeerde boeiend te beschrijven en dat viel lang niet altijd mee. Eerst moest ik zelf begrijpen waar het over ging en dat vereiste lange interviews met gebruikers die zelf soms niet duidelijk konden maken wat ze wilden. Dóórvragen jongens, anders zitten we hier vanavond om 10 uur nog.

Ik houd van schrijven maar ik heb soms moeite om me los te weken van al dat technisch geschrijf. Korte zinnetjes, maak er een begrijpelijk logisch geheel van.

Soms lukt het, soms lukt het niet.

Beroep

Mijn beroep is royalty watcher, nee dat zijn echt niet alleen mannen, ook vrouwen kunnen royalty watcher zijn.
Laatst vroeg iemand: 'Zeg Hadriana, lig jij nou uren lang in de bosjes met een 500mm lens op je camera te wachten tot er iets gebeurt?'
Het antwoord daarop is: ja en nee.
Kijk, als ik denk dat er iets interessants gaat gebeuren spring ik in mijn voiture en hupsakee..
Ik woon niet ver van Huis ten Bosch en als ik een tip krijg ben ik er zo. Ook de Horsten is niet ver.
Ik ben kind aan huis in de paleistuinen.en ik weet waar de goede hoekjes zijn van waaruit ik het best kan fotograferen.
Vooral die schattige kleine prinsesje zijn altijd een leuk onderwerp. En met hun mooie moeder en die flinke Willem Alexander heb ik al heel wat leuke plaatjes geschoten.
Waarom ik dit werk doe?
Ach, ik ben altijd dol geweest op het Koningshuis en vooral op de roddel en achterklap.
En als ik weer een paar mooie foto's heb verkoop ik die voor grof geld aan de roddelbladen.
Maar het is wel zwaar werk en ik ben ook vaak verkouden van dat rondhangen in de bosjes.
Ach, het geeft ook veel voldoening als ik dan weer een blad opensla met een foto van mijn hand. Vooral als er een pittige insinuerende tekst naast staat.
Daar zullen de lezers weer van smullen denk ik dan!

Gebed

Onze vader die in de hemelen zijt.
Verlos mij van mijn afgebrande koelkast
Dan keer ik terug tot het geloof.
Nou ja, voor één dagje dan

Nieuwe Glossy

Een tijdje geleden had ik ook al een blogje gemaakt over de glossy's die als paddestoelen uit de grond schieten maar we hebben er weer een nieuwe bij: Maria Magazine. Hoe verzint iemand het?

Die andere glossy's waar ik het over had waren in ieder geval nog van levende coryfeeën maar de Maria waar deze glossy haar naam aan ontleent is al eeuwen geleden overleden.
Een kort bezoekje aan Google leverde mij de volgende informatie op.
Ik citeer uit het Parool:

KRO komt met glossy Maria

HILVERSUM - De KRO werkt aan een eigen glossy: Maria. Met het blad wil de omroep mensen bereiken die interesse hebben in de speerpunten van de KRO, liet een woordvoerster dinsdag weten. ''We willen een bredere doelgroep aanspreken.''

De omroep hoopt dat het eerste nummer in september in de kiosken ligt. Maria zou zeven keer per jaar moeten verschijnen. Het blad wordt uitgegeven door BV Programmabladen en Sanoma. Het Commissariaat voor de Media moet de plannen nog goedkeuren. Die instantie buigt zich nu over de aanvraag. (ANP)

Ik weet niet wat de speerpunten zijn van de KRO maar ik zie steeds billboards met de aankondiging van Maria met een foto van Anita Witzier.
Eén van de artikelen van het blad gaat over Spirituele Seks Zou dat wellicht één van die speerpunten zijn van de KRO?
Daar wist Maria natuurlijk alles van toen ze onbevlekt zwanger werd van ons aller Kerstkind.
Ik vraag me af wat Kapelaan Engelbertus van dit alles vindt
Wij waren thuis lid van de VARA en toen ik nog thuis woonde begon de dag met strijdliederen die vooraf gingen aan het nieuws.
Jaren later heb ik een tijd in Brabant gewoond en daar hoorde ik van de buren die katholiek waren dat bij de KRO de dag begon met de ochtendwijding.
Zij luisterden ook altijd tussen twaalf en twee ook naar een programma dat zo heette. Een melig programma dat gepresenteerd werd door Kees Schilperoort.(Aargh)
Over speerpunten werd nooit gerept dua wat die speerpunten nou zijn?
Maar goed Maria Magazine lijkt een blad voor vrouwen, de tijd zal leren of het blad goed verkocht gaat worden. Ik meende dat Catherine alweer ter ziele is.

Wij-voeren-uw oude-koelkast-af-draaikonterij

In een vorig bericht schreef ik over de deur van mijn oude koelkast die in brand was gevlogen.
Op maandag kwam een expert van de verzekering en die vertelde mij dat het schade bedrag zo spoedig mogelijk op mijn rekening zou worden overgemaakt.
Dus hupsakee naar de winkels om een nieuwe koelkast uit te zoeken.
Ik kwam terecht bij BCC waar een Siemens koelkast stond.
Aan één van de verkopers vertelde ik wat er gebeurd was en ik vroeg of de oude koelkast afgevoerd kon worden.
'Geen enkel probleem' werd mij verzekerd. Ik vertelde dat ik nog wat op wilde meten en dat ik de volgende terug zou komen.
Dat deed ik dus en ik trof een andere verkoper, zijn naam was K. Rebel.
Voor de zekerheid vertelde ik het verhaal nog een keer en ook bij deze verkoper kreeg ik te horen: 'geen enkel probleem'.
Enfin, koelkast gekocht en een afspraak gemaakt voor vrijdag 5 september.
Ze kwamen om 12.30 en toen de heren bezorgers zagen dat de af te voeren koelkast in brand was geweest keken ze bedenkelijk en vertelden dat ze daarvan niet op de hoogte waren. Het leek erop dat het wel een probleem voor ze was. Ze hadden er in ieder geval geen zin in, dat was duidelijk.
Uiteindelijk haalden ze een steekwagen en haalden de oude koelkast van zijn plaats.
De nieuwe koelkast was wat minder diep dan de oude dus die ging met gemak door de deuropening. Dat was maar goed ook want de heren vertelden mij dat als hij niet door de deuropening zou gaan dat ze dan de deuren er niet afhaalden want dat mochten ze niet.
De oude koelkast was te breed voor de deuropening maar ook hier weigerden de heren de deuren eraf te halen.
Ik vertelde ze dat dat onaanvaardbaar was en ik vroeg ze te wachten tot ik BCC had gebeld.
Daar kreeg ik de heer Rebel aan de telefoon die nu wel uit een heel ander vaatje tapte. Hij wist zich plots niet meer te herinneren wat ik voor afspraken met hem gemaakt. Hij stond gewoon glashard te liegen.
Ze hebben me dus ijskoud met een verbrande koelkast in de kamer laten zitten.
Het ziet ernaar uit dat die er zeker tot maandag staat.
Ik vind dat een zéér onfatsoenlijke behandeling van BCC en ik stuur nog een brief aan het hoofdkantoor.
Ook zal ik nooit meer iets bij BCC kopen.
Ik hoop dat als je dit leest je ook nooit meer iets bij BCC koopt,maar mocht je het toch doen laat alles dan schriftelijk vastleggen.
Als er dan iets misgaat en de verkoper blijkt ineens heel kort van memorie te zijn kun je je altijd op de schriftelijke afspraak beroepen.
Intussen geef ik die oude kast iedere keer een flinke schop als ik er langs loop, die schop is eigenlijk bedoeld voor de heer Rebel, de BCC draaikont,

De nieuwe koelkast is trouwens erg leuk: als je op de ijsblokjes knop drukt zegt hij: ding dong, vervolgens komt er een ijsblokje uit, net een kip die een ei legt.

Een dag om niet snel te vergeten

Gisterochtend werd ik rond 7.30 wakker van een geluid in de keuken. Het leek alsof er iets viel.
Slaapdronken draaide ik me nog een keer om en weer hoorde ik een geluid alsof er iets viel.
Tegelijkertijd hoorde ik alarmpiepjes uit de meterkast komen. Als ik die piepjes hoor weet ik dat de stroom uitgevallen is.
Er was iets niet helemaal pluis. Ik stond op en wilde de keuken inlopen maar de kamer stond helemaal vol rook en de keuken ook. Toen ik de keuken inliep zag ik allemaal brandende stukken kunststof van de deur van de side by side koelkast afkomen. In die deur zit een opening via welke je ijsblokjes kunt tappen en ijskoud gefilterd water.
Het enige dat ik kon uitbrengen was: Jezus Christ. Ik pakte een stapel keukenhanddoeken en maakte ze nat en probeerde de brand te blussen. Dat lukte niet best en de rook was zo scherp en walmde zo erg dat ik de deur naar buiten moest openzetten om lucht te krijgen.
Toen ging ik op zoek naar mijn GSM die ik 's nachts altijd binnen handbereik heb en ik belde 112.
Ik vroeg naar de brandweer, die ik direct aan de lijn kreeg. Ik zei: 'Brand' noemde mijn adres en plaatsnaam en een mannenstem zei : 'We komen eraan.”.
En in de verte hoorde ik de sirenes al. Binnen de kortste keren stonden er drie brandweerauto's en een politieauto voor de deur.
Imiddels had ik al haast geen lucht meer en ik rende naar buiten. Een heel rustige brandweerman zei dat hij een ambulance ging bellen, de rest van de brandweermannen draafde mijn huis in.
Aardige buren brachten me water en toen kwam de ambulance. Ik moest de ambulance in en ik werd direct aan de zuurstof gezet.en er werd een naald ingebracht voor een infuus.
“U gaat met ons naar de Eerste Hulp” zei de meneer van de ambulance. “Ja maar'' probeerde ik nog. ''Ik kan u niet weg laten gaan zonder dat u onderzocht bent” sprak de man.
“Maar laat dan iemand mijn tas pakken met mijn GSM en mijn papieren” zie ik wanhopig.
“De politie pakt uw tas en uw sleutels en brengt ze naar het ziekenhuis” stelde de man mij gerust.
Ik gaf me gewonnen, vreemde mensen in mijn huis, ik moest het laten gaan en erop vertrouwen dat alles goed zou komen.
Ik werd vastgebonden op de brancard en ze bleven zuurstof toedienen. Binnen no time waren we in het ziekenhuis en daar werd ik direct verneveld met Ventolin. Er werd bloed afgenomen, er werd een ECG gemaakt, bloeddruk opgemeten, saturatie gemeten , er werd een longfoto gemaakt.
De politie kwam de huissleutels brengen. Mijn tas met mijn papieren en mijn GSM? Nee, die hadden ze niet meegebracht.
Ach nou ja. Er kwam iemand langs van Salvage. Hij was al aan de deur geweest maar trof daar niemand aan, hij had van de buren gehoord dat ze mij met een ambulance weg hadden zien gaan.
Intussen kwam de arts me vertellen dat ik naar huis mocht en hij bood aan me thuis te brengen.
Toen we arriveerden nam hij de gegevens op, regelde een schoonmaakbedrijf die het bluswater opruimde en een apparaat plaatste om die rotlucht het huis uit te krijgen.
En toen was ik weer op mezelf aangewezen. Gelukkig maar!

All the lonely people, where do they all come from?

Ze zit op de bank bij Albert Hein, onze nationale grootgrutter. Ze heeft een beker koffie in haar handen. Prachtig lang zilvergrijs haar heeft ze: het is met een speld in een staart samengebonden . Sportief gekleed, kort jasje , lange broek en sportschoenen. Ik schat haar ongeveer 75 jaar.
Je ziet haar bij ook bij de koffiehoek van de Jumbo supermarkten in Voorburg en Leidschendam.
Het is duidelijk dat ze daar komt om niet alleen te zijn.
Ik ging een keer op de bank zitten bij AH omdat ik een mailtje wilde componeren, ze zat daar en groette vriendelijk.
Toen ik klaar was met het mailtje vroeg ze wat ik had gedaan. Ik vertelde haar dat ik een mailtje naar iemand had gestuurd vanaf mijn telefoon.
Haar ogen lichtten op en ze keek me geïnteresseerd aan. 'Een mailtje?' vroeg ze.
Daar had ze nog nooit van gehoord. Ik heb haar zo goed en kwaad als het ging uitgelegd wat een mailtje was. Toen kwam er een mailtje terug.
Ik legde haar uit dat iemand achter een computer mij dat mailtje had teruggestuurd. 'En waar zit degene dan die u dat mailtje stuurde?' vroeg ze.
'Zo'n 80 kilometer hier vandaan, in Noord-Holland', zei ik.
“Zò ver?” Ze schudde haar hoofd.
Veel begreep ze er niet van maar ik had er een vriendin bij.

Les 2 van tante Lies

Daag lieve mensen,

Ik zie dat jullie er weer allemaal zijn voor de tweede les. Adoe, gombal, ben jij er ook? Wat leuk! Jou ook weer een tijd niet gezien. Tante Tjoeki komt straks ook hoor! Zij heeft mij nog geschreven ja. Na de les van vorige keer.
Wat zeg je gombal? Je hebt je bril niet bij je? Oh, dan kom je toch dicht bij mij vooraan zitten..Ach, breng even een stoel voor mijn vriendin gombal. Zo gezellig dat je nu bij mij vooraan zit. Adoe zeg, wat zie je er beeldig uit!
Vandaag ga ik met jullie praten over de tjobeh en de oelekan. Daarmee wrijven wij de natte kruiden fijn.Daar steekt iemand zijn zijn hand op, toean vraagt u maar?
'Oh, u gebruikt altijd de keukenmachine, sayang sekali toean, er gaat echt niets boven de echte tjobeh en de oelekan hoor!
In de tjobeh kunt u alles fijnwrijven met de oelekan. Is zo klaar, en dan gaat het zo lekker ruiken in de keuken.
In de tjobeh gaan we lekkere sambal serdadoe maken voor bij de nasi belaser. We nemen 5 rode sjalotjes, 8 rode lomboks, 1 el pinda olie, 2 eetlepels ketjap manis en zout. De lomboks en de sjalotjes snijden we grof en dan maken we het verder fijn in de tjobeh met de oelekan. Dan verhitten we in de wadjan de olie en we bakken de puree van sjalotjes en lomboks. Daarna doen we de ketjap en zout naar smaak erbij en klaar is de sambal. Hij is wel pedis hoor! De belandas moeten de pitjes maar uit de lomboks halen.

Nasi goreng belaser

400 gram rijst

1 rode ui

2 teentjes knoflook

150 gram spitskool

3 el plantaardige olie

1 tl trasi bakar

1 tl gemalen ketoembar

1 tl laospoeder

2 tl sambal oelek

enkele el ketjap manis

Voor erbij

komkommer, tomaatjes

4 eieren en gefrituurde uitjes

• Kook de rijst gaar en laat hem afkoelen(Daar hebben jullie toch op geoefend?)
  Snijd de ui en knoflook fijn en snipper de kool.
  
• Verhit de olie in een wadjan, fruit de ui en de knoflook in 5 minuten lichtbruin , voeg de trasi , ketoembar , laos en sambal toe en roerbak 5 minuten. Schep de kool en de rijst erdoor en blijf omscheppen tot alles weer goed heet is.
  Meng er tenslotte de ketjap en de selderij door.
• Snijd de komkommer in schijfjes en de tomaatjes doormidden. bak vier spiegeleieren
• Leg de nasi belaser als en bergje op de borden en leg er een spiegelei bovenop. Schik er wat komkommerschijfjes en tomaatjes naast.

Selamat makan, doe doe en tot de volgende keer!

Ik ben niet alleen.

Ik heb een sprekende printer. Hij zegt: ''printing has now started" als hij begint met printen en "printing is complete" als hij klaar is met printen.
Hij laat mij dat weten via de luidsprekertjes van mijn laptop. Net alsof ik niet kan zien dat hij begint met printen.
Zouden ze bij Lexmark denken dat ik niet kan zien of horen?

Voor tante Tjoeki

Ach lieve tante Tjoeki,

Wat leuk dat jij reageerde op mijn eerste les, jij hebt geen les nodig dat weet ik wel, maar toch leuk dat je kwam kijken. Dat van dat vingerkootje is ook helemaal goed maar je weet hoe die belanda's zijn. Niet huilen he? Wij hebben allemaal last van tempo doeloe maar wij moeten ervan maken wat ervan te maken is, toch? Soms hoor ik ook de tokè in mijn gedachten en dan word ik verdrietig. Maar we hebben het toch goed ja?
Ik kom gauw terug met mijn volgende recept.

Liefs
Tante Lies

De eerste les.

Dag lieve mensen,

Daar ben ik weer. Ik kreeg zoveel brieven van jullie aardige mensen met de vraag of ik weer mijn lezingen wil geven over de authentieke Indische keuken.

Ik zei tegen mijn schattebout van djattihout: ' de mensen hebben me nodig. Ik moet nodig weer gaan praten over ons lekkere eten en hoe je dat moet koken.'

'Ach toet ' zei mijn schattebout, 'als jij wil gaan praten moet jij dat doen hoor!'

Dus hier sta ik dan in mijn mooiste sarong kebaja voor jullie. Ik heb jullie wel gemist hoor!

Ik heb ook weer veel recepten voor jullie dus laten we van start gaan.

We beginnen met de rijst. Wij Indo's noemen de rijst nasi of nasi poetih en dat mag nooit snelkookrijst zijn of toverrijst. Daar kan Tante Lies heel boos om worden hoor! Je moet gewoon rijst leren koken, pandan rijst of Surinaamse rijst.

Een klein kopje rijst per persoon, de rijst goed wassen tot het water helder is. Voor elk kopje rijst neem je twee kopjes water. Je laat het water koken en dan húp de rijst erbij. Zodra het water weer aan de kook is de pan op een vlamverdeler zetten en niet roeren. Je ziet dan in die rijst allemaal putjes komen, dat zijn stoomgaatjes en die moet je met rust laten. Na twintig minuten is de rijst klaar.

Volgende week kom ik weer, oefen maar flink op de rijst , volgende week geef ik jullie dan een recept voor authentieke nasi belaser.

Adoe zeg, wat heb ik jullie gemist, ik doe nog een recept voor jullie.

Frikandel tahoe dan oedang

300 gram tahoe

100 gram gekookte garnalen

1 rood sjalotje

1 teentje knoflook

1 tl sambal trassi

30 gram bloem

zout en zwarte peper

plantaardige olie

Voor de saus:

2 teentjes knoflook

2 bosuitjes

2 ½ dl bouillon

1 tl aardappelmeel

2-3 el ketjap manis

zout en zwarte peper

Bereiding:

• Hak de tahoe en de garnalen heel fijn. Pel het sjalotje en de knoflook en snijd ze ragfijn. Vermeng dit alles met de sambal, bloem en zout en peper maar smaak en vorm er balletjes van. Laat ze even rusten
• Pel voor de saus de knoflook en maakt de bosuitjes schoon; snijd de knofook fijn en de bosuitjes in ringetjes.
• Verhit een wadjan op hoog vuur en voeg 1 el olie toe. Draai het vuur iets lager en bak knoflook en bosui circa 3 minuten. Voeg de bouillon toe en breng aan de kook. Roer het aardappelmeel glad met 1 el ketjap en bind de saus ermee; laat hem 1 minuut koken. Breng de saus op smaak met ketjap, zout en peper.
• Verhit ruim olie in een wadjan en bak de tahoeballetjes rondom goudbruin. Schep ze eruit, laat ze even op keukenpapier uitlekken en serveer ze met de saus.

Selamat makan, doedoe en tot de volgende keer!

Toveren met tante Lies

Tante LiesIs terug met haar bekende lezingen over de authentiek Indische keuken.
Binnenkort in dit theater. Weer met heerlijke recepten, ook voor de vegetariër.

CYPTAM test

In mijn kleine smartje stoof ik (iets te laat) naar het Reinier de Graaf ziekenhuis in Delft. Ik moest op de 6e étage zijn bij de researchverpleegkundige omdat ik had toegezegd deel te nemen aan een klinische studie waarin de invloed van genetische (DNA) variaties van het enzym CYP2D6 op het metabolisme en effect van tamoxifen zal worden onderzocht .

Dit enzym zet in de lever tamoxifen om in een stof die nog werkzamer is dan tamoxifen. Deze stof heet endoxifen. Bepaalde DNA variaties zorgen ervoor dat het dat het enzym minder goed werkt waardoor er minder endoxifen gevormd wordt dan bij mensen die deze variant niet hebben.

Om te onderzoeken welke DNA variant ik heb zouden er twee buisjes bloed moeten worden afgenomen. Dit zou vanmiddag gebeuren. Toen Edith, de researchverpleegverpleegkundige bloed af wilde gaan nemen vroeg ze wanneer ik de laatste Tamoxifen had ingenomen.
Om 12.00 antwoordde ik. Toen ging het feest niet door want er moest 12 uur zitten tussen de laatste afname van Tamoxifen en het bloedonderzoek.
Voor niets naar Delft gereden dus. Maar morgen mag ik in Voorburg bloed af laten nemen en dat scheelt aardig wat reistijd.

Poederdot

Toen ik naar Voorburg verhuisde zag ik dagelijks een oude dame op een hallelujafiets door het dorp fietsen.
Ze had een perkamenten gezicht zoals je vaak ziet bij heel oude mensen. Haar gezicht was geplamuurd met make-up en roze poeder. Op haar wangen had ze paarse rouge.
Het haar was geblondeerd en hoog opgestoken met een tiara erin. Ze droeg vreemde gewaden met lange rokken en zoals ze daar fietste zag ze er erg hautain uit. Naast Poederdot werd ze dan ook wel de Koningin van Voorburg genoemd
Soms stapte ze van haar fiets af om bloemen te plukken uit tuinen die ze op haar weg tegenkwam. Niemand zei er wat van. Dat deed je niet bij Poederdot.
Ik weet eigenlijk niet of ze gewoon een beetje gek was of dement. Niemand wist dat.
Ze beeldde zich in dat ze een beroemd operazangeres was: in werkelijk was ze de dochter van een rijke zakenman. Ze hoorde gewoon bij het gezicht van Voorburg en toen ze overleed stonden de lokale sufferdjes er vol van. De Koningin is niet meer!
Voorburg zal nooit meer hetzelfde zijn zonder haar.

Dat zullen ze vast niet zeggen als ìk Voorburg verlaat.

Zo doe je dat!

Het was druk bij de NS loketten op het station Alkmaar. Er waren twee loketten open; voor het ene loket stond een lange rij en voor het andere loket stond een vrouw met een koffer en naast haar stond een rolstoel met een gehandicapte jonge vrouw erin.
De vrouw met de koffer was boos, dat was duidelijk te zien aan haar gezicht. Ze was een Duitse zo bleek later. Ze wilde hulp bij het instappen in de trein en volgens de lokettiste had ze dat twee uur tevoren moeten aanvragen. De vrouw argumenteerde dat ze dat niet wist, op de heenweg had ze ook geen problemen gehad. De lokettiste hield vol dat ze dat twee uur eerder had moeten aanvragen want dat waren de regels.
De Duitse vrouw vertelde dat dat in Duitsland niet hoefde waarop de lokettiste nogal venijnig antwoordde: Wir sind hier nicht in Deutschland, wir sind hier in Holland.
Het was duidelijk dat de Duitse vrouw daar geen boodschap aan had, ze bleef gewoon staan met een vastberaden blik in haar ogen. Een strategie die vruchten afwierp.
De lokettiste werd er nerveus van, ze had door dat ze die vrouw beter kon helpen omdat de rij aan het andere loket steeds langer werd.
Ze bood aan om de vrouw persoonlijk de trein in te helpen maar ze wilde nog bellen naar het aankomststation opdat daar ook iemand zou kunnen helpen bij het uitstappen.
Dat lukte niet meer en de lokettiste vertelde de vrouw dat ze bij het uitstappen maar een medepassagier moest vragen haar te helpen.
Toen verdwenen ze naar spoor 5 en de rust keerde weer.

Contactadvertentie

Briefwisseling tussen E.H. en mij.

Ernstige man, 31 jaar, 1.91 m, kaal, snor, verder geen beharing, bril, werkzaam in de boter- en zeepsfeer, geen culturele belangstelling, zoekt kalme vrouw die zijn huishouden wil runnen.

3 x raden. Unilever? Goed inkomen? Beschouw uw huishouden als gerund, mits op bepaalde plaatsen het haar mag teruggroeien. De naam is Carla Scheenbeen

Dag juffrouw,
Juist met het oog op de hygiëne (boter en zeep!) heb ik zes jaar geleden besloten mijn lichaam te harsen. Haargroei is daardoor helaas onmogelijk. Maar u kunt zo aan de gang in mijn ruime woning, juffrouw, ik zal u Carla noemen. Carla was ook de naam van mijn vorige liefde, en ik ben een standvastig man.
Uw Hendrik.

Dag Hendrik,

Ik begrijp dan niet helemaal wat precies uw werkzaamheden zijn in de boter en zeep.
Ik kan me voorstellen dat u boter op uw hoofd heeft maar op andere plaatsen?????
Daar vind ik eigenlijk zeep meer geschikt. Misschien kunt u uitleggen wat uw werkzaamheden precies zijn? Ik wil niet het risico lopen dat ik in de gang uitglijd over een pakje boter of een nat stuk zeep.
Uw Carla

Dag Carla,
Ik ben niet werkzaam bij Unilever maar bij het Westschouwenduivelandse Zebo BV, waar wij de natuurlijke zepen en boters fabriceren. Ik ben daar uitvoerder en heb twee (2) man onder mij werken, plus natuurlijk een hele machinerie, dat kunt u zich wel voorstellen. U kunt zich de drukte ook wel voorstellen die een dergelijke moeilijke functie met zich meebrengt. De enorme verantwoordelijkheid die alleen al gemoeid is bij het onderscheiden van de verschillende ingrediënten voor a) de boter en b) de zeep, maakt dat ik GEEN culturele bemoeienissen kan hebben. Ik zou dus vooral willen, Carla, dat je een kalme vrouw bent, die mijn huishouding op orde houdt, zonder mij daarbij te storen.
Je Hendrik.

Dag Hendrik,
Ik ben een heel kalme vrouw, ik spreek weinig en ik beweeg heel rustig op mijn pantoffeltjes door het huis. Ik ben ook heel mager dus ik ben voorbij voodat u er erg in hebt.
Maar wat stelt u tegenover mijn niet opdringerige aanwezigheid. Om het duidelijk te formuleren, what's in it for me?
Carla

Dag lieve Carla,
Je lijkt me wel de vrouw die ik nodig heb, ja! Want met mijn drukke werkzaamheden bij Zebo BV (waarvoor ik ooit nog eens een lintje hoop te krijgen!) is het heel belangrijk dat er zo'n vrouw achter de man staat. Wat is er voor u allemaal te behalen? Wel, ten eerste zijn de zeep en de boter natuurlijk gratis! Dat scheelt alvast in de dagelijkse boodschapskosten. Verder heeft u, uiteraard, behoefte aan mijn liefde. Welnu: u hoeft er niet aan te twijfelen, die heeft u! Dus deze dingen: kalmte van uw zijde, en van mijn zijde de compleet gratis verkrijgbare zeep en boter, én, ook gratis, mijn liefde. Wel zou het handig zijn als ook uw lichaamsbeharing een niet te onstuimig karakter zou hebben, maar daar doet u vanzelf wel uw best voor.
Uw Hendrik.

Dag Hendrik, mijn lieve zeepzieder,
Toen ik vroeg wat je tegenover mijn kalme en rustige aanwezigheid zou stellen dacht ik niet zozeer aan materiele zaken, zoals daar zijn zeep en boter.maar meer aan zaken die mijn geestelijk en lichamelijk welzijn kunnen bevorderen.
Dat je liefde gratis is, is niet meer dan logisch daar ik denk dat je van mij ook gratis liefde verwacht.
V.w.b. de lichaamsbeharing, alle beharing die er is zal zorgvuldig verwijderd worden met utzondering van mijn hoofdhaar, dat moet echt blijven al was het maar om mijn delicate hersenen wat bescherming te geven.

Je Carla

Lieve zeepziedster,
En nu komen we op het punt van de seksualiteit. Wat u daarvan zou mogen verwachten, met een zo drukke boter- en zeepfunctionaris. Want dat zou u wel willen weten, nietwaar? Welnu! Desnoods houdt u uw pantoffeltjes aan, dat scheelt mij niets. U komt in mijn keurige slaapkamer, zachtjes. U ziet mij liggen, onder de dekens. Geen probleem. U opent de dekens. U ziet mij dus in zijn geheel liggen, even. U gaat onder de dekens liggen, waardoor het geheel weer een cleane orde is. We liggen nu naast elkaar en we weten: NU gaat het gebeuren. NU. Geen twijfel mogelijk. Ik denk nog even aan de boter- en zeepmachinerie en aan de boter- en zeepmedewerkers die we hebben bij Zebo BV. Uiteraard denk ik daaraan, want u moet weten dat ik daar een enorm verantwoordelijke positie in bekleed, in het geheel. Op dat moment keert u zich naar mij toe. En u kust mij voorzichtig op de mond. Of op de wangen, dat is ook toegestaan. Dan volgt de begrijpelijke reflex mijnerzijds van de quu toto demandreville gazastrook veilig.-
Uw Hendrik.

Jaja, Hendrik de boterman,

Ik ben inderdaad heel benieuwd naar wat ik van uw liefde en in het bijzonder van de sexualiteit zou mogen verwachten.
Het lijkt erop dat u van mij dezelfde kalmte en rust in bed verwacht als in het dagelijke huishoudleven.alleen ligt het bij mij ietsje anders. Ik ben in bed helemaal niet kalm maar zeer gepassioneerd en wild. De energie die ik overdag besteed aan het kam en rustig blijven komt er 'snachts uit . Stille wateren diepe gronden Hendrik.
Pantoffeltjes aanhouden is er bij mij niet bij, die vliegen als eerste door de slaapkamer, gevolgd door mijn jasschort waaronder ik stiekem verleidelijke lingerie draag. En dan is een voorzichtige kus op uw wang of mond er niet bij hoor Hendrik. Werken zal je!

Dag zeer lieve Carla, Ahum. Je verrast me, wat meestal niet gebruikelijk is, voor een boter- en zeepspecialist zoals ik. Je denkt dat je in mijn aanwezigheid wild kan zijn. Wel. Ik sta hier beduusd van. Perplex. Wij hebben zo'n rustige dag achter de rug, en dan ga jij wild doen. Verleidelijke lingerie, zeg je. Ik zou het me niet kunnen voorstellen, die verleidelijkheid. Ik vind, doe gewoon je broekje aan: dat lijkt mij ruimschoots voldoende lingerie. Tenminste, zo vinden wij dat in het Westschouwenduivelandse.
Je Hendrik (nog steeds even verliefd, hoor!).

Ach lieve boter en zeep Hendrik,
Misschien wordt het tijd dat je wat minder Westschouwenduivelands wordt en wat meer met beide voeten in de echte wereld staat.
Een verleidelijk slipje is toch een leukere verpakking dat zo'n gewoon broekje, en dat geldt ook voor een behaatje met kant en frutsels.
Je moet je gewoon wat meer overgeven aan je gevoelens en wat minder denken aan boter en zeep. Dat is je werk Hendrik. buiten je werk moet je genieten van de kleine genoegens die het leven je te bieden heeft.
Boter en zeep? Geweldig maar niet in bed.
Liefs
Carla (ook verliefd)

Lieve Carla.
Dat is misschien wel waar, maar je moet ook niet vergeten dat onze zeep- en botermerken onder grote internationale druk staan! Een extra verantwoordelijkheid dus, dat zul je wel begrijpen. Temeer daar, maar we hadden het over de seksualiteit. De seksualiteit. Dat is het probleem. Zeep en boter. Boter en zeep. De gezondheidszorg. Internationale problemen. De trotse dollar. Pardon. Als jij - in verleidelijke kleding - mij zou, nou ja, verleiden tot, laat ons zeggen, wederzijds verleidelijk gedrag. Laat ons zeggen! En ook nog wild, irrationeel gedrag! Afkeurenswaardig, maar goed. Dan zou ik evengoed, ik weet niet hoe de computer dit weergeeft, quu toto mandreville gazastrook veilig. Dat begrijp je wel, lieve Carla, vrouw van mijn leven, vrouw van mijn huishouden, kalme vrouw (alsjeblieft!) die mijn leven bestiert!
Je liefhebbende Hendrik.

Lieve Hendrik,

Ik beloof je dat mijn wildheid zich zou beperken tot de slaapkamer en het zou best kunnen dat je gewoon opgewonden raakt als je mijn pantoffeltjes door de lucht ziet vliegen, gevolgd door mijn jasschort en je ziet een verleidelijke vrouw in mooie lingerie dan is dat toch heerlijk en speels en een leuk contrast met zeep en boter?
En ik weet zeker dat als je eenmaal kennis hebt gemaakt met de afkeurenswaardige wilde uitspattingen dat je je verantwoordelijke taak nog beter kunt uitoefenen.

Liefs
Carla


Dag Carla-lief, Een leuk contrast met zeep en boter, zeg je. Maar dan kun je toch beter stil gaan liggen, want dat is het contrast met die ziedende zeep- en boterwereld, waarin ik dag in dag uit verkeer. En waarin ik graag verkeer, laat ik daar duidelijk over zijn. Graag. Dus. Ik vraag het je nogmaals. Kun jij. Als het je normaal gevraagd wordt. Zoals nu. Gewoon. Normaal stil liggen. Als je dat niet kunt, dan zijn wij niet voor elkaar geschapen.
Je (nog wel verliefde, maar...)
Hendrik.

Wonder(2)

Uit welingelichte kringen heb ik vernomen dat het bord er al jaaaren hangt.

Eenzame man

Op een parkeerterrein bij een supermarkt loopt een man heen en weer.
Hij loopt daar dagelijks, hij begint bij de meest links geparkeerde auto , gaat dan alle auto's langs tot hij bij de laatste is. Dan draait hij zich om en sjokt dezelfde route terug.

Hij ziet er redelijk verzorgd uit, heeft een rugtas van het Leger des  Heils zag ik vanmiddag. Ik denk dat hij een jaar of 50 is. altijd is hij er, regen of wind, zomer of winter . Hij loopt daar heen en weer zoals je wel eens een gekooide leeuw ziet lopen in de dierentuin. Hij beweegt zijn lippen alsof hij voortdurend in zichzelf praat.

Hoe zo'n man dat volhoudt, vraag ik me dan af. En waarom loopt hij daar? Ik denk dat hij uit het psychiatrisch circuit komt. Ik heb het een keer binnen gevraagd bij de tabaksshop. 'Ach die vent is gewoon een bedelaar'', wist het meisje achter de toonbank me te vertellen. Het  leek mij geen sympathiek meisje.
Ik heb hem nooit zien bedelen, hij loopt daar alleen maar en vraagt of zegt nooit iets.

Vandaag stond hij binnen, hij had een blikje bier in zijn hand. Het kostte 35 cent. Naar zulke mensen gaat mijn medeleven uit. Hoe is dat zo gekomen? Waarom loopt hij daar de hele dag?

Misschien wil hij tussen de mensen zijn. Ik weet het niet. Maar ik blijf hem vriendelijk groeten.
Hij doet niemand kwaad. Misschien knoop ik nog wel eens een praatje met hem aan

Deze week heb ik uitgeroepen tot disasterweek.

Na het incident met met het kleingeld in de supermarkt kwam ik thuis met mijn boodschappen en zette ze in de keuken neer. Ik zag een pan die ik wilde afwassen, er zat nog spaghettisaus in dus ik haalde een leeg AH tasje om de rotzooi in te doen voordat ik de pan te lijf ging met afwasmiddel.
Ik was er duidelijk niet helemaal , nee helemaal niet bij met mijn gedachten en ik gooide de saus in de volle boodschappentas, aaaaaargh.
Ik ben even gaan zitten om de juiste strategie te bepalen, ik had eigenlijk weinig zin om met mijn blote handen door de spaghettisaus te graaien, maar ja,er zat weinig anders op.
Er volgde een schermutseling met de boodschappentas. Ik heb een aantal van mijn 
boodschappen af moeten wassen, zeer hygiënisch dat wel, al hebben niet alle boodschappen het overleefd.
Vervolgens heb ik de tas met de niet gewassen spullen in de container gemikt. 
Wel zonde maar met zo'n tas ga je niet meer de straat op, ik in ieder geval niet.

Maar dat was nog niet alles. Vanmiddag was ik even naar de Turkse winkel geweest.en ik weet heel zeker dat ik mijn huissleutels bij me had toen ik wegging. Die heb ik nl nodig om de deur op slot te doen.
Ik heb mijn tas omgekeerd op de voorbank van mijn auto maar geen sleutels te vinden., toen nog even gevoeld aan de voordeur of die echt op slot was. Ja, dat was-ie.
Wel had ik een sleutel van de achterdeur in mijn tas maar om bij de achterdeur te komen zou ik over de garage moeten klimmen. Dat is mogelijk, er staat nog zo'n oude antieke vuilnisbak en als je daarop gaat staan kun je je optrekken aan de dakgoot en op het garagedak klimmen. Dwz het is te doen als je niet in het bezit bent van een linkerarm zoals de mijne.
De buurman bracht uitkomst,zijn garage grenst aan de mijne en via zijn ladder ben ik erop geklommen. Toen ik bovenop die garage stond heb ik even genoten van het uitzicht en nog vriendelijk naar de achterbuurvrouw geknikt (ik ken haar verder niet maar haar stoofperen hangen in mijn tuin) die stond te kijken naar wat er allemaal gebeurde.
Ik wist dat er een ladder stond bij de garage, die wist ik te vinden en ik ben keurig met de ladder weer afgedaald.
Toen kon ik eindelijk naar binnen via de achterdeur. 
De sleutels heb ik later teruggevonden in de kofferbak, ach nou ja...

Wonder

Dit bord staat al zeker 10 jaar op de gevel van het Evangelisch Centrum van Johan Maasbach.
Het wonder laat helaas nog op zich wachten.

Computers

Mijn eerste computer kocht ik in 1983. Er waren toen 3 merken verkrijgbaar, de Commodore 64K, de Sinclair (was dat die met die rubber toetsjes?) en de BBC 32K.
Ik wilde een BBC. dus tijdens de HCC dagen húp naar Utrecht met een collega en daar stond een stand waar ze hem verkochten tegen de gelegenheidsprijs van 2100 gulden. Monitor erbij van 300 gulden. Een los toetsenbord was niet nodig, want alles was ingebouwd op de machine. Van een muis had toen nog niemand gehoord.
Waarom ik die machine wilde hebben?
Het had een ingebouwde BBC Basic interpretor en BBC basic was bijzonder omdat je tussendoor stukjes Assembler kon programmeren.
De monitor was monochroom maar wel met amberkleurige letters.
Dit was het startsein voor een al 25-jaar oude computerverslaving.
Nadat ik een tijdje Basic programma's had zitten schrijven wilde ik overgaan op Cobol.
Er moesten toen twee diskdrives komen. Je had toen nog van die 5 1/2 inch floppies die in het Vlaams flodderschijf werden genoemd. Dat was een juiste benaming want het waren flodderige dingen.Op zo'n schijf kon je 360 Kb opslaan, een lachertje als je bedenkt dat we nu in honderden Gigabytes denken.
Enfin in de éne diskdrive zat de Cobol compiler en de andere werd gebruikt om gegevens op te slaan.
Wat ik ook erg leuk vond was om programmalistings in te tikken voor spelletjes en dan kijken of je die werkend kon krijgen.
De volgende computer was al een PC, het was een Wang die je kon kopen via een PC-privé project.
Ze hadden dat mooi geregeld, je moest met een man/vrouw of 100 tegelijk naar de RAI en daar moest je zelf je computer bedrijfsklaar maken. Dat duurde de hele dag want de harde schijf moest eerst nog low level geformatteerd worden. Daarna volgde nog een formattering en toen kregen we de software die erop gezet moest worden.
Deze computer werd gevolgd door een 8086, een 286, een 386, een 486 en toen kwam de pentium, daar draaide Windows 3.11 op.
Daarna heb ik nog een PC gehad waar Winows NT4 server op draaide, nog een met Windows 98 en nog een beest van een computer waar Windows 2000 server op draaide.
Mijn zoon heeft die PC nu en ik heb er nu nog twee hier staan.
Maar de leukste herinneringen heb ik nog steeds aan die BBC

Clumsy (2)

Gisteren was ik in de supermarkt. Dat gebeurt wel vaker en daar ga ik natuurlijk geen blog aan besteden. Maar gisteren had ik een portemonnee bij me waarin ontzettend veel kleingeld zat. U voelt hem waarschijnlijk al aankomen.
Bij het afrekenen opende ik mijn portemonnee, betaalde mijn boodschappen en toen liet ik het ding vallen, hij was nog open en mijn volledige bezit aan kleingeld lag op de grond.
En dan blijkt dat de medemens best behulpzaam is want binnen drie minuten was alles opgeraapt.Ik heb de mensen dus drie minuten lang pittige lichaamsbeweging bezorgd.
De kassiëre die moe was en bijna in slaap was gevallen hielp ook mee, misschien was ze blij dat er wat leven in de brouwerij kwam zo tegen half zes.

Gesprek tussen Babs en meneer Van Hoff

Dit verhaal werd geschreven door E.H. en mij.

Goedemiddag meneer, wat is het schitterend weer vandaag hè? Ik zie dat u hier voor een leegstaand huis staat en dat u niet wilt dat de familie Marijsen hier komt wonen. Ik neem aan dat u daarvoor gegronde redenen hebt?

In. Der. Daad, mevrouw. Daaraan kunnen wij onze goedkeuring niet verlenen. Mijn naam is overigens Van Hoff met dubbel f.

Mijn naam is Babs van Leeuwen. Babs van Barbara maar dat is zo lang hè? Maar waarom kunt u daar geen goedkeuring aan verlenen, meneer Van Hoff? Is er iets mis met die mensen?

Ja. Zéé. Kèr is er iets mis met die mensen. Dat had u ook kunnen weten als u goed had opgelet, mevrouw Van Leeuwen. Want hoe vriendelijk u uw haar ook gekruld heeft vanochtend, bij een eerste kennismaking noem ik u geen Babs.

Ach, wat is dat jammer. Ik vind Babs zo’n leuke naam. Maar u mag mij wel mevrouw Van Leeuwen noemen hoor! Ja, mijn haar is vriendelijk gekruld en dat is het altijd, elke dag. Weet u, ik ben niet één van die mensen die altijd achter de vitrage staan te gluren om te zien wat er allemaal gebeurt om me heen, dus ik weet niet wat er mis is met die mensen. Wilt u het mij niet vertellen, meneer Van Hoff?

Ik heb al een brief aan woningbouwvereniging Vervecht geschreven, waarin al mijn bezwaren staan. Maar! Ik zal de brief nog eens voorlezen! (Haalt papier uit de binnenzak van zijn colbert, opent dit papier en gaat staan zoals een Nederlandse toneelspeler in zulke gevallen gaat staan.) Mijne Heren! Het pand Esterstraat 26 is leeg komen te staan, het pand waarin de heer Gerardus Gravemaker 38 jaar lang heeft gewoond samen met zijn vrouw Guusje Gravemaker-Gentenaar. De heer en mevrouw Gravemaker zijn verhuisd. Zij konden zich niet langer verenigen met de algemene mores die in de Esterstraat zijn ontstaan. Die mores zijn: a) wij leven zoals Jezus onze Christus ooit leefde; en b) wij dienen onze God door ’s zondags tweemaal ’s daags ter kerke te gaan in het huis van de heer Van Hoff, Esterstraat 28. Meer regels zijn er niet, dit is genoeg. Wel. Nu! (Spreker steekt een arm uit.) De voorgestelde bewoning van de heer en mevrouw Marijsen van pand Esterstraat 26 levert onoverkomelijke problemen op! Daar zijn geluidsproblemen, want dat is de reden geweest dat de heer en mevrouw Marijsen uit de Trompenaarstraat moesten verhuizen. Daar zijn echter ook, wat wij hier noemen, hygiënische problemen. Daarover kan ik u misschien nog tijdig inlichten. Ik ben, vriendelijk groetend, L.K.W. van Hoff.

Ik probeer het even op een rijtje te zetten meneer van Hoff. De heer en mevrouw Gravemaker zijn verhuisd omdat zij niet wilden leven zoals Jezus Christus ooit leefde en ook niet in uw huis ter kerke wilden gaan? De mensen weten gewoon niet wat goed voor ze is, meneer Van Hoff. Ik begrijp dat u de geestelijke hygiëne in de Esterstraat graag wilt behouden voor hen die dat waard zijn. Wit u mij echt geen Babs noemen? En nu bent u bang dat de mores uit de Esterstraat verdwijnen als de familie Marijsen daar komt wonen? Wat bedoelt u eigenlijk precies met de hygiënische problemen rondom het gezin Marijsen?

De kwestie is deze, mevrouw. Loopt u even achter mij aan, de steeg in. Hierdoor ja. En dan hierdoor. Juist. Dan komen wij bij de schuur achter het huis van nummer 26. Hier heb ik de Heilige Sleutel, ik open het Heilige der Heiligste: de schuur die alles bevat wat ons geloof zo mooi maakt. Even een lichtje aan. U ziet dat deze schuur volledig is ingericht voor de barmhartigheid. U ziet bijvoorbeeld de kazuifels hangen, de lendedoek van Jezus Christus, daar een doornenkroon van de Heer, daar een spijker, daar een stuk van het Kruis waaraan de Heer gestorven is. Gaan we nog even door, dan draai ik de Heilige Sleutel nog een keer in deze deur, en daar zijn we in de schuur van nummer 28. Mijn adres. Een doodgewone schuur, zoals u ziet. Geen heiligheden, maar een fiets, een zak aardappelen, wat gereedschap, wat oude troep. U snapt er niets van, zie ik aan uw gezicht. Welnu, mevrouw. Diefstal is een normale zonde, tegenwoordig. Maar de dieven zullen in elk geval niet de heilige dingen stelen. Zo heb ik het afgesproken met de heer en mevrouw Gravemaker, indertijd. Zij hebben hun schuur vrijwilig afgestaan aan de Volgelingen van Jezus Christus. En nu vraag ik u: hoe zou iemand als meneer Marijsen, met zijn voorliefde voor rokkumrolmuziek, ooit gratis en voor niets zijn schuur afstaan aan deze gemeente van God? Dus! Over de hygiënische problemen die wij kunnen verwachten met de heer en mevrouw Marijsen kan ik u alleen zéér privé mededelingen doen.

Oh, meneer van Hoff, nu begrijp ik uw problemen, wat hebt u daar een prachtige heiligdom in gericht. Zéér vernuftig mag ik wel zeggen.Maar misschien kunt u de buren op nr 24 kunnen vragen of zij hun schuur af willen staan. Wilt u mij nog steeds geen Babs noemen? Dat klinkt zo gezellig! Maar om nog even op de hygiënische problematiek terug te komen, kunt u niet een ietsepietsie meer vertellen? Ik zal het echt niet verder vertellen.

Dan zal ik het u vertellen, mevrouw Van Leeuwen. Babs, zo u wilt. Kijk, tot de mores hier behoort ook het tot zich nemen van bepaalde soorten voedsel. En wij weten dat de heer en mevrouw Marijsen soms (buigt zich over naar mevr. Van Leeuwen en fluistert in haar oor) spinazie eet. Spinazie! Spinazie! Het ongoddelijkste voedsel dat er op deze hele wereld bestaat! (Spreker wordt nu bijna wild en begint te profeteren.) Waar in den Bijbel wordt spinazie genoemd? Nergens, mevrouw. Of macaroni, of snijboon? Ook nergens. Dat zullen de heer en mevrouw Marijsen ook vast tot zich nemen! O, vertoornden! Rampzaligen! Vertrekt van hier! Gaat heen! Thor zal u treffen! Zij zullen ook zekerlijk niet willen meebetalen aan een goede bliksembescherming! O, zekerlijk niet! (Spreker valt op de grond en knielt.) God de Heer! Hoort Gij ons? Ja? Ons gebed luidt: verlos ons van de bezoekingen die de heer en mevrouw Marijsen ons zullen toebrengen! Als! Tu! Blieft! Dank u, goede God! Dank u!

Spinazie????? Dat meent u toch niet? Dat is buitengewoon goor, meneer Van Hoff. Wat een walgelijke gewoonte. Ik heb er geen woorden voor. En dan macaroni of snijboon, Weerzinwekkend. Smerige smurrie is het! Meneer Van Hoff, wat doet u nu? (Pakt gsm en kiest 112) Kunt u een ambulance sturen naar de steeg tussen Esterstraat 26 en 28? Er is iemand niet goed geworden.

Fiets

Goedemorgen mevrouw, ik zie dat u wat moeite hebt met lopen, voorzichtig dan maar, zo, gaat u maar even in die stoel zitten dan schuif ik even deze mappen opzij. Wilt u een kopje koffie? Melk en suiker? Zo, alstublieft.Waarmee kan ik u van dienst zijn?

Ik heb een verzoek ingediend voor een nieuwe fiets met voorzieningen voor invaliden omdat mijn oude fiets niet meer gerepareerd kan worden. Vorige week kreeg ik een brief , waarin stond dat mijn verzoek is afgewezen maar dat ik misschien wel in aanmerking kom voor een scootmobiel.

Ja, daar weet ik van, de regels zijn veranderd, de fietsen worden niet meer gesubsidiëerd , in plaats daarvan bieden wij scootmobiels aan maar daarvoor moet uiteraard wel een medische indicatie zijn.
Maar als u die fiets destijds op medische indicatie hebt gekregen zal er zeker geen probleem zijn.

Maar ik wil helemaal geen scootmobiel, ik wil gewoon een nieuwe fiets, de fiets die ik heb is al tien jaar oud en kan niet meer gerepareerd worden,.die fiets houdt mijn conditie op peil en ik kan er mee boodschappen doen en kennissen bezoeken.

Maar u kunt die dingen toch ook doen op een scootmobiel? U kunt dan een hometrainer kopen voor uw conditie.

Ik heb helemaal geen geld voor een hometrainer mevrouw, ik wil alleen een nieuwe fiets en dat kost heel wat minder dan een scootmobiel.

Het spijt me heel erg, maar zo zijn de regels en daar kan ik niet van afwijken.

Dat zijn hele rare regels, u wilt mij dus een scootmobiel aansmeren die 5 x zo duur is als een aangepaste fiets omdat dat de regels zijn. Dan moet ik ook nog een hometrainer kopen.
Wie gaat dat betalen?

U, mevrouw, u begrijp toch wel als wij u zo'n scootmobiel aanbieden dat we dan niet ook nog een hometrainer betalen?

Maar ik wil helemaal geen scootmobiel, ik wil een aangepaste fiets!

Wat nu?(2)

Daarnet heb ik alle moed verzameld en met het Blokker blaadje en de Voorburgse Courant de muis opgeschept en in de container gegooid.
In de tuin gooien heb ik nog even overwogen maar ik was niet zeker dat deze muis niet elders was vergiftigd, dus hup in de container ermee!
Een muizenleven is voorbij gegaan.

Wat nu?

Er ligt een dooie muis in de keuken, hij ligt in het hoekje bij de koelkast. Ik heb al een paar keer gekeken of er nog beweging in zat maar nee, hij is zo dood als dood maar zijn kan.
Ik ben niet bang voor muizen maar ik ben er ook niet dol op.
Maar nu moet die muis eruit en ik weet nog niet hoe. Ik vind zo'n dooie muis eigenlijk toch wel een beetje griezelig.
Wat als ik hem heel voorzichtig op een stukje karton schuif en hij blijkt plotseling tot leven te zijn gekomen? Een soort wederopstanding, zeg maar?
Ach jakkes, ik moet er niet aan denken.

Tijdschriften

Als je een Bekende Nederlander bent kun je ook je eigen glossy uit laten geven.
We hebben nu

• Catherine (presentatrice)
• Youp(cabaretier)
• Heleen(schrijfster, stout)
  
• Dinant(zanger van Kane)
  
• Linda(presentatrice, actrice)
  

Dat zijn dan de tijdschriften die ik gezien heb maar Joost mag weten wie er nog meer een glossy hebben. Wat moeten we daar toch allemaal mee? De Youp lag in het ziekenhuis en die heb ik gelezen. Ik vond hem best aardig, het was geen straf om hem te lezen. Maar toen ik las dat hij met Joop Braakhekke regelmatig kookte begreep ik het even niet meer.
De andere tijdschriften ken ik niet. Als ik in een winkel ben heb ik ook geen neiging om er even ééntje snel open te slaan.
En wat moeten we straks als ook Gerard Jolink, Gordon of Frans Bauer met zo'n glossy beginnen?
Ach God, daar moet je toch niet aan denken!

Bestraling-het is voorbij.

Vorige week dinsdag was de laatste bestraling en sindsdien ben ik vrij.
Was je dan niet vrij? zou iemand kunnen vragen. Maar als je dagen draaien om een rit naar het ziekenhuis en terug op allerlei tijdstippen, geeft dat een gevoel van gevangen zijn in een schema.
Toen ik van de Clinax af sprong en door één van de Radiologie assistenten begeleid werd naar het kleedhokje zei hij bij de deur: "Tot morgen".
Automatisch zei ik ook: "Tot morgen", gevolgd door een heel hartgrondig: "Nee, niet tot morgen".
We grinnikten allebei en zaten even te bedenken wat het dan zou moeten zijn.
We besloten dat het 'Tot ziens" ging worden al hoop ik dat ik nooit meer bestraald hoef te worden.
Woensdag ben ik naar de binnenstad van Den Haag geweest en vrijdag ben ik naar E.H. gegaan om het te vieren.
Vandaag is de eerste dag dat het echt tot me doordringt dat ik (voorlopig) geen poliklinieken hoef te bezoeken en ook niet meer hoef te werken.

Bestraling-de voorlaatste keer

Bestraling-the continuing story.

"Ja, dat had je gedacht" zei de bestralings assistente toen ik twee minuten te vroeg voor mijn afspraak de wachtkamer binnenliep met mijn croissantje in een servetje.
"Je kunt meteen doorlopen want je bent aan de beurt, dus je croissantje moet nog even wachten tot je terugbent.", vertelde ze opgewekt.
Ik vond dat uiteraard prima. Bij het instellen van de machine vonden ze dat mijn huid erg rood en schraal was en ze wilden de radiologe er toch nog een keer naar laten kijken.
Toen het bestralen voorbij was kwam ze samen met de assistenten binnen en na het bekijken van mijn huid besloot ze toch wat anders voor te schrijven.
Toen ik uit het kleedhokje kwam lag het recept al klaar. Er stonden drie (onleesbare) dingen op.
Morgen moet ik alles meenemen en dan gaat ze me vertellen hoe ik het moet toepassen.
Dat vind ik nou zo fijn aan dat ziekenhuis. De communicatie is heel snel en efficiënt en de dienstverlening is vriendelijk en prettig.
Nog maar vier bestralingen te gaan en dan is het alweer voorbij. Mijn croissantje heb ik uiteindelijk in de auto opgegeten.

Clinac

Vandaag was niet echt een goede dag. Om te beginnen had ik me in de bestralingstijd vergist; ik dacht dat ik om 14.30 bestraald moest worden maar dat bleek 15,45 te zijn.
Toen ik uit de bestralingsruimte kwam had ik daar mijn bril laten liggen en moest ik wachten tot degene na mij weg was zodat de radiologieassistent hem kon halen.
'Je was zeker bang dat je tegen de lamp zou lopen', zei hij.
Vandaag was officieël ook mijn laatste werkdag. Ik heb daar meer dan 29 jaar gewerkt en plotseling op een dag in maart was het afgelopen met mijn "glanzende" carriëre als eerste vrouwelijke systeem-analist op die afdeling. Hoewel de glans er de laatste 8 jaar er al behoorlijk af was.
Ze willen nog een afscheidsfeest organiseren. Ik heb er helemaal geen zin. Partir c'est mourir un peu. Het is wel goed zo.

Bestraling.

Nog zeven keer bestralen en dan zit het erop. Ik kan niet zeggen dat ik dat erg vind want het begint een beetje pijnlijk te worden. De littekens trekken erg en daardoor is mijn bewegingsvrijheid wat beperkt. Gisteren toen ik op de Silhouette werd bestraald had ik moeite mijn arm in de armsteun te leggen.
Ik weet niet waarom die machine zo genoemd is, de andere machine heet Clinac en die is nog maar twee jaar oud. Op de Silhouette werd ik acht jaar geleden ook bestraald.
Maar goed, het grootste gedeelte zit er nu op en op 8 juli is de laatste keer.
Ik zie het er niet van komen dat ik de Youp en de Vrij Nederland die in de wachtkamer liggen nog uit krijg want meestal kan ik direkt doorlopen naar de kleedkamer. De Opzij heb ik wel uitgelezen.
Ik vind het ook een beetje vreemd om in de wachtkamernog te gaan zitten lezen na het bestralen.
Dan lijkt het net alsof je thuis niets te lezen hebt. Niets is minder waar.

Prorail/NS

Soms bedient de NS zich van mededelingen die de lachlust opwekken.
Zo stond er op het station in Alkmaar een mededeling dat er geen treinen reden op het baanvak Zoetermeer-Utrecht wegens een aanrijding met een voorwerp.
Nee, er werd niet vermeld welk voorwerp dat dan wel was.
Ik had het wel aardig gevonden om dat te weten.

Toen de trein moest vertrekken uit Uitgeest werd er over de intercom verteld dat we een kleine vertraging zouden hebben omdat er wegens een stuk plastic aan de bovenleiding maar op één spoor gereden kon worden en zodra de trein uit tegengestelde richting was gearriveerd in Uitgeest zouden wij vertrekken.
Een stuk plastic aan de bovenleiding? Hoe kwam dat daar, hoe groot was het?

Voetbal

Ik kom de laatste weken dagelijks langs deze flats op mijn weg naar het ziekenhuis.
Gisteren overdag hing die Turkse vlag er nog niet dus er was duidelijk iemand erg blij met de uitslag van gisteravond.

Red Hot Chili Peppers

Nee, die waren niet door de groenteboer gebracht maar die schalden door de luidsprekers in de kleedkamer van de bestralingsruimte. Californication zongen ze.
Vandaag was het de achtste bestraling. Dat betekent dat ik er nog 18 te gaan heb, maar het begint toch flink op te schieten. Morgen weer en dan ben ik er één dag vanaf.
Er liggen wel aardige bladen in de wachtruimte, ik zag Esquire, Avant-Garde, Cosmopolitan en Vrij Nederland naast alle ochtendkrantjes die je ook op stations vindt.


Als je zo in de wachtruimte zit ga je je afvragen waar al die mensen voor bestraald worden. Er lag op een van de stoelen een soort zwemband met een badstof hoes. Vijf minuten later kwam de eigenaresse van de zwemband uit het kleedhok en aan de manier van lopen zag ik waar ze ongeveer bestraald was. Aargh! Het zal je maar overkomen.

Dutch Driving

A first experience of driving in Holland can be positively bewildering But do not be dismayed. You are not an inferior driver. You have simply missed some elementary unwritten rules of the road.

Freeweeling Ways

1. Drive as close to the car in front of you as possible.
   
   
2. Change lanes constantly while driving. Roads are built from taxpayer's money. If you paid your taxes, it's your right to use as much of YOUR road as possible.
   
   
3. At least two cars should go through each red light. Avoid, at all cost , reducing speed or stopping. Any brake-light indication combined with an amber or recently-red traffic signal will subject you to a barrage of stereophonic horn-blasting even though it is considerd vulgar to use the carhorn except in an emergency.
   
   
4. If you witness a motorist driving through a red light, sound your horn violently in tribute while you visually scold the violator for his flagrant disrespect nof the law. Move alongside of him and pound your head with your right hand. Appropriate angry facial expressions, bouncing up and down on your seat.
   Yelling idioot (idiot), godverdomme! (God be damned) and klootzak (scrotum) are beneficial.
   Never mind the fact that you are more of a traffic hazard than he was as you accelerate, slow down and wander across the fast lane, concentrating on your gesticulating.
   
   
5. If you are the first car to stop at a red light, do not expect to be able to see the traffic lights. Thanks to brilliant Dutch engineering, your car will be sitting directly under the lights. Just relax and rely on a honk or two from the car(s) behind you. Horns are guaranteed to sound if you not react instantly to the green light.
   Alternatively, step out of your car until the light changes. This at best is taken as an display of protest by the locals, and at worse is taken as an expression of your individuality.
   Both earn you much respect.

Prachtige paprika's

Ze lagen er nog steeds (die paprika's) toen ik vanochtend bij Radiotherapie was. Eigenlijk is het niet zo leuk voor die groenteboer die misschien nu denkt dat zijn produkten versmaad worden.
Dus ik heb er vandaag , omdat ik de goedheid zelve ben, nog maar één meegenomen.

Na de bestraling moest ik naar de de arts voor controle. Ze legde me uit dat ze had berekend dat ik op één plek 4% bestraling tekort kwam en dat ik daarom een extra bestraling kreeg.
Ik zou eerst 25 dagen bestraald worden en jawel hoor 4 x 25 = 100, dus die 26e dag moet dat compenseren. Ik neem aan dat ze dan die ene plek de volle lading bestraling geeft.
Ik zal haar volgende week eens vragen hoe ze dat wil gaan doen.

Ze vertelde me dat ze extra voorzichtig met me was vanwege de eerdere bestralingen, kennelijk wordt er toch een stukje long meebestraald en ik moet direkt bellen als ik last krijg van hoesten.
Verder vond ze dat ik goed op mezelf moet passen dus ik ga maar niet van de Euromast tokkelen dit weekend.

Bestraling

Vandaag was het computersysteem van het ziekenhuis weer op tilt. Ze hadden geprobeerd me te bellen maar ze bleken niet het goede GSM nummer te hebben. Het gevolg hiervan was dat ik voor de kat zijn viool naar het ziekenhuis ben gereden en direkt weer terug naar huis kon.
Ik moest ook wel naar huis want onderweg naar het ziekenhuis ontdekte ik dat ik mijn portemonnee was vergeten. Tot mijn grote vreugde vond ik nog wat wisselgeld in het laatje van mijn Smart anders had ik niet eens het parkeren kunnen betalen.
Zaterdag moet ik de bestraling van vandaag inhalen.
Een lichtpuntje was dat ik mijn kamergenootje uit het ziekenhuis tegenkwam die net een infuus met Herceptin had gekregen.
Omdat ik op tijd wilde zijn voor de bestraling (sic) kon ik helaas maar een paar woorden met haar wisselen.
Eén van de bestraalden is een groenteboer en hij neemt op woensdag altijd iets mee voor zijn medemensen die ook bestraald worden. De vorige week had ik een bakje Roma tomaatjes van hem gekregen en deze keer stond er een enorme doos met paprika's.
De assistenten vroegen of ik ze mee wilde nemen omdat er niemand meer zou komen maar ik wist niet wat ik met 40 paprika's aan zou moeten dus ik heb er, bescheiden als ik ben, eentje genomen.
Maar het was wel een tweede lichtpuntje.

Cloggies

Sommige mensen zien overal handel in. Mocht je je afvragen wat dit is, wel dit is een USB-stick. Er is duidelijk niet over nagedacht. USB poorten zitten altijd vlak onder elkaar en als je deze klomp in je PC of laptop doet kun je de andere USB poorten niet meer gebruiken.
Afgekeurd dus. Dames en heren ontwerpers, terug naar de tekentafel.

Linux revisited

Vanochtend was ik heel vroeg op, normaal ben ik moeilijk wakker te krijgen maar ik was om half zeven klaarwakker.
Ik vond een mailtje in mijn box met daarin een link naar een site waar je Dreamlinux kunt downloaden.
Dreamlinux kun je starten vanaf een USB stick, die kun je gewoon meenemen en dan heb je altijd je eigen Linux bij je met je lievelingsprogramma's.

http://www.dreamlinux.com.br/

Bestraling

Vandaag ben ik voor de tweede keer bestraald. Het gedoe eromheen neemt meer tijd in beslag dan het bestralen zelf.
Het apparaat op de foto heet de Clinax.
Aan de hand van de tekeningen op je huid kunnen de radiologieassistenten precies zien wat het te bestralen gebied is en met behulp van de computer kunnen ze de stand van het apparaat bepalen.
Je wordt op de tafel gelegd, dan ga je omhoog en je wordt tussen de bovenkant en het witte plankier geschoven.
Op de monitoren kun je zien wat er allemaal gebeurt. Linksboven zit een foto van je gezicht en een foto van het te bestralen gebied. De foto van je gezicht is om zeker te zijn dat ze de berekeningn van de juiste persoon hebben.
In mijn geval wordt er niet loodrecht bestraald maar wat zij schampend noemen. Dit is om te voorkomen dat er een stuk long wordt meebestraald en dat is wel zo prettig als je maar weinig longcapaciteit hebt. Er wordt vier keer bestraald, een keer voor de lymfklieren in mijn hals, een keer voor de lymfklieren in mijn zij en het liiteken van de operatie wordt bestraald, een keer in mijn oksel en het litteken op de plaats van mijn borst.

Tot nu toe heb ik er weinig van gemerkt., het litteken trekt een beetje maar het is niet pijnlijk. Wel komt er nog een extra bestraling bij, dat had de radiologe bepaald en ze zou het donderdag met mij bespreken. Die 26e keer kan er dan ook nog wel bij als je dan toch bezig bent.